Partager

ตอนที่ 10 แผนใส่ร้ายป้ายสี

Auteur: Bosskerr
last update Date de publication: 2025-10-24 01:15:20

ตกเย็น ร้านหยกมรกตเก็บร้านเสร็จ หลินเย่วเอ๋อร์เดินกลับเรือนพร้อมอาเซียง ท้องฟ้าเริ่มครึ้ม เมฆหนาเคลื่อนปกคลุม เหมือนจะมีฝน

“คุณหนู” อาเซียงพูดพลางโบกพัด “วันนี้ขายดีมาก แต่ข้ากลัวข่าวดีจะดึงดูดข่าวร้ายจังเจ้าค่ะ”

หลินเย่วเอ๋อร์เหลียวมองท้องฟ้า “เจ้าพูดถูก ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น”

นางหยุดเท้าหน้าเรือน แหงนมองป้าย “ร้านหยกมรกต” ที่แขวนอยู่หน้าประตูไม้ไผ่

“แต่ตราบใดที่ข้ารู้วิธีทำของให้คนเชื่อใจ ข้าก็ไม่กลัวฝน ไม่กลัวฟ้าหรือคำพูดของใครหรอก”

อาเซียงยิ้ม “ถ้าฝนตก ข้าจะกางร่มให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก” หลินเย่วเอ๋อร์หัวเราะเบา ๆ “ข้าจะยืนกลางสายฝน ให้ทุกคนเห็นว่าของแท้ย่อมไม่ละลายง่าย”

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงารั้วไม้

ชายในชุดสีเทาเข้มปรากฏร่าง เขาคือ ไป๋จิ้งเซียว

“ท่านยังอยู่ที่ตลาดหรือเจ้าคะ” หลินเย่วเอ๋อร์ประหลาดใจ

ไป๋จิ้งเซียวยื่นห่อผ้าเล็กให้ “ของที่คนแปลกหน้าเทใส่กระปุกเมื่อตอนกลางวัน ข้าให้คนตรวจสอบแล้ว เป็นผงเหล็กละเอียดผสมขี้ผึ้งคุณภาพต่ำ ถ้าผสมในเนื้อครีม จะระคายผิวจนผิวแดงขึ้นผื่นและอาจมีอาการแพ้ที่รุนแรงได้”

“แสดงว่ามีคนจงใจทำลายชื่อร้าน” หลินเย่วเอ๋อร์พูดช้า ๆ

ไป๋จิ้งเซียวพยักหน้า “ใช่ และข้ารู้ว่าใคร”

“เจี่ยนฮวา?”

“เรื่องนี้ไม่อาจพูดโดยไม่มีหลักฐาน แต่เจ้าต้องระวังตัวไว้”

เขามองนางนิ่ง “คนที่ค้าสินค้าความงาม มักกลายเป็นเป้าแรกของความอิจฉา”

หลินเย่วเอ๋อร์ยิ้มบาง “ข้าเองก็เคยโดนหักหลังมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมแพ้และจะไม่พลาดอีก”

ไป๋จิ้งเซียวนิ่งไปครู่ แล้วเอ่ยขึ้น “หากมีสิ่งใดต้องการให้สำนักไป๋เหยาช่วย ก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชายไป๋”

ลมพัดผ่าน เส้นผมของนางปลิวเบา ๆ เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินจากไปในเงาฝนที่เริ่มโปรยปราย

อาเซียงรีบกระซิบ “คุณหนู! ท่านไป๋มองท่านนานเชียว!”

“อย่าพูดไร้สาระ” หลินเย่วเอ๋อร์หน้าแดงนิด ๆ

“เขามองเพราะพูดกำลังเรื่องสำคัญต่างหาก”

“สำคัญกับร้านหรือกับหัวใจเล่าเจ้าคะ”

“อาเซียง!”

