LOGINใครจะคิดว่า…การซื้อเต่าดำตัวหนึ่งด้วยเงินเพียงสามเหรียญทองแดง จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยที่สั่นสะเทือนไปทั่วสามภพ! หลินเสี่ยวเหยา เซียนน้อยผู้รักอิสระยิ่งกว่าชีวิตและรักเงินยิ่งกว่าสิ่งใด บังเอิญได้เต่าวิญญาณโบราณที่ดูไร้ประโยชน์มาเป็นคู่หู แถมเจ้าเต่าตัวนี้ยังกินหินวิญญาณเก่งกว่ากินข้าวเสียอีก! จากตลาดมืดสู่หุบเขาหมื่นอสูร จากสำนักกระบี่สู่มหานครกลับหัว นางต้องเผชิญทั้งสัตว์อสูร ค่ายกลพิสดาร สมบัติลึกลับ และผู้ฝึกตนที่มีแผนการซ่อนอยู่เบื้องหลัง โชคดีที่ระหว่างทางยังมีสหายร่วมทาง ทั้งนักกระบี่หน้าตาย นักพรตขี้กลัว จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ และเต่าปากร้ายที่เห็นหินวิญญาณเป็นอาหาร! แต่ยิ่งเดินทางลึกเข้าไปเท่าไร เสี่ยวเหยากลับพบว่าทุกภารกิจล้วนเชื่อมโยงกับความลับของสามภพ และการตื่นขึ้นของพลังโบราณที่ไม่ควรมีใครแตะต้อง เมื่อความวุ่นวายกำลังจะกลายเป็นหายนะ นางจะเลือกช่วยโลก หรือเลือกหนีไปพร้อมสมบัติก่อนดี? คำตอบนั้นง่ายมาก…ช่วยโลกก็ได้ แต่ต้องมีค่าจ้าง!
View Moreตลาดชายแดนเมืองหลัวเฟิงคึกคักตั้งแต่ยามซื่อ
เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังแข่งกันไปทั่วถนน กลิ่นหมั่นโถวร้อนๆจากร้านริมทางปะปนกับกลิ่นสมุนไพรแห้งและกลิ่นคาวของสัตว์อสูรที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก รถม้าหลายคันเคลื่อนผ่านฝูงชนอย่างเชื่องช้า ขณะที่ผู้ฝึกตนจากสำนักต่างๆ เดินเลือกซื้ออาวุธและโอสถตามแผงค้าสองข้างทาง หลินเสี่ยวเหยากำลังยืนอยู่หน้าแผงขายหินวิญญาณแห่งหนึ่ง นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีเขียวหม่นที่ผ่านการซักจนสีซีด หมวกไม้ไผ่ใบใหญ่บดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง บนหลังสะพายห่อผ้าขนาดเล็กส่วนเอวผูกถุงเงินที่มีเสียงเหรียญกระทบกันเบาๆ เมื่อครู่เจ้าของแผงเพิ่งประกาศเสียงดังว่าหินวิญญาณตรงหน้าเป็นของคุณภาพสูงจากเหมืองใต้พิภพราคาสามสิบตำลึงต่อก้อน มีผู้ฝึกตนสองสามคนกำลังสนใจ เสี่ยวเหยามองหินก้อนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ท่านลุง หินก้อนนี้แตกแล้วนะ” เจ้าของแผงชะงักมือที่กำลังหยิบหินอีกก้อนหยุดค้าง “เจ้าพูดอะไร?” “ข้าบอกว่ามันแตกแล้ว” “เหลวไหล! นี่เป็นหินวิญญาณชั้นดี ข้าซื้อมาจากเหมืองโดยตรงจะมีรอยแตกได้อย่างไร!” เสี่ยวเหยาชี้ปลายนิ้วไปยังรอยเส้นบางๆที่พาดผ่านผิวหิน “ตรงนี้มีรอยร้าวสามเส้น เส้นหนึ่งอยู่ด้านหน้าอีกสองเส้นอยู่ด้านข้าง หากท่านไม่เชื่อลองเคาะดูสิ” “เด็กน้อย เจ้าอย่ามาก่อกวนการค้าข้า!” เจ้าของแผงทำท่าจะปัดมือนางออก