LOGINกู้จื่อเว่ยเดินมาถึงยังบ้านของท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน... ยามนั้นหลี่ซื่อผู้เป็นภรรยาของเขากำลังนั่งทำผักดองอยู่พอดี เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาเห็นเด็กสาวเดินเข้ามา ก็รีบกวักมือเรียกด้วยความเอ็นดูทันที
"เว่ยเว่ยเอ๊ย! เข้ามาก่อนสิ มีธุระอันใดหรือเปล่า หรือว่าตาแก่บ้านใหญ่รังแกเจ้ากับน้องๆ อีกแล้วใช่ไหม"
กู้จื่อเว่ยเดินเข้าไปในบ้านอย่างสำรวม นางน้อมตัวทำความเคารพหญิงชราตรงหน้าอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
"คารวะท่านย่าใหญ่เจ้าค่ะ ท่านปู่กับลุงใหญ่ที่บ้านไม่ได้ทำอะไรพวกข้าหรอกเจ้าค่ะ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้บารมีของท่านปู่ใหญ่ที่คุ้มครองข้ากับน้องๆ รวมถึงความเมตตาของท่านย่าใหญ่และชาวบ้านทุกท่านที่ทำให้พวกเขาเกิดความหวั่นเกรงจนไม่กล้าลงมือเจ้าค่ะ"
หลี่ซื่อหรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ... วาจานี้ช่างชาญฉลาดและน่าเอ็นดูยิ่งนัก กู้จื่อเว่ยเหลือบมองหญิงชราที่กำลังขะมักเขม้นอัดผักดองเข้าไหอย่างตั้งใจ ก่อนที่นางจะแสร้งเอ่ยถามขึ้นมาคล้ายชวนคุย
"ท่านย่าใหญ่เจ้าคะ ปกติแล้วท่านดองผักพวกนี้ด้วยเกลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้นหรือเจ้าคะ"
หลี่ซื่อชะงักมือพลันเงยหน้าขึ้นมามอง
"ใช่สิ... หรือว่ามันยังมีวิธีอื่นอีกอย่างนั้นหรือ? "
กู้จื่อเว่ยสบตากับหลี่ซื่อด้วยน้ำเสียงและแววตามั่นคง
"ท่านย่าใหญ่... ที่ข้าเคยบอกท่านว่าข้าอ่านหนังสือออกนั่นเป็นเรื่องจริงนะเจ้าคะ"
หญิงชราเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ
"อ้อ... เช่นนั้นเจ้ามีสิ่งใดจะบอกย่าใหญ่หรือ เว่ยเว่ยเอ๊ย"
กู้จื่อเว่ยเหลือบเห็นชาวบ้านเริ่มมาด้อมๆ มองๆ ด้วยความอยากรู้ นางจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูหญิงชราเบาๆ
"ท่านย่าใหญ่เจ้าคะ ท่านสามารถใช้น้ำซาวข้าวที่สะอาดมาดองผักได้ด้วยนะเจ้าคะ หรือหากท่านเคี่ยวน้ำตาลมาดองรวมกับสุราขม รสชาติที่ได้จะหวานอมเปรี้ยวกลมกล่อม ยามนำมาผัดกับเนื้อหรือผัดใส่ไข่ กินกับข้าวสวยหรือข้าวต้มร้อนๆ ก็อร่อยยิ่งนักเจ้าค่ะ"
"มีวิธีเช่นนี้ด้วยหรือ"
"มีเจ้าค่ะ แต่ที่ผ่านมาข้าไม่เคยมีโอกาสได้ลองทำท่านย่าใหญ่ก็คงรู้... อย่าว่าแต่จะหาเกลือหรือน้ำตาลมาลองเลยเจ้าค่ะ แค่ท่านป้าสะใภ้ยอมให้ข้าแตะน้ำข้าวสักอึกก็นับว่ามีบุญแล้ว"
"โถๆๆ น่าสงสารจริงๆ บุตรสาวของเจ้าสามนี่ช่างเป็นเด็กดียิ่งนัก... เอาเถอะๆ แล้ววันนี้เจ้ามาหาซื้อสิ่งใดหรือ"
