เกิดใหม่อีกคราข้าจะพาลูกหนีสามีชั่ว

เกิดใหม่อีกคราข้าจะพาลูกหนีสามีชั่ว

last updateLast Updated : 2025-10-01
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.2
4 ratings. 4 reviews
27Chapters
9.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่คำพูดของนางเป็นเพียงลมปาก ถูกเขาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด่าทอสารพัด หยามน้ำใจ และไม่ให้เกียรติ กล่าวหาว่านางเป็นสตรีร่าน ต่ำทรามกล้าสวมหมวกเขียวให้สามีอย่างไร้ยางอาย ทั้งที่นางรักเขา...รักมากจนยอมยกทุกสิ่ง ยอมให้สตรีอื่นก้าวเข้ามาในเรือน นางยอมทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขามีความสุข แม้ต้องแบ่งบุรุษที่เป็นสามีให้สตรีอื่น แต่สุดท้ายสิ่งตอบแทนที่ได้กลับเป็นความตายอย่างน่าสมเพช ไป๋ซูหนิงถูกบุรุษผู้นั้นสั่งลงโทษโดยไม่เคยถามไถ่ความจริง มิหนำซ้ำยังทำราวกับว่านางก่อความผิดใหญ่หลวง ทั้งที่นางบริสุทธิ์ใจต่อเขาถึงเพียงนี้ทว่าเซี่ยจวิ่นอี้กลับมอบผ้าขาวและยาพิษให้นางเลือก...เสแสร้งทำราวกับเป็นผู้มีเมตตาเสมือนเป็นบุญคุณก้อนสุดท้าย สิ่งที่เขามอบให้นั้นคือความตาย! ในคืนฟ้าฝนโหมกระหน่ำ นางสิ้นใจอย่างอนาถ พร้อมกับบุตรในครรภ์ที่ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ ทว่า…ฟ้ากลับให้โอกาสนางได้ย้อนคืนมา ชาตินี้ ภพนี้ ต่อให้ต้องดิ้นรนเลือดตากระเด็น นางจะไม่ข้องแวะกับบุรุษผู้นั้นอีก! ไป๋ซูหนิงสาบาน จะพาบุตรในท้องหนีไปให้ไกลจนบุรุษผู้นั้นไม่อาจเอื้อมมือคว้านางได้อีกแน่!

View More

Chapter 1

๑ ชาตินี้...ภพนี้ ขาดสะบั่น

Avery's POV

I had agreed to sleep with my boyfriend Ryan for the first time tonight, on our first Mating Day.

When I flung the door to his room open, I saw him looking all sexy and naked like I imagined.

But with another woman on top of him.

My younger half sister, Zara.

"What the-" I froze in his doorway.

Zara was straddling Ryan, facing me. When she spotted me, she smirked and moaned, dipping her head to nip at Ryan's neck.

"Oh yes. Just like that!" she said, breathing in his ear. Ryan grunted and lifted her up to roll over on top of her.

My stomach flipped. I felt like I was going to throw up.

Then Ryan noticed me and froze. "Avery," he breathed.

Guilt flushed across his face, but his hands didn't leave Zara's hips. The room was silent for a moment.

"Zara and I just found out we were fated mates," Ryan's words hammered into my heart.

Fated Mate.

On Mating Days, werewolves over 19 could smell and recognize their fated mates.

The attraction between fated mates is irresistible. They can trigger each other into heat just from smelling each other at a distance. Once fated mates find each other, they will mate and mark each other, forming a resilient bond of intertwined attraction that lasts their whole lives.

The only way to resist a fated mate was to mark a chosen mate before you met your fated one. That's what Ryan and I wanted to do tonight on our first Mating Day.

I knew I would never get a fated mate because my wolf seemed dormant. When everyone started to shift into their wolf form and communicate with their wolf, I got nothing.

I could feel my wolf there back in my mind, though. No one believed what I said, so it became a joke amongst my bullies, especially from my sister Zara's little group.

"Wolfless freak."

"Pathetic human liar."

They would say these words to my face, believing that I was too weak to fight back without a wolf within.

And yet, I was with Ryan, the Alpha heir. He did his best to protect me; we both believed we were meant to be together.

