บทที่ 8 มีน้ำเต้าหู้แล้วก็ต้องมีปาท่องโก๋ด้วยสิ

หลังจากที่เห็นผลตอบรับจากการขายน้ำเต้าหู้ในวันแรกดีเกินคาดเว่ยเถียนเถียนก็เริ่มคิดแผนการสำหรับวันถัดไป เธอตัดสินใจว่าจะเพิ่มปริมาณน้ำเต้าหู้ให้มากขึ้นและยังมีความคิดที่จะเพิ่มเมนูใหม่คือปาท่องโก๋เข้ามาขายควบคู่กันด้วย เนื่องจากน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋เป็นของคู่กันที่หลายคนชื่นชอบ

เช้าวันรุ่งขึ้นเว่ยเถียนเถียนปลุกจางเสวียอี้แต่เช้าเพื่อมาขายย้ำเต้าหู้ช่วย หลังจากปิดร้านก็ชวนกันไปตลาดเพื่อหาซื้อของที่จำเป็นสำหรับการขยายกิจการเล็ก ๆ ของพวกเขา

"เสวียอี้...วันนี้เราจะไปซื้อหม้อใบใหญ่กว่าเดิมนะ จะได้ทำทีเดียวได้เยอะ ๆ หน่อย" เว่ยเถียนเถียนบอกลูกชาย

จางเสวียอี้พยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น การได้ไปเดินตลาดและช่วยแม่เลือกของเป็นสิ่งที่เขาอยากทำเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งสองเดินทางมาถึงตลาด เว่ยเถียนเถียนเดินเลือกหม้อขนาดใหญ่กว่าที่เคยใช้ พร้อมทั้งเลือกเตาที่สามารถวางได้หน้าร้าน เพื่อจะได้ทำน้ำเต้าหู้สด ๆ ให้ลูกค้าดูได้เลย นอกจากนี้ยังเดินหาซื้ออุปกรณ์สำหรับการทำปาท่องโก๋ ทั้งกระทะใบใหญ่ ตะหลิว ไม้นวดแป้ง และอื่น ๆ อีกมากมาย

หลังจากได้ของครบทั้งสองคนก็เดินทางกลับบ้าน จางเสวียอี้ช่วยแม่ถืออุปกรณ์ต่าง ๆ ส่วนเว่ยเถียนเถียนก็หอบเตาและหม้อใบใหญ่ เมื่อถึงบ้านทั้งสองเริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์และวางแผนว่าจะเริ่มต้นทำอะไรก่อน

เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังจากที่เหนื่อยล้าจากการเดินตลาดและการจัดเตรียมอุปกรณ์ เว่ยเถียนเถียนก็ตัดสินใจว่าจะไม่ปิดบังเรื่องมิติของเธอกับลูกชายอีกต่อไป แต่ก่อนจะบอกเธอกำชับลูกชายด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "เสวียอี้...แม่มีเรื่องสำคัญจะบอก แต่ลูกต้องสัญญากับแม่นะว่าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง เข้าใจไหม"

จางเสวียอี้ทำหน้าตาสงสัยแต่เขาก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย "ครับแม่ ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใคร"

เว่ยเถียนเถียนยิ้มอย่างพอใจจากนั้นก็จับมือลูกชายแน่น "งั้นตามแม่มา แม่จะพาไปดูบางอย่าง"

เมื่อเว่ยเถียนเถียนพาจางเสวียอี้เข้ามาในห้องนอนจากนั้นก็เริ่มเปิดประตูเข้าสู่มิติพิเศษของเธอ จางเสวียอี้ทำหน้าตาประหลาดใจเมื่อเห็นบรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีที่ประตูมิติถูกเปิดออก ทั้งสองคนถูกดึงเข้าสู่มิติที่เต็มไปด้วยของมากมาย ข้าวของที่ถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูแตกต่างจากโลกภายนอก ทั้งความกว้างใหญ่ของพื้นที่และสิ่งของต่าง ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด

เด็กน้อยถึงกับอ้าปากค้าง เขายืนนิ่งมองรอบตัวด้วยความตื่นเต้น "แม่...นี่มันที่ไหนกัน ทำไม่มีของเยอะแยะมากมายขนาดนี้"

