อ่อนแอใครๆก็ทำได้

แต่ว่าบางอย่างอยากหลีกเลี่ยงกลับยิ่งได้เจอ เมื่อผ่านหน้าบ้านกู้ที่เปิดประตูรั้วอยู่ ท่านปู่ของนางกู้เหว่ยเห็นหลานสาวเดินผ่าน นางอุ้มตะกร้าที่มีหัวผักกาดอยู่ห้าหัว ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจ

"เพ้ย! ถุย! นางเด็กเลว มีเงินเข้าหน่อยก็รีบจับจ่ายใช้สอยเสียจริงเชียว"

กู้จื่อเว่ยชำเลืองเห็นชาวบ้านเดินอยู่แถวนั้นสี่ห้าคน และหนึ่งในนั้นมีคนปากสว่างอย่างท่านย่าอู๋อยู่ด้วย นางจึงแสร้งเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงและท่าทางสุภาพอ่อนน้อม ซึ่งขัดกับตอนที่ทวงสินเดิมของมารดาคืนราวกับพลิกฝ่ามือ

"ท่านปู่เจ้าคะ...ท่านย่าใหญ่มีเมตตากับเด็กกำพร้าเช่นพวกเรา พอรู้จากท่านปู่ใหญ่ว่าพวกเราได้แต่ข้าวสารหักๆที่ท่านจำใจแบ่งให้ไปกิน นางจึงให้ข้าตามไปที่บ้านเพื่อมอบหัวผักกาดพวกนี้มาให้ต้มกินประทังชีวิตเจ้าค่ะ หากท่านปู่ต้องการจะแบ่งไปสักสองหัว ข้าก็ยินดีจะมอบให้เจ้าค่ะ"

นางจงใจใช้คำว่าจำใจให้ ชาวบ้านที่ได้ยินก็มองหน้าชายชราด้วยความรังเกียจ

"เพ้ย..ใครได้เป็นเขยสะใภ้บ้านนี้ข้าว่าชีวิตคงเหมือนอยู่ขุมนรก"

"นั่นสิๆ"

ชายชราหนวดกระดิกเดินมาหน้าบ้านชี้หน้าหลานสาวตวาดเสียงดัง

"เพ้ย! อาหารหมูพวกนั้นเจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ ไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านข้า...นางตัวซวย!"

กู้เหว่ยตวาดกลับอย่างไม่ไว้หน้า แต่ใครจะคาดคิดทันทีที่กู้เหว่ยเอ่ยจบ ย่าอู๋ที่เพิ่งจะหลังขดหลังแข็งถอนหัวผักกาดและตั้งใจจะนำไปส่งร้านทำผักดองในเมือง เมื่อได้ยินคำว่าอาหารหมูเข้าก็หูผึ่ง นางถ่มน้ำลายลงพื้นเสียงดังแล้วชี้หน้าตวาดใส่ชายชราทันที

"ถุย! ตาแก่แซ่กู้ อาหารหมูที่เจ้าว่ามิใช่ว่าบ้านเจ้าก็กินอยู่ทุกวันหรอกหรือ วันก่อนยังเห็นให้หลานสะใภ้ไปเบียดเบียนเสบียงจากบ้านเดิมนางมาอยู่เลย ทำเป็นวางท่าสูงส่งที่แท้ก็แค่ยาจกคนหนึ่ง กู้หลินหลานชายบ้านเจ้าจนป่านนี้แต่งเมียแล้วยังสอบได้แค่ถงเซิ่งหางแถว แหม... ทำท่าอยากจะเป็นนายท่านโถ่... ไอ้แก่ฝันเฟื่อง"

"เจ้าๆๆ นางอู๋ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาด่าข้า!"

กู้เหว่ยชี้หน้าหญิงวัยเดียวกันมือไม้สั่น ส่วนย่าอู๋ก็ไม่ยอมแพ้ตอกกลับทันควัน

"ข้าด่าเจ้าแล้วจะทำไม ด่าเจ้าต้องรอให้ใครมาดูฤกษ์ดูยามให้หรือไง"

กู้จื่อเว่ยลอบปรบมือรัวๆให้ท่านย่าอู๋อยู่ในใจ ก่อนจะแสร้งทำเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยน่าเวทนา

"ท่านย่าอู๋เจ้าคะท่านอย่าโกรธท่านปู่เลยเจ้าค่ะ... ข้าเป็นเพียงหลานสาวที่ไม่เอาไหน ไม่อาจเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลได้เช่นหลานชาย ที่ท่านปู่ไม่ชอบข้าก็นับว่าสมควรแล้วเจ้าค่ะ"

"เพ้ย! หลานสาวแล้วอย่างไรเล่านางหนูเว่ยเว่ย ปู่ของเจ้าทุกวันนี้ไม่ได้สอนหลานชายให้เกาะชายกระโปรงเมียกินหรืออย่างไร หลานสะใภ้ก็เป็นสตรีหากรังเกียจสตรียิ่งนัก เหตุใดไม่ให้กู้หลินหลานชายตัวดีของเจ้าแต่งกับบุรุษในสำนักศึกษาด้วยกันเสียเลยเล่า เจ้าไปดูแลแม่กับน้องเถอะอย่ามาเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลย"