เสี่ยวเหยาถอยหลังครึ่งก้าว ไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย “เช่นนั้นข้าขอถามอีกข้อ หินก้อนนี้ท่านได้มาจากเหมืองทางเหนือใช่หรือไม่?” “ใช่ แล้วอย่างไร?” “เหมืองทางเหนือมีชั้นหินสีเทาเข้ม แต่หินก้อนนี้มีแร่สีแดงปนอยู่ด้านใน อีกทั้งรอยแตกยังเป็นเส้นโค้งเหมือนก้นหอยน่าจะเป็นหินที่ถูกนำไปผ่านความร้อนมาแล้วมากกว่า” คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบหินขึ้นมาพิจารณาก่อนขมวดคิ้ว “จริงด้วย รอยแร่ด้านในไม่เหมือนหินจากเหมืองเหนือ” เจ้าของแผงหน้าเปลี่ยนสีรีบคว้าหินกลับไป “พวกเจ้าไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น! นี่เป็นลักษณะพิเศษของหินวิญญาณ!” “อ้อ” เสี่ยวเหยาพยักหน้าเหมือนเข้าใจแล้วจากนั้นนางก็หันไปหาลูกค้าคนอื่น “ถ้าเป็นลักษณะพิเศษจริง ท่านลุงคงไม่ว่าอะไรหากให้คนซื้อทดลองใช้ปราณตรวจสอบก่อนจ่ายเงินกระมัง?” “เจ้า!” เจ้าของแผงหน้าแดงก่ำ สุดท้ายชายหนุ่มที่กำลังจะซื้อก็วางหินลงแล้วเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง เสี่ยวเหยาไม่ได้รอให้เจ้าของแผงไล่ นางหมุนตัวเดินออกมาทันที “แม่นาง!” เสียงเรียกดังตามหลังมา นางจึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเป็นชายวัยกลางคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เมื่อครู่เดินเข้ามาหา เขาสวมเสื้อคลุมสีเทามีตราร้านค้าปักอยู่บนอก “แม่นางตาแหลมไม่น้อย ข้ามีหินวิญญาณอีกหลายก้อนอยากให้ช่วยตรวจสอบไม่ทราบว่าจะคิดค่าตอบแทนอย่างไร?” เสี่ยวเหยากะพริบตา “ก้อนละสองอีแปะ” “สองอีแปะ?” “ถ้าตรวจแล้วไม่พบปัญหา ท่านไม่ต้องจ่ายก็ได้” ชายคนนั้นหัวเราะชอบใจก่อนหยิบหินออกมาห้าก้อน เสี่ยวเหยารับมาตรวจทีละก้อน นางไม่ได้ใช้ปราณตรวจสอบเหมือนผู้ฝึกตนทั่วไป เพียงใช้นิ้วลูบผิวหินสังเกตสีของแร่และตำแหน่งรอยร้าวสายตาของนางมองเห็นเส้นบางๆที่คนอื่นมองไม่เห็น บางครั้งเส้นเหล่านั้นเป็นเพียงรอยแร่ตามธรรมชาติ บางครั้งกลับเป็นเส้นพลังที่ซ่อนอยู่ใต้ผิววัตถุ นางเรียกมันในใจว่าเส้นชีพจรความสามารถนี้ไม่ได้ทำให้นางแข็งแกร่งไร้เทียมทาน หากใช้สายตามากเกินไปศีรษะจะปวดตุบๆและภาพตรงหน้าจะพร่าเลือน อีกทั้งสิ่งที่เปลี่ยนแปลงพลังอยู่ตลอดเวลาก็หลอกสายตานางได้เช่นกัน แต่สำหรับการตรวจหินวิญญาณนับว่าสะดวกไม่น้อย “ก้อนนี้ใช้ได้ ก้อนนี้มีรอยร้าวเล็กน้อย ก้อนนี้พลังไม่สม่ำเสมอ ส่วนสองก้อนสุดท้ายเป็นหินธรรมดาที่เคลือบผงแร่ไว้” ชายวัยกลางคนอ้าปากค้าง “แม่นางตรวจได้แม่นยำจริงๆ!” “ขอบคุณที่ชมแต่ถ้าท่านจะจ่ายเงิน ข้าก็ยินดีรับคำชมเป็นเงินด้วยเช่นกัน” ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง ก่อนหยิบเหรียญเงินสองตำลึงส่งให้นาง เสี่ยวเหยารับเงินอย่างยินดี สองตำลึง! วันนี้นับว่าโชคดีไม่น้อย นางเก็บเงินลงถุงอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็เดินต่อไปตามถนนด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสเป้าหมายของวันนี้มีเพียงสามอย่าง หนึ่ง ซื้ออาหารแห้ง สอง หาแผนที่เส้นทางไปเมืองถัดไป สาม หาของราคาถูกที่สามารถนำไปขายต่อได้ ส่วนเรื่องฝึกตนหรือช่วยเหลือผู้คน หากไม่จำเป็นจริงๆนางขอผ่านไปก่อนชีวิตคนเราสั้นนัก ควรใช้เวลาไปกับการหาเงินและกินของอร่อยไม่ใช่หรือ? บริเวณท้ายตลาดมีแผงค้าสัตว์อสูรตั้งเรียงราย เสียงคำรามของสัตว์เขี้ยวเล็บดังสลับกับเสียงร้องของนกประหลาด บางกรงมีเสือขนเพลิงตัวใหญ่ บางกรงมีลิงหางยาวที่ชอบโยนผลไม้ใส่คนเดินผ่าน เสี่ยวเหยาเดินผ่านอย่างสนใจ สัตว์อสูรที่มีสายเลือดดีมักมีราคาสูงเกินกว่าคนอย่างนางจะเอื้อมถึงแต่สัตว์อสูรบาดเจ็บหรือพิการบางชนิดอาจมีของดีซ่อนอยู่ นางชอบของราคาถูก โดยเฉพาะของที่คนอื่นมองไม่เห็นคุณค่า “หลีกไป! อย่ามัวแต่ยืนขวางทาง!” เสียงตวาดดังมาจากด้านหน้า ชายร่างใหญ่สองคนกำลังลากกรงเหล็กผ่านถนน กรงนั้นมีผ้าดำคลุมอยู่ครึ่งหนึ่งข้างในมีเสียงกระแทกเบาๆเป็นระยะ เสี่ยวเหยาหลบไปยืนข้างทาง “สัตว์อสูรตัวใหม่หรือ?” นางเหลือบมองกรงอย่างสนใจ “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!” ชายร่างใหญ่ตะคอก ก่อนกระชากเชือกให้กรงเคลื่อนต่อไป แต่ในจังหวะนั้นผ้าดำที่คลุมกรงกลับเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นสัตว์ตัวหนึ่งที่นอนขดอยู่บนพื้น มันเป็นเต่าสีดำตัวหนึ่ง กระดองมีรอยแตกร้าวหลายแห่งขาทั้งสี่หดอยู่ใต้กระดองอย่างอ่อนแรงดวงตาคู่เล็กปิดสนิท ราวกับไม่มีชีวิต เสี่ยวเหยาหยุดมอง สิ่งที่สะดุดตานางไม่ใช่สภาพอันน่าสงสารของมันแต่เป็นลวดลายสีทองที่ปรากฏอยู่บนกระดอง ลวดลายนั้นบางมากคล้ายเส้นชีพจรที่เชื่อมต่อกันเป็นวงซับซ้อน นางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เส้นเหล่านั้นไม่ได้กระจัดกระจายเหมือนลวดลายตามธรรมชาติแต่กลับมีจังหวะการไหลของพลังอย่างเป็นระบบ แปลกมาก! เสี่ยวเหยาหรี่ตานางเพ่งมองเพียงครู่เดียวก็รู้สึกปวดหน่วงตรงขมับจึงรีบถอนสายตา “เต่าตัวนี้ขายหรือไม่?” ชายร่างใหญ่หันมามองนาง ก่อนหัวเราะเยาะ “เจ้าจะซื้อหรือ?” “ถ้าราคาไม่แพง” “สามเหรียญทองแดง เอาไปเลย!” “สามเหรียญทองแดง?” เสี่ยวเหยาทวนคำ ราคาถูกจนน่าสงสัย “ใช่! มันใกล้ตายแล้ว กินก็ไม่ได้ขายเนื้อก็ไม่ได้ เลี้ยงไปก็เปลืองอาหารข้าขายให้เจ้าถือว่าได้กำไรแล้ว!” ชายอีกคนรีบเสริม “รีบเอาไปเถอะก่อนที่มันจะตายคากรง!” เสี่ยวเหยาไม่ได้รีบร้อนตอบ นางก้มลงมองเต่าอีกครั้ง แม้กระดองจะมีรอยแตกร้าวแต่เส้นสีทองภายในกลับยังคงไหลเวียนอย่างช้าๆไม่ได้ดับสูญเหมือนสัตว์ใกล้ตายทั่วไป เต่าตัวนี้อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่อย่างน้อยก็มีมูลค่ามากกว่าสามเหรียญทองแดงแน่นอน “ข้าขอดูก่อน” นางยื่นมือไปใกล้กรง เต่าที่นอนนิ่งพลันขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยดวงตาคู่นั้นมองนางเพียงแวบเดียว ก่อนปิดลงอีกครั้ง เสี่ยวเหยาชะงัก เมื่อครู่มันมองนางใช่หรือไม่? “อย่าเสียเวลาเลย!” ชายร่างใหญ่เร่ง “เอาหรือไม่เอา?” นางเงยหน้าขึ้น “เอา” เหรียญทองแดงสามเหรียญถูกวางลงบนฝ่ามือชายคนนั้น เขารีบรับเงิน ก่อนยื่นกรงให้ทันทีราวกับกลัวนางเปลี่ยนใจ “ขอให้เจ้าดูแลมันดีๆล่ะ!” “แน่นอน” เสี่ยวเหยายิ้มบางๆนางไม่ใช่คนใจร้ายอยู่แล้วถ้าของที่ซื้อมาเลี้ยงแล้วขายต่อได้กำไร นางก็ยินดีดูแลมันอย่างดี หลังออกจากตลาดเสี่ยวเหยาเลือกนั่งพักใต้ต้นไหวเก่าแก่ริมถนน นางวางกรงลงเปิดประตูเล็กๆแล้วค่อยๆยกเต่าออกมา “ตัวหนักเหมือนกันนะเจ้า” เต่าสีดำไม่ตอบสนอง เสี่ยวเหยาหยิบผ้าแห้งออกมาเช็ดฝุ่นบนกระดองก่อนพบว่าลวดลายสีทองนั้นมีมากกว่าที่เห็นในกรง เส้นเล็กๆหลายเส้นรวมตัวกันเป็นวงกลมสามชั้น ตรงกลางมีรูปคล้ายประตูโบราณนางลองใช้นิ้วแตะลงไปเบาๆ ไม่มีปฏิกิริยา “หรือจะเป็นแค่ลวดลายสวยๆกัน?” นางพึมพำ จากนั้นหยิบหินวิญญาณระดับต่ำออกมาจากถุงผ้าตั้งใจจะตรวจสอบว่ามันมีพลังเหลืออยู่เท่าใดแต่ทันทีที่หินวิญญาณเข้าใกล้เต่า— ฉับ! ลำแสงสีทองสายหนึ่งพลันพุ่งออกจากกระดอง เสี่ยวเหยาสะดุ้งรีบชักมือกลับทว่าไม่ทันแล้ว หินวิญญาณในมือถูกดูดหายไปต่อหน้าต่อตา ราวกับมีปากที่มองไม่เห็นกลืนมันลงไปทั้งก้อน “…” นางนิ่งงัน มองมือที่ว่างเปล่า แล้วมองเต่าตรงหน้า “เจ้ากินหินวิญญาณหรือ?” เต่าสีดำยังคงนอนนิ่ง เสี่ยวเหยาก้มลงตรวจดูอย่างระมัดระวัง “ข้าเพิ่งซื้อเจ้ามาสามเหรียญทองแดง ไม่ได้ซื้อเจ้ามาให้กินเงินข้านะ” เปลือกตาของเต่าขยับเล็กน้อย ทันใดนั้นลวดลายสีทองบนกระดองก็สว่างขึ้นทีละเส้น เส้นพลังไหลเวียนรวดเร็วกว่าเดิม อากาศรอบตัวพลันหนักอึ้ง ใบไม้บนพื้นถูกแรงลมบางอย่างพัดกระจายออกไป ครืน! พื้นดินใต้ต้นไหวสั่นสะเทือนเสี่ยวเหยาถอยหลังทันทีมือหนึ่งคว้ากรงอีกมือจับถุงเงินไว้แน่น “เดี๋ยวก่อน! ข้าไม่ได้ให้เจ้ากินอีกนะ!” แต่ดูเหมือนเต่าจะไม่ได้สนใจคำพูดของนางแม้แต่น้อยแสงสีทองพุ่งขึ้นจากกระดองกลายเป็นวงอักขระโบราณลอยอยู่กลางอากาศ เสี่ยวเหยาจ้องมองอย่างตะลึงนางอ่านอักขระเหล่านั้นไม่ออกทั้งหมดแต่มีคำหนึ่งที่เด่นชัดกว่าคำอื่น