“เจ้าค่ะ ๆ ข้าเงียบแล้ว!”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่กลบเสียงฝนที่เริ่มตกพรำ ๆ ลงมาบนหลังคาไม้ไผ่

ค่ำวันนั้น หลังจากหลินเย่วเอ๋อร์เข้านอน ยังมีชายชุดดำสองคนปรากฏตัวที่ตรอกหลังตลาด พวกเขาถือห่อผ้าแปลก ๆ เดินตรงไปทางร้านหยกมรกต หนึ่งในนั้นกระซิบ

“นายหญิงสั่งไว้ว่า พรุ่งนี้เช้าให้คนตะโกนว่าใช้แล้วผื่นขึ้นทั่วหน้า”

อีกคนหัวเราะเบา ๆ “ง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก”

หากแต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เงาสูงอีกเงาหนึ่งบนหลังคาฝั่งตรงข้ามกำลังจับตาพวกเขาอยู่ เงานั้นยกพัดไม้ขึ้นแตะริมปาก พลางพึมพำ

“ข้ารับชมความงามอย่างสงบ แต่ข้าก็ไม่ชอบการค้าที่มากแผนการเสียด้วยสิ”

ชายผู้นั้นคือ เฉิงอวิ๋น หัวหน้าหอการค้าเมืองเว่ยเจิน ที่ยืนยิ้มอยู่ในความมืด มุมปากของเขายกยิ้มเตรียมพร้อมรอจับผิดใครบางคนในวันพรุ่งนี้

รุ่งอรุณของวันใหม่ เสียงระฆังเปิดตลาดดังขึ้นพร้อมกับสายหมอกที่คลี่ออกจากปลายฟ้า อาเซียงเปิดประตูร้าน ร้านหยกมรกตด้วยใบหน้ายิ้มสดใสตามปกติ แต่เพียงครู่เดียว เสียงเอะอะหน้าตลาดก็ดังลั่น

“ว้าย! ข้าทาของร้านหยกมรกตแล้วหน้าแดงไปหมดเลย!”

“ข้าก็แพ้เหมือนกัน ข้าแพ้หนักเลย!”

เสียงกรีดร้องของสตรีสามคนดังพร้อมกัน จนคนแถวนั้นหันมามองด้วยความตกใจ อาเซียงตกใจจนปากอ้า

“คุณหนู! พวกนางมาจากไหนกันเจ้าคะ!”

หลินเย่วเอ๋อร์เดินออกมาพร้อมท่าทางสงบนิ่ง ดวงตาคล้ายรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า สตรีสามนางนั้นมีใบหน้าทาแป้งขาวจัดจนเหมือนหุ่นดิน แต่พอขยับเข้าใกล้ก็เห็นรอยแดงประปรายตามข้างแก้ม ไม่มากจนถึงขั้นน่ากลัว แต่ก็พอให้คนตกใจได้

“ทุกคนใจเย็น ๆ กันก่อน” หลินเย่วเอ๋อร์เอ่ยเสียงเรียบ

“ข้าจะตรวจสอบให้ละเอียด ทุกท่านเข้ามานั่งในร่มก่อนเถิด”

สตรีทั้งสามหันหน้ามองกัน แล้วแสร้งไอเบา ๆ

“เจ้าอย่ามาเฉไฉ สินค้าของเจ้ามีพิษชัด ๆ! ข้าทาไปเมื่อคืน วันนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้!”

เสียงลือเริ่มขยาย “จริงหรือ ของร้านนี้มีพิษรึ?”

อาเซียงหน้าซีด “คุณหนู ทำอย่างไรดีเจ้าคะ ข้าไปเรียกยามตลาดมาดีกว่า”

“ยังไม่ต้อง” หลินเย่วเอ๋อร์ยกมือห้าม ดวงตานิ่งสนิท

“เมื่อมีคนกล่าวหาว่าสินค้าของข้าเป็นพิษ ข้าก็ต้องพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นความจริง”

นางยกเสียงขึ้นเล็กน้อยให้ได้ยินทั่วตลาด

“ทุกท่าน! ข้า หลินเย่วเอ๋อร์ เจ้าของร้านหยกมรกต ขอให้พยานในตลาดทั้งหลายอยู่ตรงนี้ ข้าจะตรวจสอบให้ต่อหน้าทุกคน!”