So tonight, on Mating Day, Ryan and I planned to mate and mark each other, so he could protect me forever.

He had been the only light in my life.

But now he was taken by Zara.

How could Moon Goddess treat me like this?

"You choose Zara? Knowing she has been my bully for so long?" A sob was lodged in my throat, but I refused to let it out.

I hated that my voice shook as I stared into his eyes. The eyes of the man whom I'd thought was the love of my life. The man I was going to give myself to, tonight. I'd even worn secret lingerie under my coat to mark the special occasion.

Now Ryan looked like he wanted to apologize. A flash of regret crossed his handsome face.

Zara snaked one arm around his neck and yanked him closer to her, smirking at me from the bed.

Ryan clenched his jaw, "Fated mates make each other stronger, Avery."

"So I was nothing to you?" The sob tore loose.

"Ave--" Ryan's face softened, and he started to rise away from Zara, reaching one hand towards me.

Zara reached up and intertwined her fingers with his, stopping his gesture. Her eyes gleamed at me from under her dark lashes.

"Ryan, Mating Day is the best time to have the strongest Alpha heir with your fated one…" She arched her naked body up into him.

Ryan swallowed, leaning back down to nuzzle at Zara's neck.

I could see the yellow flash of wolf in his eyes. When he looked back up at me, the man I had known was gone. Only coldness remained.

"Get lost now, human," Ryan's wolf growled past me.

Tears streamed down my face. I suppressed my sobs as I ran out and darted down the hidden trails into the old forest.

Where could I go?

There was only one spot I knew was safe, the place I always turned to when I needed to heal myself.

A quiet little pond hidden in the woods.

The water shimmered faintly under the moonlight. I settled at the edge, knees pulled to my chest, letting the cool moss beneath me soften the weight I carried.

I could hear the rasp of my breathing, thick with the tears in my throat.

Slowly, the sounds of the night filtered in. The breeze in the trees, and the rustling of leaves across the ground.

Then I heard a different, most sinister sound. The distant howl of wolves.

Of course. Tonight was the Full Mating Moon. The rogue hordes of unruly, unmated wolves would be more agitated on this night.

While it was unlikely anyone would find me here, it also wasn't safe. I needed to get back to the pack town.

I wiped my tears on my sleeve and was about to rise to my feet to head back when I smelled something, delicious and intoxicating.

A ripple of heat rushed through my body from the base of my spine to my fingertips. Desire slammed into my body, washing over me and leaving me breathless.

What was this?

I breathed deeply again. I needed more of whatever that was. My body craved it with every nerve and fiber.

While I was lost in the hazy, distracting sensation, I suddenly realized that this might be…the mating heat?

How is that possible? I thought my wolf was dormant.

No matter what it is, I need to go home now.

There was danger nearby, and I had no mate - not even a chosen one anymore - to share this heat with.

I shook my head, trying to clear the dizzying sensation. I managed to rise to my feet and started to make my way home, but the intoxicating smell kept coming towards me and getting stronger, as if it was coming from someone running towards me.

Was this what was triggering me into heat?

"Lads, look what we've found," a low voice suddenly spoke from the tree-line. "A female wolf in heat."

I whirled to face the man who stepped into the clearing. He was tall and lean. His face bore the stubble of a few days unshaven.

More strangers stepped from the trees. They wore rough denim and leather. Knives and nets hung from their belts.

They smelled sweaty, almost blocking the delightful smell from earlier.

They must be Rogues! I realized with horror.

"Looking for something, pretty?" a flash of teeth in the dark beneath dark, shadowed pits for eyes.

"No, I was just leaving," I could hear my voice shaking.

"Why leave? If you're looking for a mate-" the man inhaled a shuddering breath, sniffing the air pointedly, "and it certainly smells like you are… then I'm sure we have several young bucks who would be willing to help, right lads?"

Murmured approval rose. They were fanning out behind me now, cutting off my escape.

"G-Get away from m-me," I tried to growl. "I don't w-want you!"

Another man laughed. "Looks like we got ourselves a feisty one, lads."

The man lunged forward. I felt his fingers snatch at the hem of my coat, yanking me backwards towards him.

Tears started to well in my eyes as he grabbed at me.

"LEAVE HER ALONE!"