หญิงชราเอ่ยถามด้วยความเวทนาจับใจ
"ข้าอยากขอซื้อน้ำตาลสักชั่ง เกลือหนึ่งชั่ง แป้งสองชั่ง และน้ำมันอีกหนึ่งไหเจ้าค่ะ... เงินที่บ้านใหญ่ยอมจ่ายมา หากไม่รีบเปลี่ยนเป็นสิ่งของจำเป็น ลับหลังท่านปู่ใหญ่แล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าจะถูกพวกเขาเรียกคืนกลับไปวันใดเจ้าค่ะ"
กู้จื่อเว่ยจงใจเลี่ยงไม่ใช้คำว่าจะถูกแย่งชิงไปวันใด แต่นางกลับจงใจเลือกใช้คำว่าเรียกคืนกลับไป ซึ่งแม้จะเป็นคำสุภาพแต่ความหมายกลับร้ายแรงและกรีดลึกยิ่งนัก... ของที่ให้มาแล้วแต่คิดจะมาเอาคืนคนดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน ยิ่งเป็นผู้อาวุโสในตระกูลกระทำเช่นนี้ ยิ่งฟังดูน่ารังเกียจจนเกินทน
หลี่ซื่อจัดการชั่งน้ำตาล เกลือ และน้ำมันให้นางตามต้องการ หญิงชราทำท่าจะไม่เรียกเก็บเงินแม้แต่อีแปะเดียวด้วยความเวทนา แต่กู้จื่อเว่ยกลับไม่ยินดีที่จะรับไว้เปล่าๆ
"ท่านย่าใหญ่เจ้าคะ ค้าขายย่อมต้องมีต้นทุน ความสงสารและเมตตาที่ท่านมีให้ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หากท่านสงสารเด็กที่กำลังจะกำพร้าบิดาคนนี้ ท่านคิดราคาให้ถูกลงหน่อยก็ได้เจ้าค่ะ แต่หากท่านให้เปล่าๆ ข้าเกรงว่าตนเองจะรับไว้ด้วยความไม่สบายใจ"
"ได้ๆๆ เด็กคนนี้นี่นะ.. . ปกติย่าใหญ่คิดเงินคนอื่นเกลือชั่งละยี่สิบอีแปะ น้ำตาลสามสิบอีแปะ น้ำมันหกสิบอีแปะ แป้งชั่งละสามสิบอีแปะ ทั้งหมดนี้ย่าใหญ่คิดเจ้าเพียงหนึ่งร้อยอีแปะก็พอ ย่าใหญ่จะแถมไข่ไก่ให้อีกสี่ใบ เจ้ากับน้องๆ และมารดาจะได้มีของบำรุงกินบ้าง ได้ยินว่าพวกบ้านใหญ่มอบให้แต่ข้าวสารหักๆ กลับไป"
"ขอบพระคุณท่านย่าใหญ่ยิ่งนักเจ้าค่ะ... เอ่อ ท่านย่าใหญ่เจ้าคะ ข้าขอซื้อหัวผักกาดของท่านสักหัวสองหัวได้หรือไม่เจ้าคะ เผื่อว่าหากจับปลาในลำธารได้สักตัว ข้าตั้งใจจะนำมาต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้ท่านแม่เจ้าค่ะ"
กู้จื่อเว่ยคิดว่าเป็ดป่าตัวนั้นเอามาต้มน้ำแกงน่าจะดีกว่า ไม้ไผ่ที่นี่ลำปล้องยาวมากพอๆกับหม้อดินเผาขนาดกลางเลยเชียว เคี่ยวนานหน่อยก็ไม่เป็นไร พอกดินเหนียวให้หนาสักหน่อยก็พอ ส่วนท่านย่าใหญ่ยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยปาก
"เอาสิ! เจ้าเอาไปเถอะ อยากได้กี่หัวก็หยิบไปเถอะ ย่าดองไม่หมดหรอก ยังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะนำส่วนที่เหลือมากรีดแล้วตากแห้งเก็บไว้... ส่วนเรื่องปลาในลำธารน่ะพวกมันว่ายน้ำปราดเปรียวยิ่งกว่าอะไรดี เจ้าอย่าได้ริไปจับให้เหนื่อยแรงเลย หากเกิดพลัดตกน้ำขึ้นมาแล้วป่วยไข้ไปอีกคน มารดาเจ้าจะยิ่งลำบาก เอาหัวผักกาดไปต้มใส่เกลือพอให้ได้ซดน้ำแกงร้อนๆก็เพียงพอแล้ว"