ประตูสามภพ ทันใดนั้นเสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นในหัวของนาง “ในที่สุด…” เสี่ยวเหยาตัวแข็งทื่อ นางกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว “ใคร?” “ในที่สุดก็มีคนโง่พอจะซื้อข้ามา…” เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้งอย่างเชื่องช้า “แต่เหตุใดเจ้าถึงซื้อข้าด้วยเงินเพียงสามเหรียญ?” เสี่ยวเหยาก้มมองเต่า เต่าสีดำค่อยๆ ลืมตาขึ้นดวงตาสีทองหม่นคู่หนึ่งมองตรงมาที่นาง บรรยากาศรอบข้างเงียบงันไปชั่วขณะ แล้วเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง “มนุษย์ตัวเล็ก เจ้าชื่ออะไร?” เสี่ยวเหยากลืนน้ำลายก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “หลินเสี่ยวเหยา” “ดี…” เต่าหรี่ตาลงเล็กน้อย “นับจากนี้ เจ้าต้องรับผิดชอบข้า” เสี่ยวเหยานิ่งไปจากนั้นจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ตัวเอง “ข้าหรือ?” “ใช่” “เพราะอะไร?” “เพราะเจ้าซื้อข้ามา” “แต่ข้าซื้อเจ้ามาในราคาแค่สามเหรียญทองแดง!” เต่ากะพริบตาช้าๆ “แล้วอย่างไร?” “อย่างไรหรือ? ข้าควรเป็นเจ้าของเจ้าไม่ใช่หรือ?” เต่ามองนางอย่างดูแคลน “เจ้าของ?” มันหัวเราะในลำคอเสียงแหบ “เด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?” เสี่ยวเหยาส่ายหน้า “ข้าคือเสวียนกุย ผู้พิทักษ์โบราณแห่ง—” ครืด! เสียงท้องร้องดังขึ้นอย่างกะทันหันทั้งคนทั้งเต่าต่างเงียบไป เสี่ยวเหยากะพริบตา “เจ้า…หิวหรือ?” เสวียนกุยหลุบตาลงอย่างสง่างาม “ข้าต้องการหินวิญญาณอีกก้อน” “ไม่มี” “หนึ่งก้อน” “ไม่มี” “ครึ่งก้อนก็ได้” “ไม่มี!” เต่าสีดำจ้องนางอยู่นาน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าช่างเป็นผู้ดูแลที่ไร้ความรับผิดชอบ” เสี่ยวเหยาสูดลมหายใจลึกนางหยิบกรงขึ้นมาใส่เต่ากลับเข้าไป ก่อนปิดประตูอย่างแน่นหนา “ฟังให้ดีนะ เสวียนอะไรสักอย่าง ข้าซื้อเจ้ามาเพราะเห็นว่ากระดองเจ้ามีลวดลายแปลกๆไม่ได้ซื้อเจ้ามาเลี้ยงเป็นบรรพบุรุษ ถ้าเจ้ากินหินวิญญาณอีกข้าจะขายเจ้าคืนให้ตลาด!” เสวียนกุยหรี่ตา “เจ้ากล้าหรือ?” “สามเหรียญทองแดง ข้าก็กล้าขายสามเหรียญทองแดง!” เต่าหลับตาลงอีกครั้ง “มนุษย์ช่างน่ารำคาญ…” เสี่ยวเหยาสะพายกรงขึ้นหลังแล้วเดินออกจากใต้ต้นไหวนางไม่รู้เลยว่าอักขระสีทองบนกระดองเต่าได้สว่างขึ้นอีกครั้ง และในเวลาเดียวกันนั้น ภายในห้องลับแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ชายสวมหน้ากากกำลังจ้องมองแผ่นหยกสีดำบนโต๊ะ แผ่นหยกที่เงียบงันมานานหลายสิบปีพลันปรากฏแสงสีทองจางๆ ชายผู้นั้นลุกขึ้นทันที “พบแล้ว…” เขากำแผ่นหยกแน่น “ลวดลายผู้พิทักษ์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง สั่งคนของเราออกค้นหาในเมืองหลัวเฟิงทันที ต้องตามหาสัตว์อสูรตัวนั้นให้พบ!” ยามเย็นเสี่ยวเหยากลับถึงโรงเตี๊ยมเล็กๆที่พักอยู่ นางวางกรงเต่าไว้บนโต๊ะ หยิบซาลาเปาสองลูกออกมาจากห่อผ้าแล้วนั่งกินอย่างสบายใจ เต่าดำโผล่หัวออกมาจากกระดอง “นั่นอะไร?” “ซาลาเปา” “ข้าต้องการหินวิญญาณ” “เจ้ากินซาลาเปาได้หรือไม่?” “ข้าเป็นผู้พิทักษ์โบราณ ไม่กินอาหารมนุษย์” “เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้กินเองทั้งหมด” เสี่ยวเหยากัดซาลาเปาไปคำใหญ่ เสวียนกุยมองนางเงียบๆผ่านไปครู่หนึ่ง มันจึงเอ่ยขึ้น “มนุษย์…” “อะไรอีก?” “เจ้ามีหินวิญญาณเหลือหรือไม่?” “ไม่มี” “โกหก” เสี่ยวเหยาชะงัก เต่าตัวนี้มองเห็นถุงเงินของนางได้อย่างไร? “ข้าเห็นเจ้ารับเงินจากชายคนนั้นมา” “นั่นเป็นเงินค่าตรวจหิน ไม่ใช่เงินของเจ้า” “ข้าหิว” “ข้าก็หิว!” เสวียนกุยเงียบไป เสี่ยวเหยากินซาลาเปาจนหมด ก่อนยกน้ำชาขึ้นดื่มนางคิดว่าตัวเองคงต้องหาทางกำจัดเต่าประหลาดตัวนี้ในวันพรุ่งนี้แล้ว แต่ยังไม่ทันได้คิดแผนต่อ กึก! เสียงบางอย่างดังขึ้นจากประตูห้อง เสี่ยวเหยาหันขวับมีเงาคนสามคนยืนอยู่ด้านนอก หนึ่งในนั้นยกมือเคาะประตูอีกครั้ง “แม่นางหลิน อยู่ข้างในหรือไม่?” เสี่ยวเหยาวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆนางจำเสียงนี้ได้ เป็นหนึ่งในชายร่างใหญ่ที่ขายเต่าให้แก่นางเมื่อช่วงบ่ายแต่เหตุใดพวกเขาถึงตามมาถึงโรงเตี๊ยมล่ะและเหตุใดจึงรู้ชื่อนาง? เสวียนกุยค่อยๆหดหัวกลับเข้าไปในกระดองเสียงของมันดังขึ้นในหัวนางอย่างเกียจคร้าน “ดูเหมือนเจ้าจะมีแขก…” เสี่ยวเหยามองกรงเต่า “เจ้ารู้จักพวกเขาหรือ?” “ไม่รู้” “แล้วทำไมเจ้าถึงพูดเหมือนรู้?” “ข้าเพียงรู้สึกว่ามนุษย์พวกนั้นมีกลิ่นโลหิต” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้หนักกว่าเดิม “แม่นางหลิน เปิดประตู!” เสี่ยวเหยาลุกขึ้นหยิบมีดสั้นที่วางอยู่ข้างหมอนก่อนหันไปมองหน้าต่างด้านหลัง ดูเหมือนคืนนี้นางคงไม่ได้พักผ่อนอย่างสงบเสียแล้วหลังจากฝูงหมาป่าเงาถอยหนีไป กลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้รีบร้อนออกเดินทางต่อทันที นางยืนอยู่บนโขดหินมองสำรวจแนวต้นไม้รอบตัวก่อนจะก้มลงมองตราหยกประจำตัวที่เอวแสงสีเงินบนตราหยกยังคงสว่างอยู่ แต่ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กลับไม่ตรงกับเส้นทางบนแผนที่เสียแล้ว“มีอะไรหรือ?” กู้เหิงถาม“เราหลงทางแล้ว”ไป๋จื่อที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลัก“อะไรนะ! เพิ่งเดินมาได้ไม่เท่าไรเองนะ!”