A voice cracked through the air like thunder. That intoxicating scent that had triggered my heat immediately enveloped me.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

jjomjaij
jjomjaij
โถ่วววว จบแบบรวดเร็ว น่าจะยืดขยายเรื่องราวได้อีกหน่อย แต่รวมๆสนุก น่ารักดีค่ะ เสียดายตัดจบอ่าาา
2025-10-02 21:29:31
0
0
Rukzy Zeana
Rukzy Zeana
อยากให้อัพเยอะๆ
2025-09-25 07:23:59
0
0
Pat Sin
Pat Sin
อัพวันไหนบ้างคะ รอๆๆค่ะ
2025-09-24 12:47:22
0
0
Y.ing
Y.ing
สนุกมากแต่ จบแบบงงๆนึกว่าจะยาวกว่านี้
2025-10-02 03:13:10
0
0
27 Chapters
๑ ชาตินี้...ภพนี้ ขาดสะบั่น
วันนี้ฝนตกหนักตลอดทั้งวันไร้วี่แววว่าจะหยุดลงราวกับว่าพายุห่าใหญ่พัดผ่านมาไม่สิ้นสุด เสียงท้องฟ้าคำรามดังกึกก้องสั่น สะเทือนสะท้อนไปทั่วราวกับสวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยวณ จวนเซี่ย ผู้คนทั้งจวนแทนที่จะยืนหลบฝนแต่กลับกางร่มท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำลงมาไม่หยุด บางคนถึงกับตัวสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บจากละอองฝนแต่ไม่ลดละจากไป สายตาทุกคู่จับจ้องมองไปยังร่างของสตรีชุดขาวผู้หนึ่งที่คุกเข่าอยู่หน้าห้องบรรพชนมานานหลายชั่วยาม ไร้วี่แววจะลุกหรือหาที่หลบฝน“…”อาภรณ์ของนางเปียกชุ่มด้วยน้ำฝน ใบหน้าคนงามซีดเซียว ริมฝีปากบางที่เคยอวบอิ่มกลับซีดสลดจนคล้ำคล้ำจางๆ“พี่หญิงก็ยอมรับมาเถอะเจ้าค่ะ ว่าท่านสวมหมวกเขียวให้ท่านพี่จริงๆ ความสัมพันธ์ของท่านกับเว่ยอ๋องลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นสหายสนิท!” น้ำเสียงหวานตะโกนดังลั่นแข่งกับเสียงฝนสาดกล่าวออกมาอย่างเหน็บแนมไร้ซึ่งความเห็นใจ“ไฉนเลยบุรุษและสตรีจะเป็นเพียงสหายกันได้”เหม่ยจินฮวายืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคา เยื้องจากห้องบรรพชนเล็กน้อย สายตาของนางทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความสมเพชฉายออกมาอย่างปิดไม่มิด ขัดกับน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับเห็นใตเมื่อครู่…ร่างที่ตากฝนมาหลายชั่วยาม หาก
Read more
๒ หวนคืนกลับมา
อากาศช่วงนี้แปรปรวนเสียจริง กลางวันแดดออกแต่พอตกกลางคืนกลับมืดครึ้ม ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักจนไม่ทันตั้งตัวเปรี้ยง!เสียงฟ้าคำรามดังก้องฟาดลงกลางลานจวนสกุลเซียวราวกับมีว่าผู้ใดกล้าฝ่าฝืนกฎสวรรค์ไป๋ซูหนิงสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมากลางดึก ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมสั่นไหว กรอบใบหน้าคนงามเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ผุดพราย ริมฝีปากแห้งเหือดคล้ายปลาขาดน้ำ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นระริกเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกนี่คือเรือนของนางมิใช่หรือ…?แต่เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ ทั้งที่เมื่อคืนสมควรต้องตายอย่างอนาถอยู่กลางลานจวนแล้วมิใช่หรือ!