“นี่คือมิติพิเศษของแม่ ในนี้เราสามารถเก็บของต่าง ๆ ไว้ได้มากมาย เราสามารถเอาของพวกนี้ออกไปทำกินและทำขายได้” เว่ยเถียนเถียนตอบ

จางเสวียอี้กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น เขารีบวิ่งไปตรงชั้นวางที่มีเนื้อสัตว์สดและอาหารอื่น ๆ ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ “แม่...ที่นี่มีเนื้อเยอะมาก พวกเราสามารถทำอาหารได้ทุกอย่างเลย”

"ต่อไปนี้เสวี่ยอี้อยากกินอะไรบอกแม่ได้เลยนะ พวกเราวัตถุดิบมีมากมายแล้ว แต่ว่าตอนนี้พวกเราต้องขนวัตถุดิบสำหรับทำน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ออกไปก่อน" เว่ยเถียนเถียนหัวเราะเบา ๆ

จากนั้นทั้งสองแม่ลูกก็เริ่มขนวัตถุดิบออกมา เว่ยเถียนเถียนจัดการเอาถั่วเหลืองมาวางใส่ตะกร้า ก่อนจะหยิบแป้งและเครื่องปรุงอื่น ๆ มาวางเรียงกันอย่างดี ขณะที่จางเสวียอี้ช่วยขนวัตถุดิบเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น น้ำมันสำหรับทอดและเครื่องปรุงต่าง ๆ ที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้

เว่ยเถียนเถียนมองลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ เธอรู้สึกดีใจที่มีลูกชายที่เข้มแข็งและพร้อมช่วยเหลือเธอในทุกสถานการณ์ ถึงแม้ว่าอนาคตข้างหน้าจะยังไม่แน่นอนแต่เธอก็เชื่อว่าการทำงานหนักและความตั้งใจของเธอกับลูกจะทำให้สามารถผ่านทุกอุปสรรคไปได้

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยอากาศเย็นสบาย เว่ยเถียนเถียนตื่นแต่เช้ามืดเหมือนเคย เธอปลุกลูกชายที่ยังหลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมาช่วยเตรียมร้านสำหรับขายน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ในวันนี้ จางเสวียอี้ยังงัวเงียเล็กน้อยแต่เมื่อได้ยินว่าจะได้ช่วยแม่นวดแป้งสำหรับปาท่องโก๋ก็ลุกขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

“ลูกตื่นเร็วจริง ๆ นะวันนี้” เว่ยเถียนเถียนแซวเบา ๆ พลางยิ้มให้ลูกชาย

“ก็ผมอยากเล่นแป้งนี่ครับแม่ สนุกจะตาย” จางเสวียอี้ยิ้มตอบ

เว่ยเถียนเถียนก็หันมาจัดเตรียมแป้งสำหรับทำปาท่องโก๋ เธอนำแป้งสาลีมาวางไว้ในชามใหญ่ แล้วเทน้ำเปล่าลงไปทีละน้อย จางเสวียอี้นั่งอยู่ข้าง ๆ มองด้วยความตั้งใจ

“ลูกดูนะ การนวดแป้งต้องทำแบบนี้” เว่ยเถียนเถียนพูดพร้อมกับเริ่มนวดแป้งในชาม ช้า ๆ และสม่ำเสมอ “เราต้องนวดแป้งให้เนียนนุ่ม แต่อย่ากดแรงเกินไป เพราะจะทำให้แป้งเหนียว”

จางเสวียอี้พยักหน้า “ผมอยากลองบ้างครับแม่”

“มาเลย มือลูกนวดได้สบายอยู่แล้ว” เว่ยเถียนเถียนยื่นกะละมังใส่แป้งให้ลูกชาย

เด็กน้อยรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอามือลงในชามแป้ง เขารู้สึกสนุกสนานเมื่อมือของเขาจมอยู่ในเนื้อแป้งนุ่ม ๆ การนวดแป้งสำหรับจางเสวียอี้เหมือนการเล่นสนุก เขาชอบความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับเนื้อแป้งอุ่น ๆ