"ขอบพระคุณท่านย่าใหญ่เจ้าค่ะ"
เมื่อได้ของที่ต้องการครบถ้วนก็รีบมุ่งหน้าเดินกลับบ้านทันที นางไม่ต้องการจะเดินผ่านหน้าบ้านใหญ่เลยแม้แต่น้อย หากแต่เส้นทางในหมู่บ้านกลับไม่อาจเลี่ยงได้ กู้จื่อเว่ยจึงใช้ไหวพริบจัดการซ่อนไหน้ำมันและน้ำตาลเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะหอบเอาหัวผักกาดวางบนตะกร้าที่ย่าใหญ่ให้ยืมใช้ จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเพื่อกลับบ้าน นางยังต้องไปจัดการหลังคาให้เสร็จก่อนค่ำ
ทั้งสามคนเดินมาไม่นานก็เจอกับลำธารสายเล็กๆไม่ใหญ่มากนัก กว้างหนึ่งจั้งความลึกแค่พอประมาณ มีร่องรอยของสัตว์มาดื่มน้ำบริเวณริมตลิ่ง เพราะมีรอยเท้าเล็กๆ กู้จื่อเว่ยนำต้นหญ้ามาสานเป็นโพรงเพื่อล่อกระต่าย จะเอาไปฝากกู้จื่อเหยา แม่หนูน้อยอยากเลี้ยงนางก็จะให้เลี้ยง จะได้ฝึกความรับผิดชอบด้วย เจียงโม่เหวินทุลักทุเลถอนขนไก่ป่า เพราะอยากกินไก่ย่างสือเหยี่ยนจึงตามใจ เสียงมีจริตจะกร้านดังมา"แม่คนงาม สหายเจ้าจะไม่ไหวแล้วมาช่วยข้าหน่อยเถอะ""เจ้านี่นะ อยากกินก็รอกลับไปกินที่บ้านมิได้หรือ""เว่ยเว่ย กินไก่ย่างกลางป่าบรรยากาศมันชวนให้น้ำลายไหลนะ""ได้ๆๆ ส่งมาข้าจัดการเอง"ร่างบางนำไก่ไปลนไฟแล้วใช้มีดเล็กเก็บขนจนเกลี้ยง จากนั้นก็ผ่าท้องควักเอาเครื่องในออก สือเหยียนเห็นมีดที่นางใช้อยู่จึงอดถามไม่ได้"เว่ยเว่ย..มีดนี้ซื้อที่ใดหรือ ช่างคมยิ่งนักหากเจ้าเจอช่วยซื้อมาฝากท่านอาสักเล่มได้หรือไม่"กู้จื่อเว่ยนิ่งไปสักพัก ถ้าเอามีดออกมาแล้ววันต่อมาจะมีมีดเพิ่มไหมนะ ปกติเอาออกมาแต่เสบียงก่อนจะอ้างชื่อหลงเฮ่เทียนเอ่ยกลับไป"มีดนี้พี่หลงให้มาเจ้าค่ะท่านอาสือ หากเขาเขียนจดหมายมาข้าจะถามให้น
หลังจากจัดการกู้หลินที่ใส่ร้ายท่านย่าของนางกู้จื่อเว่ยก็เดินหน้าค้าขายเต็มกำลัง บ่อน้ำร้อนเดิมคิดจะปลูกผักขาย แต่ว่าเอาไว้ให้เป็นที่สำหรับแช่เพื่อรักษาสุขภาพคนในครอบครัวดีกว่า เรื่องนี้ให้คนนอกรู้ไม่ได้โดยเฉพาะทางการ หยกดิบที่ฝากหลงเฮ่าเทียนไปประมูลนั้นไม่รู้ว่าได้เท่าไหร่ หากได้เยอะนางก็จะเก็บเอาไว้ไปซื้อบ้านในเมืองหลายๆหลังเอาไว้ปล่อยเช่า ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งตากแดดตากลมวันนี้นางจะขึ้นเขาเพื่อไปเก็บดอกไม้ป่ามาทำเครื่องสำอางและเครื่องหอม เจียงโม่เหวินมาตั้งแต่ปลายยามเฉินเพื่อไปด้วยกัน