“ใจเย็นก่อน ข้ายังไม่ได้บอกว่าหลงทางแบบไม่มีทางกลับ” เสี่ยวเหยากระโดดลงจากโขดหินปัดฝุ่นบนกระโปรง “ข้าแค่สงสัยว่าป่ากำลังเคลื่อนที่”ไป๋หลีเลิกคิ้วมองต้นไม้สูงใหญ่ที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า“ต้นไม้เดินได้หรือ?”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงข้าคงไม่แปลกใจเท่ากับที่เจ้าจะยอมเดินเองโดยไม่ต้องให้ใครจ่ายค่าอาหาร”“นี่เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?”“เปล่า ข้ากำลังพูดถึงข้อเท็จจริง”เสวียนกุยที่อยู่ในตะกร้าบนหลังนางส่งเสียงหึ!“พวกมนุษย์ช่างพูดมากเสียจริง เดินต่อไปก็รู้เอง”เสี่ยวเหยาเหลือบมองมัน “เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่หรือไม่?”“ข้าแค่รู้สึกว่าพื้นดินกำลังขยับ”“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”“เพราะข้าอยากนอน”นางสูดลมหายใจลึก พยายามข่มใจไม่ให
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ประตูหินขนาดใหญ่ของหุบเขาหมื่นอสูรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่าทึบผู้เข้าแข่งขันหลายร้อยคนยืนเรียงรายอยู่บริเวณลานด้านหน้าแต่ละคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น บ้างตรวจสอบอาวุธ บ้างเตรียมยันต์และโอสถ บางคนถึงกับนำสัตว์อสูรคู่ใจออกมาอวดโฉมมีทั้งเสือเขี้ยวเพลิง หมาป่าหิมะ เหยี่ยวปีกเหล็กและแม้กระทั่งงูเกล็ดหยกที่เลื้อยพันอยู่บนแขนเจ้าของท่ามกลางสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเพียงตัวหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งเต่าดำตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนไหล่ของหญิงสาวในชุดผ้าสีเรียบมันหลับตาพริ้ม ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย“นั่นสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”เสียงถามดังขึ้นจากด้านหลังหลินเสี่ยวเหยาหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนมองเต่าบนไหล่นางด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ใช่”“เจ้าเอามันมาร่วมการแข่งขันจริงๆ หรือ?”“แล้วมีปัญหาอะไร?”ชายหนุ่มมองเต่าดำอีกครั้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะ“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะให้มันทำอะไร นอนเฝ้ากระเป๋าหรือ?”คนรอบข้างได้ยินก็พากันหัวเราะตาม“ข้าคิดว่าอย่างน้อยควรนำสัตว์อสูรที่วิ่งได้มาสักตัว”“บางทีนางอาจคิดว่าเต่าจะชนะการแข่งขันด้วยการเดินไปถ