ความหนาวเหน็บเย็นยะเยือกพลันกัดกร่อนลึกถึงกระดูก ความร้อนผ่าวของยาพิษรสเฝื่อนที่ไหลลงคอ ความเจ็บปวดหน่วงในหน้าท้อง…ความรู้สึกเหล่านั้นช่างสมจริงราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่แต่พอนางลืมตาตื่นขึ้นมากลับพบว่าเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้นหรือ?ไป๋ซูหนิงหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะผ่อนออกยาวราวกับระบายความคิดและความหวาดกลัวที่เอ่อท่วมอกเรือนผมงามที่ปรกกรอบใบหน้ายังคงชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือที่สั่นเครือด้วยความ
Read more
๓ หลีกหนีจากอดีต
หลายปีก่อน ตั้งแต่จำความได้ นางก็เอ่ยปากเรียกบุรุษผู้นั้นว่าท่านพี่มาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งก้าวเข้าสู่จวนสกุลเซี่ยในฐานะภรรยาของเซี่ยจวิ้นอี้ ความคุ้นชินนั้นก็ยังไม่เคยเลือนหายไปความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขาในฐานะสามีภรรยา ไม่เคยมีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้นหรือบางทีอาจเป็นเพียงความเคยชินที่รู้นิสัยใจคอมานานหาได้มีเรื่องอันใดต้องปรับตัวเข้าหากันไป๋ซูหนิงเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของสกุลไป๋ ทว่าไม่ใช่บุตรเพียงคนเดียวของนายท่านไป๋และไป๋ฮูหยินนางยังมีพี่ชายร่วมสายเลือดอีกสามคนในยามนั้นกิจการค้าของสกุลไป๋กำลังเฟื่องฟูยิ่งนัก ทั้งบิดา มารดาและเหล่าพี่ชายต่างเดินทางค้าขายไปต่างแคว้นอยู่บ่อยครั้ง นางจึงถูกส่งเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงกับท่านย่า เพราะฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่านางเป็นสตรีและยังเด็กเกินไปไม่สมควรเดินทางไกลนับตั้งแต่ตอนนั้นนางจึงต้องห่างเหิมกับครอบครัวบางทีเรื่องราวทั้งหมดคงเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น…ตั้งแต่วันที่นางย้ายมาอยู่กับท่านย่า และได้ผูกชะตาชีวิตกับบุรุษผู้นี้อย่างแน่นหนาเกินกว่าจะคลายออกได้ท่านย่าของนางเป็นภรรยาของขุนนางผู้เคยทรงอำนาจในวังหลวง มีทายาทเพียงสองคนคือบิดาของนางและท่านลุง แต่
Read more
๔ ยามที่สิ้นหวัง
เซี่ยจวิ้นอี้เจอกับไป๋ซูหนิงครั้งแรก เมื่อตอนที่อีกฝ่ายยังอายุเพียงแค่เจ็ดขวบเท่านั้นส่วนเขาเพิ่งมีอายุสิบห้าปีเต็ม ผู้ใดจะคาดคิดว่ามีวาสนาได้พบพานแล้วยังมีวาสนาได้ครองคู่อีก เด็กสาวที่เอ็นดูในวันวานกลับกลายเป็นภรรยาที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินในวันนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าฐานะพี่ชายหรือสามี…เซี่ยจวิ่นอี้ล้วนถนุถนอมทะนุถนอมไป๋ซูหนิงราวกับไข่ในหิน ไม่เคยทำให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ ทว่ายามนี้กลับเป็นเขาที่ถูกหักหลังและทรยศอย่างไม่น่าให้อภัย!