สือเหยียนอาสาไปด้วยเขาเป็นห่วงหากให้ไปกันเอง ก่อนนายกองหลงกลับไปเขาแวะมาฝากฝังครอบครัวนางเอาไว้ หากนางอยากไปไหนก็ให้เขาช่วยคุ้มครอง แม้ว่าเขาจะเป็นพรานป่าแต่ก็พอมีฝีมือ สมัยยังหนุ่มเคยเป็นคนคุ้มกันสินค้ามาก่อน ชายหนุ่มอรชรในชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงแต่ก็ดูอ้อนแอ้นราวกับสตรีเดินมาคล้องแขนสหายรักก่อนจะเอ่ย"แม่คนงาม วันนี้เราจะไปเก็บดอกไม้กัน ถ้าเจ้าชอบต้นไหนบอกมาข้าจะถอนรากถอนโคนมาให้""ได้ๆ เสี่ยวเหวินของข้าดีที่สุด""ข้าดีกว่าไอ้ผีดิบเจียงซือนั่นหรือเปล่า"เมื่อสหายรักเอ่ยจบในหัวกู้จื่
กู้หลินชี้หน้ากู้จื่อเว่ยเมื่อถูกนางตอกกลับ นางหลี่ตรงเข้ามาหมายจะตบนางแต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงเรียกมาจากนอกรั้ว"ที่นี่ใช่บ้านของแม่นางกู้หรือไม่ ข้ามาหากู้หลินมีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่"เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ กู้หลินรีบเข้าไปประจบก่อนจะเอ่ย"ใต้เท้าข้าคือกู้หลินขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ หรือว่ามาจัดการกับนางเด็กนี่ที่อกตัญญู""ใช่ พวกข้ามาเรื่องคนอกตัญญูแต่ไม่ใช่แม่นางน้อยคนนั้น กู้หลินใช่ไหม มีคนฟ้องร้องเจ้าว่าให้ร้ายผู้มีพระคุณและอกตัญญู ตามข้าไปให้การกับใต้เท้าเสีย"ฟ้องร้องหรือ...ใครกันทำเรื่องนี้ ข้าบริสุทธิ์นะไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น""คนที่ฟ้องร้องคือกู้หงคนที่เขียนคำร้องคืออาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนักศึกษาของเจ้าเอง อย่าพูดมาก เด็กๆเอาตัวไป""ไอ้หยา กลั่นแกล้งกันแล้ว กู้หงกลั่นแกล้งหลานชาย ร่วมมือกับอาจารย์ฟ้องร้องหลินเอ๋อร์ของข้า นี่มันจะให้คนเขาอยู่ได้อย่างไร ทางการตัดสินไม่เป็นธรรม""ท่านยาย พูดจาอะไรให้ระวังสักหน่อย พวกเราทำตามหน้าที่ หากคนบ้านท่านไม่ผิดใต้เท้าเราย่อมให้ความเป็นธรรม แทนที่จะมาร้องไห้โว
วันรุ่งขึ้นยามเฉินกู้จื่อเว่ยทำอาหารเช้าหลายอย่างรวมถึงทำอาหารห่อให้ทั้งหมดไปกินระหว่างทาง เนื่องจากมีเสบียงหลายคันรถจินอี้จึงเกณฑ์เอาทหารประจำการที่แข็งแรงไปเป็นทหารชายแดนอีกหนึ่งร้อยคนและจ่ายค่าตอบแทนให้ครอบครัวละยี่สิบตำลึง ชายหนุ่มที่เดินทางไปจะไม่มีการส่งเบี้ยหวัดกลับมาอีกเพราะจ่ายให้แล้วทั้งปี หลงเฮ่าเฉินที่กำลังกินมื้อเช้าเงยหน้าแล้วเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"พี่จะไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายหาพี่ด้วยนะ""เจ้าค่ะ ท่านเองก็อย่าลืมให้ท่านพ่อเขียนจดหมายมาบ้าง ข้าให้เวลาเขาอีกครึ่งปี หากเขาไม่เขียบนมาหาข้าก็ไม่ติดที่จะหาบิดาคนใหม่ ท่านแม่ยังสาวยังสวยหนุ่มๆต่อแถวไม่ไหวด้วยซ้ำ"ทุกคนหัวเราะกับวาจาโผงผางของนาง กู้หวายอันเอ่ยติดตลก"ไอ้หยา เว่ยเว่ยของปู่จะทำเช่นนั้นไม่ได้นะ ไม่กลัวท่านย่าเจ้าลุกจากหลุมมาตีก้นหรือ""ไม่กลัวเจ้าค่ะ ถ้าท่านย่าลุกมาจริงคนแรกที่จะถูกท่านย่าเอาไม้ฟาดหัวน่าจะเป็นท่านปู่ของข้านะฮ่าๆๆๆ"ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราดังลั่น เมื่อมื้อเช้าเรียบร้อยทุกคนก็เตรียมตัวไปรับเอาเกวียนเสบียงที่จอดไว้ที่ในตำบล หลงเฮ่าเทียนยิ้มก่อนจะเดินมาหา มือแข็งแกร่งจับปอยผมนางท
ในตำบลร่างสูงใหญ่หัวไหล่กว้างจากการทำงานหนักมาตลอดเวลาบัดนี้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีเดินเข้ามาทักทาย"เจ้าหนุ่มคนนี้เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่เล่า น้ำตาลูกผู้ชายมีค่าดั่งทองเจ้าจะอ่อนแอนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"กู้หงเงยหน้ามองดูชายที่เอ่ยกับเขาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านลุงท่านนี้ ชีวิตข้าไม่เคยเสียน้ำตาให้กับสิ่งใด แต่กับมารดาที่จากไปแล้วกลับถูกคนที่นางเลี้ยงมากับมือใส่ร้าย ข้าที่เป็นบุตรชายของนางนั้นเสียใจแทนนางจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ"("เว่ยเว่ย..ไอ้ที่เจ้าให้มาทาตานี้มันได้ผลเกินไปไหม เล่นละครจบแล้วข้าจะหยุดร้องไห้ได้หรือไม่กันเล่า") กู้จื่อเว่ยหยิบเอาบาล์มแก้ปวดใส่กระปุกมาให้เขาป้ายตาหากร้องไห้ไม่ออก ส่วนกู้หงเมื่อเอ่ยออกมาจนหมดชายชราก็ถอนหายใจเอ่ยถามเขาเช่นกัน"เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่รังเกียจจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เผื่อข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้"กู้หงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยเอ่ยเบาๆ "นี่คือหนังสือสมรสที่ทางการรับรอง และยังมีหนังสือผ่านทางที่เก็บเ
กู้จื่อเว่ยหันมายิ้มให้หลงเฮ่าเทียน นางมีวิธีจัดการคนเหล่านั้นเพียงแต่ต่อหน้าคู่หมั้นและแม่ทัพจินนางย่อมต้องเรียบร้อย พวกเขาจะได้เชื่อใจและดูแลบิดานางให้ เรื่องนี้ต้องให้ลุงรองช่วยจึงเอ่ยกับหลงเฮ่าเทียน"พี่หลง พอดีข้ามีบางเรื่องต้องไปจัดการ ข้าจะไปหาลุงรองหากไปช้าจะมืดเสียก่อนเจ้าค่ะ""พี่ขี่ม้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน เราสองคนหมั้นหมายกันแล้วไม่มีอะไรไม่สมควรหรอก""โอ่ว...