หลังจากเหตุการณ์ถูกซุ่มโจมตีบนถนนสายตะวันตกกลุ่มของหลินเสี่ยวเหยาก็เดินทางต่อโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาอยู่กับที่นานนักเถี่ยซานถูกมัดทิ้งไว้ให้คนของทางการจัดการ ส่วนหลักฐานที่พบในตัวเขาถูกเสี่ยวเหยาเก็บไว้ทั้งหมดโดยเฉพาะป้ายเหล็กสีดำที่สลักคำว่า‘หอค้ารัตติกาล’นางไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมีอำนาจมากเพียงใดแต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือพวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสัตว์อสูรหายากธรรมดาแต่พวกมันต้องการเสวียนกุย“ข้าหิวแล้ว”เสียงของไป๋หลีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเสี่ยวเหยาหันไปมองเขา“เจ้าเพิ่งกินขนมไปเมื่อครู่”“ขนมไม่ใช่อาหาร”“เช่นนั้นผลไม้ในมือเจ้าคืออะไร?”“ของว่าง”“แล้วเนื้อแห้งที่อยู่ในถุงข้างเอว?”“เสบียงฉุกเฉิน”เสี่ยวเหยาหยุดเดินหันไปมองชายหนุ่มชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า“ข้าสงสัยว่าเจ้ามีถุงเก็บอาหารซ่อนอยู่ในมิติส่วนตัวหรือไม่”ไป๋หลียิ้ม“เจ้าสนใจหรือ?”“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าจะกินหมดเมื่อไร”ไป๋จื่อหัวเราะพรืดก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นไป๋หลีมองมากู้เหิงที่เดินอยู่ด้านหลังส่ายหน้าเบาๆเขาเคยเดินทางร่วมกับผู้ฝึกตนหลายกลุ่มแต่ไม่เคยพบกลุ่มใดที่พูดคุยเรื่องอาหารได้ตลอดทางเช่นนี้มาก่อน“อีกไม่ไกล
ถนนสายตะวันตกทอดยาวผ่านป่าโปร่งก่อนจะค่อยๆแคบลงเมื่อเข้าใกล้เขตภูเขา ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่จนแสงแดดส่องลงมาได้เป็นหย่อมๆกลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศหลินเสี่ยวเหยาเดินนำหน้ามือหนึ่งถือแผนที่อีกมือแกว่งกิ่งไม้เล่นอย่างไม่รีบร้อนด้านหลังเป็นไป๋จื่อที่แบกสัมภาระจนหลังแทบหักส่วนไป๋หลีเดินสบายๆพร้อมห่อขนมในมือ“ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่” ไป๋จื่อเอ่ยขึ้น“ถามสิ” เสี่ยวเหยาตอบ“เหตุใดคนที่ซื้อของน้อยที่สุดจึงต้องแบกสัมภาระมากที่สุด?”“เพราะคนที่ซื้อของมากที่สุดมีฐานะดี ส่วนคนที่ซื้อของน้อยที่สุดมีแรงงานเหลือเฟือ”ไป๋จื่อหันไปมองไป๋หลี“เจ้าฟังแล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”ไป๋หลีหยิบขนมเข้าปากอย่างสง่างาม“ไม่เลย”“...”“อีกอย่างเจ้าดูแข็งแรงดีข้าจึงไว้วางใจให้ช่วยงาน”“ข้าเป็นนักพรต ไม่ใช่ล่อบรรทุกของ!”เสียงเถียงกันทำให้เสี่ยวเหยาหลุดหัวเราะ นางกำลังจะเดินต่อแต่จู่ๆเสวียนกุยที่อยู่ในกระเป๋าก็ยื่นหัวออกมา“หยุดก่อน” น้ำเสียงของมันจริงจังกว่าปกติเสี่ยวเหยาชะงักทันที“มีอะไร?”“ข้างหน้าไม่ปกติ”นางกวาดตามองทางเดินเบื้องหน้า ต้นไม้ยังคงนิ่งไม่มีเสียงของสัตว์ไม่มีแม้แต่เสี