เสียงพ่อค้าแม่ค้ารอบข้างดังฮือฮา “จะตรวจตรงนี้เลยหรือ!”

หลินเย่วเอ๋อร์เดินไปหยิบขันน้ำและผ้าสะอาด ก่อนค่อย ๆ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดข้างแก้มสตรีคนแรก เมื่อผ้าสัมผัสผิว สีแดงกลับหลุดติดผ้ามาเป็นคราบชัดเจน นั่นไม่ใช่ผื่นจริง แต่เป็นสีแดงเจือแป้งปลอมที่คนใส่ร้ายทาไว้

“อื้อหือ”

เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันจากคนรอบข้าง หลินเย่วเอ๋อร์ยกผ้าผืนที่มีคราบให้ทุกคนดู

“ท่านทั้งหลายเห็นหรือไม่ นี่ไม่ใช่ผิวอักเสบหรือแพ้แต่อย่างใด แต่เป็นการสีป้าย!”

สตรีคนนั้นหน้าเสียทันที “ข้า...ข้าไม่รู้ ข้าแค่...”

อาเซียงโพล่ง “แค่อะไรล่ะ เจ้าถูกใครจ้างมาใช่หรือไม่!”

สตรีอีกสองนางตกใจ พวกนางพยายามหนี แต่คนในตลาดช่วยกันล้อมไว้

“พวกเจ้าจะหนีไปไหน!”

หนึ่งในนั้นกลัวจนร้องไห้ “ข้า...ข้าถูกคนจากร้านฮวาเหมยจวงว่าจ้างมา! ให้ทาแป้งสีแดงนี้แล้วมาโวยหน้าร้านหยกมรกต!”

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มทั่วตรอก บางคนถึงกับอุทานออกมา

“นี่มันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”

“กล้าทำขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!”

หลินเย่วเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ “ขอบคุณที่พูดความจริง”

นางหยิบถุงผ้าเล็กออกจากแขนเสื้อ ยื่นให้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้

“ท่านเฉิงอวิ๋น คือคนของหอการค้าทุกคนก็รู้ดีใช่หรือไม่”

ชายคนนั้นพยักหน้า “ใช่ ข้า เฉิงอวิ๋น วันนี้ตั้งใจมาดูสถานการณ์เสียหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะได้ดูเรื่องจริงยิ่งกว่าละคร”

หลินเย่วเอ๋อร์ยื่นถุงผ้าที่บรรจุผงปลอมให้ “ข้าเก็บของกลางไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ผงที่คนพยายามใส่ลงในกระปุกทดลองข้องเจ้า ข้าสงสัยว่าเป็นฝีมือคนคนเดียวกัน”

เฉิงอวิ๋นรับถุงพลางหัวเราะเบา ๆ “แม่นางผู้นี้หัวไวเกินตัว ข้าชอบยิ่งนัก”

เขาหันไปบอกผู้คนรอบข้างเสียงดัง “ฟังไว้ให้ดี! ร้านหยกมรกตไม่เพียงแต่ขายของดี แต่ยังรักษากฎและศักดิ์ศรีทางการค้าอีกด้วย!”

ข่าวการเปิดโปงแพร่กระจายไปทั่วภายในไม่ถึงครึ่งชั่วยามร้านฮวาเหมยจวงที่อยู่ปลายตรอกเหนือมีคนแอบพูดนินทาหน้าร้านไม่หยุด

“นึกว่าแป้งขาวจะขายดีเสียอีก ที่แท้กลับเล่นสกปรกใส่คู่แข่ง”

            “ป่านนี้เจ้าของร้านเสียหน้าแล้วกระมัง!”

“คราวนี้คงขายได้แค่ในความฝันแล้วแหละ”

เจี่ยนฮวากำพัดแน่นจนพังคามือ สายตาแข็งกร้าว

“นังหลินเย่วเอ๋อร์ เจ้าท้าทายข้าเกินไปแล้ว!”

สาวใช้ตัวสั่น “คุณหนู เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ คนของหอการค้าก็เห็นกับตาแล้ว”

“หุบปาก!” เจี่ยนฮวาสะบัดแขนเสื้อ

“เรื่องนี้ยังไม่จบง่าย ๆ หรอก!”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 34 กลิ่นที่ไม่เคยเลือน

    องค์ชายรองรีบเข้าประคองนางที่เริ่มทรุดลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ กลิ่นที่ออกมาจากเตาแก้วกลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมอ่อนละมุน กลิ่นที่ทุกคนในลานจำได้ทันที“นั่นคือกลิ่นเดียวกันกับวันที่พิธีถวายครั้งก่อน!”ฮ่องเต้ลุกจากบัลลังก์ พระสุรเสียงสั่นเล็กน้อย“กลิ่นนี้คือกลิ่นแห่งสันติ!”กลิ่นทองอ่อนค่อย ๆ แผ่ไปทั่วตำหนัก คนที่หมดสติเริ่มฟื้น ขุนนางที่สิ้นแรงกลับมายืนได้อีกครั้ง อี้เฟยถอยหลังไปอย่างสิ้นหวัง“ไม่ เป็นไปไม่ได้ กลิ่นหัวใจไม่มีอยู่จริง! ไม่มีทาง!”องค์ชายรองจ้องเขา “มันมีจริง แค่เจ้าไม่เคยมีหัวใจที่หอมพอที่จะเข้าใจมัน”อี้เฟยกัดฟันแน่น ก่อนจะพุ่งตัวหนี แต่ถูกองครักษ์หลวงเข้าล้อมจับไว้หลังเหตุการณ์สงบ ฮ่องเต้เสด็จลงจากบัลลังก์ สายพระเนตรทอดมองหลินเย่วเอ๋อร์ที่ยังคุกเข่า มือทั้งสองยังคงสั่น“หลินเย่วเอ๋อร์ เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่า กลิ่นหัวใจของเจ้าบริสุทธิ์กว่ากลิ่นใด ๆ”ฮ่องเต้ตรัสพร้อมยิ้มบาง “ข้าขอพระราชทานตำแหน่งให้เจ้าและให้เจาดูแลหอปรุงเครื่องหอมรวมถึงหอปรุงเครื่องประทินโฉมของราชสำนักทั้งหมด”เสียงขุนนางดังขึ้นพร้อมกัน “ฝ่าบาททรงพระปรีชา”องค์ชายรองหันมามองนาง แววตาเต็มไปด้วยความภ

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 33 อี้เฟย

    “กลิ่นนั้นเปลี่ยนเพราะหัวใจคนต่างหาก ไม่ใช่พิษและไม่ใช่เวทมนตร์ แต่เป็นผลจากความบริสุทธิ์ของผู้สร้าง”ขุนนางบางคนส่ายหน้า “ฝ่าบาท องค์ชายรองพูดเช่นนี้ก็เท่ากับยอมรับว่ามันมีอิทธิพลต่อจิตใจจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมเห็นควรให้แยกทั้งสองออกจากกัน เพื่อป้องกันภัยในอนาคต!”เสียงเห็นด้วยดังขึ้นระลอกใหญ่ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอย่างเงียบ ๆ อยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ“เจ้าบอกว่าให้ข้าแยกพวกเขาออกจากกันเพราะกลัวกลิ่นเช่นนั้นหรือ?”ขุนนางทุกคนก้มศีรษะ “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท เพื่อความมั่นคงของราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเจ้าจะทำเช่นไร หากกลิ่นนี้ไม่ใช่อาวุธ แต่คือชีวิตของผู้คน?”ฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้น ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก“เมื่อสามวันก่อน กลิ่นนี้ช่วยชีวิตคนทั้งร้านหยกมรกตจากพิษหอมที่แผ่ไปทั่ว เจ้าจะเรียกมันว่าอาวุธได้หรือ?”ขุนนางหลายคนก้มหน้าด้วยความอับอาย องค์ชายรองค้อมกาย“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเมตตา”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาที่หลินเย่วเอ๋อร์ “หลินเย่วเอ๋อร์ เจ้าเป็นเพียงสามัญชน แต่สร้างกลิ่นที่แม้แต่สวรรค์ยังมิอาจคาดถึง ข้าขอถามเจ้าตรง ๆ เจ้าคิดเช่นไรกับอำนาจของสิ่งที่เจ้าสร้าง?”หลินเย่วเอ๋อร์สูด