เช่นนั้นก็ได้"กู้จื่อเว่ยไปขออนุญาตมารดาเพื่อไปหาลุงรองของนาง หลงเฮ่าเทียนพานางขึ้นม้าก่อนจะเหวี่ยงขาตามขึ้นมาคร่อมตัวนางที่อยู่ด้านหน้าจากนั้นก็พานางไปหมู่บ้านที่กู้หงอาศัยอยู่กับภรรยา ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้าน ทันทีที่ชาวบ้านเห็นม้าสีดำตัวใหญ่ต่างก็พูดคุยกัน"นั่นม้าตัวใหญ่ยิ่งนัก ราคาตัวหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าพันตำลึงเชียวนะ""นั่นน่ะสิ.....บ้านใครกันร่ำรวยขนาดนี้"ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาถามหลงเฮ่าเทียนที่บังคับม้าเดินเข้ามา"เอ่อ...นายท่านมิทราบว่ามาหาผู้ใดหรือขอรับ"หลงเฮ่าเทียนเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"เว่ยเว่ยเจ้าไม่เคยมาหาลุงรองที่นี่หรือจึงไม่รู้จักบ้าน""ไม่เคยเจ้าค่ะ ตาแก่ยายแก่เอ๊ย ท่านปู่กับแม่เฒ่าหลี่วันๆ
เสียงด่าทอเซ็งแซ่รอบตัวทำเอาศีรษะของคนที่นอนอยู่แทบระเบิดที่แท้ กู้จื่อเว่ยฟื้นตั้งนานแล้ว เธอแสร้งหลับเพื่อประมวลผลความทรงจำอันสับสนกระจัดกระจาย วิญญาณเด็กสาวโชกเลือดที่เธอเห็นในออฟฟิศแท้จริงแล้วก็คือเจ้าของร่างนี้ที่ถูกป้าสะใภ้ผลักศีรษะกระแทกก้อนหินจนตายคาที่ ส่วนบุรุษที่ออกหน้าปกป้องเธออยู
กู้จื่อเว่ย มุ่งมั่นทำงานล่วงเวลาเพื่อคว้าตำแหน่งผู้จัดการภาคมาครองให้ได้ ช่วงนี้เธอต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะคู่แข่งในแผนกก็ฝีมือเก่งกาจไม่ใช่น้อย วันนี้ใน ออฟฟิศ เหลือเพียงเธอคนเดียวเนื่องจากเพื่อนร่วมงานกลับกันหมดแล้ว ร่างบางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงบริษัทฉลองยอ
จากนั้นก็เดินกลับบ้าน ทางด้านเด็กน้อยกู้จื่อหยางก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเศษไม้เอามาทำฟืนไว้ได้เยอะพอสมควร เขาหันขวับมามองหาพี่สาว พอดีกับที่นางเดินยิ้มกว้างมาให้น้องชาย ก่อนที่จะชูเป็ดป่าในมือให้ดู กู้จื่อหยางรีบวิ่งมาหาพี่สาวทันที เด้กน้อยตื่นเต้นนั่นมันเนื้อเชียวนะ พวกเขาจะได้กินเนื้อกั
เงินที่มาจากการที่บังคับฟางอี้เฉียวให้กลับไปเอาเงินจากบ้านเดิมมาอุดหนุนก็จะหายไป แถมสตรีที่ตนเองมองว่าอัปลักษณ์กลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ที่สำคัญสิวบนใบหน้าฟางอี้เฉียวนั้นกู้จื่อเว่ยคนนี้มีทางรักษาให้หายอีกด้วย สุดท้ายหากหญิงงามหลุดมือกู้หลินจะทำเช่นไร กล้าลงมือกับสือเหยียนหรือเปล่าขนาดหมีเขาย