ภายในอกของเซี่ยจวิ้นอี้คับแน่นเต็มไปด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านจนคล้ายจะปะทุออกมา มุมปากหนากระตุกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก เขาแค่นเสียงฮึดฮัดต่ำในลำคอ สายตาคมกริบตวัดจ้องบุรุษตรงหน้าอย่างแข็งกร้าว“หึ! ไม่คาดคิดเลยว่า เว่ยอ๋องจะมีนิสัยชอบแอบลักลอบกินของหลังจวนผู้อื่นเช่นนี้!”คิ้วของเว่ยอ๋องขมวดแน่นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงไม่กระจ่างแจ้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างขุ่นเคือง “นายท่านเซี่ย โปรดระวังคำพูดด้วย”เว่ยจิ้นหลานไม่เข้าใจนักว่าบุรุษผู้นี้เกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา จู่ๆ ถึงได้บุกเข้าจวนเว่ยอ๋องบุ่มบ่ามตามหาภรรยา ทั้งยังมีท่าทีโกรธเกรี้ยวประหนึ่งหากม
Read more
๕ ไร้ที่พึ่งพิง
บรรยากาศในห้องโถงของจวนสกุลไป๋เงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงของสายลมพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทั้งไป๋จิ่นอวี่และไป๋อวี่เซวียนต่างยืนกอดอก จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาขุ่นเคืองซ่อนอารมณ์ หัวคิ้วเข้มของทั้งคู่ขมวดแน่น ความอึดอัดลอยอวลในอากาศราวกับม่านหมอกควันหนาแน่นไป๋ซูหนิงยกจอกน้ำชาขึ้นแนบริมฝีปาก แม้จะพยายามเก็บอาการแต่ความตื่นประหม่าในแววตากลับปิดไม่มิด หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่าริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ฟังดูคล้ายกำลังพึมพำกับตนเองมากกว่าจะพูดกับให้ใครได้ยิน“หากการกลับมาของข้าก่อให้ท่านพี่รู้สึกไม่พอใจ เช่นนั้น ข้าก็ไม่กล้าคิดจะรั้งอยู่ที่นี่นานนัก เพียงแต่…ขอพักพิงสักสองสามวันได้หรือไม่เจ้าคะ”แม้จะเป็นพี่น้องร่วมท้องมารดาแต่เพราะความห่างเหินตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสนิทสนมระหว่างนางกับพี่ชายแทบไม่หลงเหลืออยู่เลยสักนิด ทุกถ้อยคำที่เอ่ยจึงเต็มไปด้วยความเกรงใจและขมขื่นไป๋จิ่นอวี่เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนหัวเราะเยาะในลำคออย่างเย็นเยียบ น้ำเสียงทุ้มราบเรียบเอื้อนเอ่ยโดยไร้ความอ่อนโยน“สตรีม่ายแถมยังตั้งครรภ์…หากอยู่ที่นี่จะทำอันใดได้เล่า”พอสิ้นคำพูดนั้น ควา
Read more
๖ หนทางรอดที่ริบหรี่
ไป๋ซูหนิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังคงเก็บความขุ่นเคืองจากเรื่องในอดีตไว้ในอก ทว่าเพียงเท่านี้ นางก็ถือว่ามากพอแล้ว สำหรับคนไร้ที่พึ่งพิงเช่นนาง อย่างน้อยก็มีที่ให้ซุกหัวนอนชั่วคราวโรงเตี๊ยมสกุลไป๋ตั้งอยู่ย่านการค้ากลางเมืองชิงโจว ผู้คนสัญจรขวักไขว่ไม่ขาดสาย แผ่นป้ายสลักอักษรไป๋เด่นเป็นสง่าเหนือประตูใหญ่ บ่งบอกถึงชื่อเสียงและความรุ่งเรืองของกิจการสกุลได้โดยไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำใดให้มากความนึกไม่ถึงว่าวันเวลาผ่านไปเพียงสิบกว่าปี กิจการของสกุลไป๋จะก้าวหน้าได้ถึงเพียงนี้ยามที่ไป๋ซูหยินออกจากจวนมาเมื่อครั้งยังเด็กนักมองเห็นมารดาและบิดาวิ่งวุ่นกับการขยายกิจการทำงารแทบไม่เว้นวัน ทว่าในวันนี้...ความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นย่อมแปรเปลี่ยนเป็นผลกำไรมหาศาลสมดังที่ตั้งใจทว่าไป๋ซูหนิงหาได้มีอารมณ์จะเพ่งมองหรือตรึกตรองไปมากกว่านี้ไม่ เมื่อคนงานพามาส่งถึงหน้าห้องพักแล้ว นางเพียงพยักหน้าให้แทนคำขอบคุณ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปปิดลงเท่านั้น หาได้พูดอันใดไปมากกว่าครึ่งคำเพราะความเหนื่อยล้าที่หนักอึ้งทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสฟูกนุ่ม ร่างกายที่อ่อนล้าเหมือนหมดเรี่ยวแรงไปสิ้น
Read more
๗ ยื่นมือช่วยเหลือ
บรรยากาศภายในจวนสกุลเซี่ยยังคงดูอึมครึมไม่คลี่คลายนับตั้งแต่เซี่ยฮูหยินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยมิหนำซ้ำ…นี่ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่กลับไร้วี่แววหรือข่าวคราวใดๆ ม่านเมฆหม่นยังคงลอยปกคลุมเหนือหัวทุกคนในจวนราวกับมีพายุฝนที่พร้อมจะโถมกระหน่ำลงมาได้ทุกเมื่ออีกทั้ง อารมณ์ของนายท่านเซี่ยก็ไม่ต่างกันนัก…แปรปรวนยิ่งกว่าสภาพอากาศเสียอีกไม่ว่าจะทั้งฮูหยินรองและสาวใช้ในจวนล้วนต้องระมัดระวัง เฝ้าสังเกตสีหน้าท่าทีของนายท่านตลอดเวลา หากเกิดผิดพลาดแม้เพียงเรื่องเล็กน้อย ก็เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายโมโหขึ้นมาได้ง่ายดายทั้งที่นายท่านดูเป็นคิดถึงฮูหยินถึงเพียงนั้นแต่กลับนิ่งเฉยไม่ยอมทำอันใดเรือนหลักของเซี่ยฮูหยินแม้ว่าจะไร้เงาผู้เป็นเจ้าของ ทว่าทุกสรรพสิ่งภายในยังคงอยู่เช่นเดิมราวกับว่าเพียงแค่จากไปชั่วคราว และอาจหวนกลับมาในวันใดวันหนึ่งเท่านั้นเมื่อวันก่อนฮูหยินรองมีน้ำใจส่งสาวใช้ให้เข้าไปกวาดถูทำความสะอาด หวังจะให้เรือนสะอาดรอวันที่เจ้าของหวนคืนกลับมาทว่าพอเรื่องล่วงรู้ถึงหูนายท่านเซี่ย กลับกริ้วจนถึงขั้นตามไปต่อว่าฮูหยินรองด้วยถ้อยคำอันรุนแรงเต็มไปด้วยโทสะ เสมือนกับเป็นสถานที่ที่ไม่สมควรให้ผู้ใดย่างก
Read more
๘ รอยร้าวและความห่างเหิน
นี่ก็ผ่านมาครึ่งค่อนวัน ทว่ากลับไร้แม้แต่เงาของน้องสาว ไป๋อวี่เซวียนชะโงกคอมองออกไปยังหน้าประตูจวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนนั่งไม่ติดเก้าอี้ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวราวกับกำลังเฝ้ารอคอยก็ไม่ปาน “หึ! เผื่อใจหน่อยเถอะ ปานนี้นางคงหนีกลับไปเมืองหลวงแล้วกระมัง ไฉนเลยจะคุ้นชินกับบรรยากาศเงียบสงบของชิงโจวได้” น้ำเสียงราบเรียบของไป๋จิ่นอวี่ดังขึ้น มือยังคงตวัดพู่กันเขียนบัญชี พร้อมกับดีดลูกคิดไปมาอย่างครุ่นคิด ทว่าสายตากลับเหลือบมองน้องชายไม่วางตาเช่นกัน อีกฝ่ายจากบ้านไปตั้งแต่เด็ก ชีวิตที่เติบโตล้วนอยู่ในเมืองหลวงแสนจะวุ่นวาย เขาเกรงว่าความเงียบสงบเหล่านี้คงทำให้นางรู้สึกวังเวงไม่น้อย ไป๋อวี่เซวียนยืนกอดอกอยู่ริมห้องโถง สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกประตูจวนอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ จู่ๆ ก็หันขวับกลับไปมองไป๋จิ่นอวี่ด้วยท่าทางตกใจ “หากนางเกิดล้มขึ้นมาเล่า…ซ้ำยามนี้ยังตั้งครรภ์ แล้วยิ่งอยู่คนเดียวไร้ผู้คอยดูแลสอดส่อง เช่นนั้น คงต้องแย่แน่!” ฝ่ามือหนาที่กำลังตวัดพู่กันอยู่ชะงัก ดวงตาคมกริบวูบไหวชั่วขณะ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าคงค