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 32 สีของหัวใจ

    เสียงนกร้องยามเช้าแว่วลอดหน้าต่างเข้ามาเบา ๆ แสงแดดอ่อนจากสวนเหมยลอดผ่านผ้าม่านบาง กระทบใบหน้าของหญิงสาวที่ยังหลับใหลบนเตียง อาเซียงนั่งเฝ้าข้างเตียงด้วยตาแดง ๆ“คุณหนู ตื่นเถิดเจ้าคะ ข้านั่งเฝ้าท่านมาสามวันแล้วนะ คุณหนู ฮืออ...”องค์ชายรองที่นั่งอยู่อีกฝั่งเงียบ ๆ เงยหน้าขึ้น เขายังอยู่ในชุดเรียบธรรมดา สีหน้าอ่อนล้าแต่ดวงตายังคงจ้องมองนางไม่ละสาย“นางยังไม่ฟื้นเลยหรือ” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว“ยังเพคะ แต่ชีพจรกลับมาปกติแล้ว เพียงแต่อาจเหนื่อยจากการใช้พลังกลิ่นมากเกินไป” อาเซียงตอบทั้งน้ำตาองค์ชายรองลอบถอนหายใจ เขายื่นมือไปแตะหลังมือของหลินเย่วเอ๋อร์เบา ๆ และในวินาทีนั้นเอง...กลิ่นชาอุ่นปนดอกเหมยที่เคยลอยอ่อน ๆ ในห้อง เปลี่ยนเป็นกลิ่นใหม่ กลิ่นนั้นอ่อนโยนกว่าเดิม แต่มีความหอมแปลก คล้ายกลิ่นหวานของกลีบเหมยผสมกลิ่นน้ำผึ้ง อาเซียงเบิกตา“องค์ชาย! กลิ่นเปลี่ยนแล้วเพคะ!”องค์ชายรองชะงักไป “กลิ่นเปลี่ยน?”เขามองรอบห้อง แสงจากหน้าต่างสาดกระทบขวดแก้วที่ตั้งอยู่ข้างเตียง ขวดนั้นเปล่งสีทองอ่อนราวกับเรืองแสงจากภายใน หลินเย่วเอ๋อร์ขยับนิ้วเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น“ที่นี่คือที่ใดกัน” เสียงของนางแผ่

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 31 กลิ่นสุดท้ายของความแค้น

    “เขาคนนั้นเคยเป็นพี่ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับข้า” องค์ชายรองเอ่ยช้า ๆ“เขาเคยเป็นคนที่ท่านอาจารย์เฟยหานโปรดปรานที่สุด แต่เพราะความทะเยอทะยาน เขาขโมยสูตรยาสร้างกลิ่นต้องห้าม แล้วถูกขับออกจากวัง”หลินเย่วเอ๋อร์นิ่งงัน “เขากลับมาเพื่อแก้แค้นท่าน...”“ไม่ใช่แค่ข้า” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง “แต่เพื่อล้มล้างทุกสิ่งที่เกี่ยวกับกลิ่นบริสุทธิ์ที่อาจารย์สร้างไว้”ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดคุยกันต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นนอกห้อง อาเซียงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา“คุณหนู! มีชายชุดดำเข้ามาในร้านอีกแล้วเจ้าค่ะ!”องค์ชายรองหันขวับ “พาเย่วเอ๋อร์ไปหลบข้างใน!”แต่ไม่ทันแล้ว เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมลมแรงพัดกลิ่นชาเย็นจัดเข้ามาปะทะกลิ่นเหมยอบอุ่นในห้องทันที อี้เฟยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นตา“ข้าเพียงมาขอชาแก้วเดียว แต่เห็นทีจะได้กลิ่นของความกลัวกลับไปด้วย”องค์ชายรองก้าวไปข้างหน้า “เจ้ากลับมาทำไม อี้เฟย”“เพื่อพิสูจน์ว่า กลิ่นของข้าเหนือกว่ากลิ่นของเจ้า และเพื่อให้คนที่เจ้ารักฃได้รู้ว่า กลิ่นเดียวกัน ฃบางครั้งก็ใช้ทำร้ายได้”อี้เฟยเปิดขวดแก้วในมือ กลิ่นชาเย็นจัดแผ่กระจายไปทั่วห้องในชั่วพริบตา หลินเย่วเอ๋อร์รู้สึกเหมือ