กู้จื่อเว่ยย่อตัวคารวะท่านย่าอู๋อย่างนอบน้อมถ่อมตนเป็นที่สุด

"เว่ยเว่ยลาท่านย่าอู๋เจ้าค่ะ... ข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะท่านปู่"

หญิงสาวซ่อนรอยยิ้มสะใจตรงมุมปากที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเอาไว้ แข็งข้อกับตาแก่นี่ไว้ทำลับหลัง แสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าชาวบ้านเป็นสิ่งต้องทำ เรื่องง่ายๆแค่นี้เหตุใดนางจะทำไม่ได้เล่า ชาติก่อนนางต้องต่อกรกับพวกหน้าเลือดที่คอยเอารัดเอาเปรียบมาสารพัด บางครั้งยังต้องกล้ำกลืนฝืนใจยอมเลียแข้งเลียขาเจ้านายเพื่อความอยู่รอด

มาชาตินี้... ไม่มีใครยิ่งใหญ่ไปกว่าใครนอกจากคำค้ำคอว่า ผู้อาวุโสหึ... ก็แค่เกิดก่อนยิ่งเกิดก่อนมานานก็ยิ่งตายไว และหากต้องมาตายเพราะปากเพราะทำตัวเอง เช่นนั้นก็คงจะยิ่งรวดเร็วขึ้นไปอีกกระมัง

กู้จื่อเว่ยที่ถูกท่านย่าอู๋ไล่กลับมาเพราะนางจะรับมือกับตาแกใจดำนั่นเอง เมื่อนางเดินกลับถึงบ้าน เฉินซื่อเห็นบุตรสาวที่อุ้มตะกร้ามาก็แปลกใจจึงเอ่ยถาม

"เว่ยเว่ย...ลูกหอบอะไรมามากมายนัก แล้วไปเอาตะกร้ามาจากที่ใด"

"ท่านย่าใหญ่ให้หัวผักกาดมาเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านย่าใหญ่นางกำลังทำผักดองพอดี ข้าเลยขอซื้อมาแต่นางแถมให้มากมายนัก อีกทั้งยังให้ตะกร้ายืมใส่ของมาก่อน"

มารดายิ้มให้บุตรสาวก่อนจะเรียกกู้จื่อหยางที่ออกไปหักกิ่งไม้เพิ่ม

"หยางหยาง...พี่ใหญ่เจ้ามาแล้วมากินข้าวกันเถอะ"

เด็กน้อยที่ได้ยินก็หอบฟืนเท่าที่พอจะหอบได้ก็เร่งฝีเท้ามานาง กู้จื่อเว่ยจึงบอกให้เขาพาน้องสาวไปล้างมือ ส่วนตัวเองจะไปตัดใบตองมาปูรอนั่ง พื้นเฉอะแฉะไปด้วยฝนที่ตกลงมาเมื่อคืนนี้ ในบ้านมีมุมเล็กๆ ให้นั่งหลบ แต่หากคืนนี้ตกลงมาอีกต้องนอนแช่น้ำแน่นอน หญิงสาวเอ่ยกับมารดา

“ท่านแม่ข้าจะไปตัดใบกล้วยป่ามาใช้ปูรองไปก่อน อิ่มแล้วจะได้ซ่อมแซมหลังคาเจ้าค่ะ หากคืนนี้ฝนตกพวกเราจะได้นอนหลับไม่ต้องมานั่งตัวเปียกเพราะหลังคารั่วอีก"

"เช่นนั้นรีบกินเถอะ เจ้าเพิ่งจะฟื้นก็ต้องมาออกแรงอีก แม่ช่างเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องยิ่งนัก"

กู้จื่อเว่ยยิ้มบางเพื่อปลอบโยนความกังวลของมารดา นางวางตะกร้าหัวผักกาดลงแล้วกุมมือมารดาไว้

"ท่านแม่ อย่าตำหนิตัวเองเลยเจ้าค่ะ ที่ผ่านมาท่านแม่ลำบากเพื่อพวกเรามามาก ต่อจากนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะเจ้าค่ะ"

"พี่ใหญ่ ข้าล้างมือสะอาดแล้วขอรับ"

“หยาเหยาก็ล้างมือแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงเล็กๆ ของกู้จื่อหยางดังขึ้น เขาจูงมือกู้จื่อเหยาเดินมา ใบหน้ามอมแมมไปด้วยคราบดิน แต่ดวงตากลับกลมโตเป็นประกายเมื่อเห็นเนื้อย่างกับไข่ต้มที่พี่สาวเก็บได้มา เมื่อเช้ายังไม่ทันกินป้าสะใภ้ใหญ่ก็มาทุบจนแตก ตอนนี้ได้กินแล้วเขาต้องรีบกิน หากช้าบ้านใหญ่จะมาแย่งชิงอีก