สัมผัสคำว่าครอบครัว

ร่างผอมบางที่นอนอยู่บนกองฟางได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกเงียบไปก็ตื่นลืมตา   กู้จื่อเหยาวิ่งเข้ามาก่อนใครเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนกองฟางที่ใช้ปูนอนในบ้านดินทรุดโทรมแห่งนี้ก่อนจะเอ่ยอย่างดีใจ

" ท่านแม่....พี่ใหญ่เก่งยิ่งนักนางไปทวงสินเดิมท่านกลับมาได้ด้วยเจ้าค่ะ" 

สายตาฝ้าฟางเพราะขาดสารอาหารมองไปยังเด็กสาววัยสิบสี่ที่ขนของเข้ามาด้วยความตื้นตัน   บุตรสาวที่อยู่ในวัยสมควรพูดคุยเรื่องแต่งงานกลับผอมแห้งราวกับเด็กสิบสองขวบ นางช่างเป็นมารดาที่ไร้ค่ายิ่งนัก

" เว่ยเว่ยลำบากลูกแล้ว    ไม่ได้ถูกทำร้ายอีกใช่หรือไม่"

กู้จื่อเว่ยเดินมานั่งลง จับมือนางมาแนบแก้ม   

"ท่านแม่...ต่อไปนี้ข้าจะไม่นั่งเฉยๆ ให้พวกเขารังแกเราอีกแล้ว ท่านอนเถอะท่านปู่ใหญ่ให้เขาคืนข้าวสารมาแม้จะได้คืนเพียงแค่3ชั่งกับเงิน800อีแปะแต่ก็พอให้เราอยู่ได้สักพัก ข้าจะไปหุงข้าวก่อน    น้องรอง.......เจ้าไปหากิ่งไม้แห้งมาหน่อยพี่จะก่อไฟเพื่อเตรียมหุงข้าว"

กู้จื่อเว่ยสังกู้จื่อหยาง   เด็กน้อยรีบไปทำตามที่พี่สาวบอกทันที  ก่อนที่เสียงพี่สาวจะดังมาอีกครั้ง

"บางทีคืนนี้อาจมีฝนตกอีก   บ้านหลังนี้กันฝนไม่ได้    ท่านแม่ไม่ค่อยสบายหากถูกลมและฝนจะยิ่งอาการแย่ลง  พอท่านแม่กินอิ่มแล้วเราจะช่วยกันซ่อมแซมบ้าน    น้องรองเจ้ารีบหน่อยนะ"

"ขอรับพี่ใหญ่  ข้าเข้าใจแล้ว......น้องเล็กดูแลท่านแม่ดีๆล่ะ"

"เจ้าค่ะ พี่ใหญ่กับพี่รองวางใจ   เหยาเหยาจะดูแลท่านแม่ให้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ"

กู้จื่อเว่ยยิ้มให้นาง   ชาติก่อนพ่อแม่ไม่มีถูกเลี้ยงดูโดยสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าพอถึงวัยเรียนมีคุณย่าคนหนึ่งรับอุปการะเธอและส่งเสียให้เรียนจนจบ  คุณย่าจากไปหลังจากเธอเริ่มทำงานไม่นาน   

ชาตินี้มีแม่อยู่ถึงไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้สัมผัสคำว่าครอบครัว   กู้จื่อหยางเดินไปเก็บเศษไม้เพื่อเอามาก่อไฟ นี่ยามอู่แล้วท่านแม่คงจะหิว   ทางด้านกู้หงที่ช่วยหลานสาวเข็นรถมาไม่ได้กลับไปในทันที เขาเดินมาหาเฉินซื่อที่นอนอยู่ก่อนจะเอ่ย

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อลำเอียง แต่ข้าเองก็ไม่อาจจะว่ากล่าวอันใดได้ เอาเป็นว่าช่วงนี้เข้าหน้าฝนข้าไม่มีงานรับจ้าง อีกสองวันข้าจะมาตัดไม้ทำเตียงให้เจ้าก็แล้วกันนะน้องสะใภ้สาม”

“ขอบคุณพี่รองเจ้าค่ะ  รบกวนท่านกับพี่สะใภ้รองแล้ว”

“ม่านม่านนางไม่ว่าอะไรหรอก   ยามนี้คู่แฝดไปอยู่บ้านแม่ของนาง  ขืนอยู่ที่นี่แม้แต่น้ำข้าวลูกๆข้าก็คงไม่ได้กิน”