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 30 กลิ่นแรกแห่งหัวใจ

    สามวันหลังจากคืนฝนตกนั้น ร้านหยกมรกตกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กลิ่นหอมของดอกชาหอมเอยและน้ำอบจากถังไม้ไผ่ลอยอบอวลไปทั่วร้าน อาเซียงวิ่งไปวิ่งมาด้วยสีหน้าระรื่น“คุณหนูกลับมาแล้ว! พวกพ่อค้าแม่ค้าหน้าร้านแทบตั้งโต๊ะบูชาท่านแล้ว!”หลินเย่วเอ๋อร์หัวเราะ “ตั้งโต๊ะบูชาอะไรกันเล่า ข้าเพียงไปวังหลวงไม่กี่วันเอง”“ก็เพราะไม่กี่วันนั่นแหละเจ้าค่ะ! แต่กลับมาพร้อมข่าวลือว่าองค์ชายรองถึงกับทรงชงชาให้ท่านด้วยพระองค์เอง!”นางรีบปิดปากสาวใช้ “อาเซียง! ระวังคำพูดหน่อย เจ้าอยากให้ร้านข้ากลายเป็นหัวข้อซุบซิบของเมืองเว่ยเจินหรืออย่างไร”อาเซียงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าเพียงพูดความจริงนะเจ้าคะ ว่าในที่สุดกลิ่นของคุณหนูก็หอมไปถึงหัวใจคนบางคนแล้ว~”หลินเย่วเอ๋อร์กลอกตา “หากเจ้ากล้าพูดอีก ข้าจะให้เจ้าไปกวนดอกไม้ในครกทั้งวันแน่!”“ไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ!” อาเซียงหัวเราะวิ่งหนีไปหลังร้านหลินเย่วเอ๋อร์เดินไปยังห้องปรุงกลิ่น โต๊ะไม้เรียงรายเต็มไปด้วยขวดแก้วหลากสี วัตถุดิบหายากวางอยู่ในถาดทองแดง มีกลีบดอกบัวแห้งจากบึงอวิ๋นเฟิง และไม้หอมจากหุบผาหลงหลิว“ครั้งนี้ ข้าจะสร้างกลิ่นใหม่ให้ท่าน” นางพึมพำเบา ๆมือเรียวเริ่มบดกลีบดอ