Read more
๙ หนี้บุญคุณไม่อยากรับไว้
ไป๋ซูหนิงจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ จู่ๆ อีกฝ่ายจะหันมามองทางนี้และสบตาเข้ากับนางพอดี ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้มจางๆ ราวกับทักทายเท่านั้น ก่อนจะเดินจากไปทันทีภายในห้องโถงใหญ่มีโต๊ะไม้สักวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นชาอุ่นลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง ผ้าม่านไหมสีขาวปักลวดลายดอกเหมยไหวเอนรับสายลมอ่อน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังสะท้อนก้องลอยเข้ามาโสตประสาทมู่เหยียนเจ๋อปรายสายตาเหลียวไปมอง ใบหน้าหล่อเหล่าฉายแววแปลกใจเล็กน้อย นี่มิใช่สตรีที่ถูกเขาช่วยไว้เมื่อตอนกลางวันหรอกหรือ…!?เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี้กัน!?หัวคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “หึ! เกรงว่า… จวนสกุลไป๋คงมีข่าวดีเร็วๆ นี้กระมัง”ไป๋เหวินห่าวได้ยินแล้วชะงักก่อนจะปรายสายตาหันไปมองตามอีกฝ่าย เห็นเพียงแผ่นหลังของไป๋ซูหนิงและเหล่าสาวใช้เดินจากไปไกลจนสุดสายตาแล้วเขากล่าวออกมา “หาใช่เรื่องดีนัก…”อย่างไรก็ดี สตรีผู้นั้นก็เป็นน้องสาวของเขา แม้จะไม่ได้สนิทสนมหรือคุ้นเคยกันมากนัก ทว่าเขาย่อมปรารถนาให้นางมีชีวิตที่ราบรื่น ทว่าจู่ๆ อีกฝ่ายกลับหย่าสามีละทิ้งทุกอย่างในเมืองหลวงที่เคยอยู่อย่างคุ้นเคย กลับมาที่ที่เคยอยู่เมื่อครั้งในอดีต
Read more
๑๐ สตรีม่ายตั้งครรภ์
ไป๋ซูหนิงเห็นสีหน้าทุกคนก็รับรู้ได้ทันทีว่าพี่ชายทั้งสามของนางเป็นห่วงและคอยปกป้องจากบุรุษผู้นี้ ใบหน้าคนงามระบายยิ้มกว้างเจือความเอ็นดูฉายออกมานางอดกลั้นไม่ไหวจนหลุดหัวเราะร่อออกมา “ท่านพี่วางใจเถอะเจ้าค่ะ คุณชายสกุลดีฐานะสูงส่ง ไหนจะชายตามองหรือสนใจสตรีม่ายลูกติดเช่นข้า” น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมา พลางสบเข้ากับดวงตาของบุรุษตรงหน้าพอดี“เกรงว่าที่นายท่านผู้นี้กล่าวออกมาก็เพียงเพราะเป็นห่วงเท่านั้นกระมัง” แท้จริงแล้วอีกฝ่ายกล่าวออกมาคงเพราะไม่รู้และเป็นห่วง บุรุษที่เพียบพร้อมด้วยฐานะและหน้าตาที่ไหนจะสนใจสตรีม่ายและลูกติดในครรภ์เช่นนั้นมิหนำซ้ำ นางไม่คิดจะร้องขอความรักจากผู้ใดอีกแล้วไป๋อวี่เซวียนหรี่สายตาลง เกรงว่าหากบุรุษตรงหน้านี้ไม่ใช่เศรษฐีสกุลมู่ เขาก็คงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบุรุษเสเพลเจ้าเล่ห์ที่เห็นได้ตามหอคณิกาแน่ “ข้าว่าเจ้าเพิ่งหย่าสามารถ เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เอาไว้ก่อนเถอะ หากหาบุรุษได้ไม่ดีเท่าพี่ใหญ่ของเจ้า ก็อยู่ที่นี่เลี้ยงลูกไปอย่างสบายใจ ไม่ต้องคำนึกถึงสิ่งใดทั้งสิ้น”ไป๋ซูหนิงได้ยินแล้ว พลางส่ายหน้าน้อยๆ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งฉายแววขบขัน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status