“รู้สึกยังไงบ้าง” เว่ยเถียนเถียนถามพลางยิ้มอย่างเอ็นดู

“ดีครับแม่ สนุกมากเลย” จางเสวียอี้ตอบกลับอย่างตื่นเต้น มือเล็ก ๆ ของเขานวดแป้งไปมาอย่างตั้งใจ แม้ว่าจะยังไม่ชำนาญนัก แต่เขาก็พยายามทำตามที่แม่สอนอย่างสุดความสามารถ

หนึ่งเดือนผ่านไป กิจการของสองแม่ลูกเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ร้านน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ที่พวกเขาเปิดขายกลายเป็นที่รู้จักของผู้คนในละแวกตลาดและชุมชนรอบ ๆ ทุกเช้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ผู้คนเริ่มมาต่อแถวที่หน้าร้านเล็ก ๆ ของพวกเขาแล้ว บ้างมาสั่งน้ำเต้าหู้ บ้างมารอซื้อปาท่องโก๋ร้อน ๆ

เสียงกระทะน้ำมันร้อนเดือดซู่ซ่าดังอย่างต่อเนื่อง กลิ่นหอมของปาท่องโก๋ทอดใหม่ ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ดึงดูดลูกค้าที่เดินผ่านไปมาให้ต้องหยุดแวะซื้อติดมือกลับบ้าน ในขณะที่น้ำเต้าหู้หอมอ่อน ๆ ที่ต้มสดใหม่ก็กลายเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมสำหรับมื้อเช้าของคนงานและชาวบ้านทั่วไป ความนุ่มนวลและกลมกล่อมของน้ำเต้าหู้ที่เว่ยเถียนเถียนตั้งใจปรุงอย่างพิถีพิถัน ทำให้คนที่ได้ลิ้มลองต่างพากันพูดถึงจนกลายเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว

นอกจากชาวบ้านทั่วไปแล้วเถ้าแก่เจ้าของร้านอาหารหลายร้านในตลาดก็เริ่มสนใจมาสั่งน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋จากเว่ยเถียนเถียนเพื่อนำไปขายเป็นอาหารเช้าในร้านของตนเอง

ทุกวันก่อนสิบโมงเช้าน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ของพวกเขาจะขายหมดเกลี้ยง ไม่มีเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ลูกค้าที่มาไม่ทันมักจะต้องกลับไปด้วยความเสียดาย และบางครั้งก็มีคนมาต่อแถวรอตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้ซื้อก่อนที่ของจะหมด การเห็นลูกค้ายิ้มแย้มและพึงพอใจในสินค้าของพวกเขาทำให้เว่ยเถียนเถียนอบอุ่นใจและรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทุกอย่างนั้นคุ้มค่า

ในแต่ละวันหลังจากขายของเสร็จ เว่ยเถียนเถียนจะนั่งนับเงินกับจางเสวียอี้ พวกเขาได้เงินเป็นกอบเป็นกำจากการขาย แม้ว่าจะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่รายได้ที่เข้ามานั้นเกินกว่าที่เว่ยเถียนเถียนเคยคาดคิดไว้

“แม่วันนี้ได้กี่หยวนเหรอ” จางเสวียอี้นั่งอยู่ที่ตรงข้ามกับแม่ เอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

         “วันนี้ได้สามสิบหยวนเลยนะ เยอะกว่าทุกวันเลย น่าจะเป็นเพราะว่าพวกเราทำปาท่องโก๋เยอะกว่าเดิม” เว่ยเถียนเถียนตอบ

“สี่สิบหยวนนี้ซื้ออะไรได้บ้างเหรอครับ” จางเสวียอี้ถามอีก เด็กน้อยไม่รู้ว่าสามสิบหยวนนั้นมีมูลค่าเท่าไร

เว่ยเถียนเถียนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบ “ก็ซื้อได้เยอะเลย ซื้อเสื้อผ้า ซื้อของใช้ ว่าแล้ววันนี้พวกเราก็ไปซื้อของใช้เข้าบ้านกันดีกว่า”

“เย้ ๆ ไปตลาดกัน” จางเสวียอี้กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