เฉินซื่อเห็นใจพี่ชายสามียิ่งนัก นางรู้มาว่ามารดาพวกเขาเป็นภรรยาใหม่พ่อสามี ท่านแม่สามีจากไปได้สามปีแล้วเพราะอาการป่วย ส่วนกู้หลานนั้นเป็นลูกติดภรรยาคนแรกของพ่อสามี   ยามนี้ภรรยาเก่าคนนั้นกลับมาอีกทั้งยังมีลูกชายด้วยกันกับพ่อสามีอีกคน  รวมถึงบุตรสาวด้วย  ท่านแม่สามีถูกพวกเขาหักหลังมาตลอดเวาลา  ชายชรามักลำเอียงตลอดเพราะว่าเมียเก่าของเขาที่ยามนี้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง และเอาเปรียบสองพี่น้องกู้หงกับกู้จื่อเพื่อบุตรตนเองเสมอ กู้หงมองไปยังสามพี่น้องที่ตอบโต้กันเขาก็รู้สึกดีใจแทนน้องชาย พร้อมคิดในใจ  

  "น้องสาม เจ้าช่างมีบุตรชายบุตรสาวที่ดีจริงๆ"

ด้านนอกรั้วที่โย้เย้สภาพไม่น่าจะกันอะไรได้กลับมีสตรีสวมชุดผ้าฝ้ายมาด้อมๆ มองๆ กู้จื่อเว่ยจำได้ว่านี่คือภรรยากู้หลินบุตรชายคนโตของลุงใหญ่ เป็นอีกคนที่น่าสงสารเช่นกันนางจึงเอ่ยถามกลับไป

"พี่สะใภ้ใหญ่ท่านมาทำไมบ้านข้ากัน"

"ข้า..ข้ากลับบ้านไปเอาเสบียงมาให้ท่านพี่   จึงแอบเอาเนื้อแห้งมาให้พวกเจ้า แม้ไม่มากแต่พอแก้ขัดไปก่อน  พวกเจ้าถูกไล่มาสองวันแล้วคงไม่มีอะไรกิน   ไข่ใบนั้นแม่สามีข้าก็ทุบจนแตกพร้อมกับศีรษะของเจ้าไปเมื่อเช้ามิใช่หรือ   รีบรับไปก่อนที่แม่สามีข้าจะมาเห็นเถอะ"

ฟางอี้เฉียวหน้าตาไม่งามแต่ที่กู้หลินแต่งกับนางเพราะบ้านสกุลฟางนั้นค้าขายเล็กน้อย   ที่แท้ไอ้บัณฑิตจอมปลอมนั่นหวังเงินทองของบ้านนางนี่เอง   นางเป็นบุตรสาวคนเดียวไม่มีพี่น้อง  ร่างเดิมเคยเห็นพี่ใหญ่คนนั้นเข้าออกหอนางโลมบ่อยๆ บัณฑิตเข้าออกสถานที่แห่งนั้น หากสำนักศึกษารู้เข้า หึๆๆ  ก่อนจะเอ่ยกลับไป

" พี่สะใภ้ ท่านจะทนคนเช่นนี้จริงๆ หรือ"

"อย่าเอ่ยอีกเลย ข้าเกิดมาอัปลักษณ์ได้แต่งงานก็นับว่าดีแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่เคยร่วมหอกับข้าก็ตาม"

"ท่านรู้ไหมการที่เขาไม่แตะต้องท่านนั้นนับว่าเป็นเรื่องดี    จิตใจท่านงามนักหากคนเลวนั่นแตะต้องท่านจนแปดเปื้อนแปลว่าสวรรค์ไม่น่าเชื่อถือ"

“คิกๆๆ เอาล่ะข้าไปก่อนนะได้ยินว่าเจ้ามีเรื่องกับที่บ้าน เดี๋ยวจะลุกลามเอาได้”

กู้จื่อเว่ยพยักหน้า พอดีกับกู้หงออกมาจากด้านใน เขาจึงเดินกลับพร้อมหลานสะใภ้  จากนั้นก็ให้นางเข้าหมู่บ้านไปก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้บ้านใหญ่สงสัยว่านางมาหาครอบครัวเจ้าสาม

ฟางอี้เฉียวชอบเด็ก แต่สามีไม่ร่วมหอจะมีลูกได้อย่างไร ท้ายหมู่บ้านมีนายพรานหม้ายที่บุตรชายอยู่ในวัยสองขวบเขาไม่อาจขึ้นเขาได้นานๆ กู้จื่อเว่ยตาเป็นประกาย   หากทำให้ฟางอี้เฉียวหย่ากับกู้หลินได้ และหาทางให้นางแต่งงานกับนายพรานสือรับรองบ้านใหญ่ดิ้นตายแน่ๆ