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 29 ลมหายใจในแสงจันทร์

    เวลาผ่านไปช้า ๆ เหมือนแม่น้ำที่ไหลในความเงียบ หลินเย่วเอ๋อร์เทน้ำชารอบสองให้องค์ชายรอง กลิ่นอ่อนหวานของใบชาผสมกลีบเหมยลอยขึ้นในอากาศ เขารับถ้วยไว้ แล้วพูดเสียงแผ่วแต่ชัดเจน“เจ้าเคยพูดว่ากลิ่นทุกกลิ่นมีความทรงจำซ่อนอยู่ เจ้าคิดว่ากลิ่นของข้าคืออะไร”หลินเย่วเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างช้า ๆ“เป็นกลิ่นของชาในคืนฝนตกเพคะ อุ่นแต่เศร้า ละมุนแต่หนักแน่น”องค์ชายรองหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูเหมือนเจ้ามองข้าออกหมดทุกอย่าง”“เปล่าเพคะ ข้าเพียงรู้ว่าคนที่แบกความเจ็บไว้ในใจ มักจะพยายามทำให้กลิ่นรอบตัวสงบ เพื่อกลบเสียงของหัวใจตนเอง”“แล้วเจ้าจะช่วยข้าได้ไหม” เขาถามตรง ๆ “ได้เพคะ”“อย่างไร”หลินเย่วเอ๋อร์ยิ้มบาง “ด้วยกลิ่นของความสุขที่ข้าจะปรุงให้ท่านเองอย่างไรเล่าเพคะ”องค์ชายรองมองนางเนิ่นนาน แววตาที่เคยเย็นชาเริ่มอ่อนลงทีละน้อย“ในวังแห่งนี้ เจ้าคือคนเดียวที่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้”“เพราะข้ามิได้อยู่ในวังเพคะ” หลินเย่วเอ๋อร์ตอบ “หัวใจข้าอยู่ที่ร้านหยกมรกต ที่ซึ่งกลิ่นทุกกลิ่นและทุกอย่างเกิดจากความจริง ไม่ใช่คำลวง”เขาพยักหน้าเบา ๆ “นั่นสินะ ความจริงของเจ้ามันหอมกว่าทุกสิ่ง”ทั้งสองนั่งนิ่งมองพระ

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 28 คืนแห่งแสงชา

    คืนนั้น ท้องฟ้าวังหลวงเต็มไปด้วยแสงดาว เสียงน้ำในสระบัวไหลเบา ๆ ประสานกับเสียงจิ้งหรีดในพุ่มไม้ราวกับบรรเลงเพลงกล่อมใจ หลินเย่วเอ๋อร์นั่งอ่านบันทึกกลิ่นอยู่ในเรือนของตน ขณะกำลังจดรายละเอียดเกี่ยวกับกลิ่นชาในพิธีถวาย นางข้าหลวงผู้หนึ่งก็มาถึงพร้อมขันทีถือโคมทอง“แม่นางหลินเย่วเอ๋อร์ มีรับสั่งจากองค์

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 26 เงาในสวนหลวง

    รุ่งเช้าในวังหลวง แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านแพรบางของตำหนักเหมยฮวา เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วอยู่ในสวน หลินเย่วเอ๋อร์ตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นชาเมื่อคืนที่ยังอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นไม่ได้จางไปเลยแม้แต่น้อย นางนั่งพิงหมอน พึมพำเบา ๆ“องค์ชายรองบอกว่ากลิ่นนี้จะอยู่กับเขาทั้งคืน แต่ดูเหมือนจะติดมาถึงข้าด้วยเสียแล้ว”

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 25 กลิ่นชาที่ไม่เหมือนเดิม

    หัวหน้าสำนักโอสถหลวงคุกเข่าลงแต่ยังพยายามแก้ตัว“กระหม่อมไม่รู้เรื่องพ่ะย่ะค่ะ! คงมีคนแอบสับเปลี่ยน!”ขุนนางบางคนเริ่มชี้มาที่หลินเย่วเอ๋อร์ “แต่กลิ่นของเจ้าเป็นต้นเหตุที่กระตุ้นพิษ!”“นางต้องรู้เห็นแน่!”เสียงกล่าวหาดังระงมทั่วลาน องค์ชายรองหันขวับ แววตาคมราวคมมีด“ผู้ใดกล่าววาจาเช่นนั้นอีก ข้าจะถ

  • ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม   ตอนที่ 19 การปรากฏตัวขององค์ชายรอง

    ตำหนักเฉียนอวิ๋นงดงามหรูหราราวสวรรค์ มีม่านโปร่งสีชมพูอ่อนปลิวไหวไปกับสายลม กลิ่นดอกเหมยแรงจนแทบสำลักตั้งแต่ยังไม่ข้ามธรณีพระสนมเว่ยนั่งอยู่หน้ากระจกทองคำ ผมประดับปิ่นทองฝังมุก ใบหน้าแต่งจัดจนมองไม่เห็นผิวจริง นางยกคางสูงเมื่อเห็นหลินเย่วเอ๋อร์“อ้อ...นี่หรือสตรีที่ฮองเฮาโปรดปรานถึงขั้นให้เข้าวังอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status