ตอนที่ 10 ผมหนีออกจากโรงพยาบาล

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าเบื้องหน้าคือเพดานขาวสะอาด ด้านข้างมีเสาน้ำเกลือที่เชื่อมมาถึงมือตัวเองอยู่

หรือว่าจะเป็น...โรงพยาบาล?

ยังไม่ทันที่ผมจะได้คิดอะไรต่อ พลันมีเสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นที่ด้านข้าง

“ตื่นแล้ว?”

“...” ผมหันไปมองพี่กันต์ ในใจอยากพ่นคำพูดจิกกัด แต่กลับรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพูดออกไป

“พอป่วยแล้วสบายหูดีจริง ๆ”

“ไอ้...” เสียงของผมแหบมาก ผมเม้มปากอย่างหงุดหงิดเพราะไม่รู้จะด่าอีกฝ่ายยังไงดี

“พูดไม่เพราะอีกแล้วนะ นี่เห็นว่าป่วยอยู่หรอก ไม่งั้นเมลโดนดีแน่” พี่กันต์ยื่นมือทาบลงบนหน้าผากผม ก่อนจะเลื่อนมาหยิกแก้ม “ยังอุ่น ๆ อยู่นิดหน่อย”

ผมเบือนหน้าหนีมือของเขา แต่ก็ถูกล็อกคางกลับมา เลยได้แต่ต้องยอมให้เขาทั้งลูบทั้งหยิกต่อไป

นี่ถ้าสิวขึ้นเพราะมือเขาผมเอาคืนแน่

“ผมจะกลับได้ตอนไหน” บอกตรง ๆ สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือโรงพยาบาลนี่แหละ

“จะรีบไปไหน ร่างกายเมลยังไม่ฟื้นตัวเลย” พี่กันต์เปลี่ยนจากลูบแก้มไปลูบศีรษะตรงจุดที่โดนกระแทกเบา ๆ “เมลอ่อนเพลียมาก แถมโดนยามาอีก นอนโรงพยาบาลอีกสักคืนเถอะ”

“ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่ทั้งนั้น” ผมสะบัดหน้าอย่างเอาแต่ใจ “ผมจะกลับ”

“อย่าดื้อ”

“...” ผมเม้มปาก ดวงตาเห่อร้อน ยิ่งเห็นสีหน้าไอ้คนตัวสูงที่ไม่มีท่าทางใจอ่อนก็ยิ่งรู้สึกแย่จนต้องพลิกตัวหนีเพราะไม่อยากเห็นหน้าเขา

“ทำไมถึงไม่อยากนอนโรงพยาบาล”

“...”

“ถ้าเมลไม่พูดพี่ก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ยังกลับไม่ได้” เสียงทุ้มดูอ่อนลงกว่าที่เคย “เมลเพิ่งโดนยามา ต้องให้หมอตรวจร่างกายอีกรอบว่ายาสลายไปหมดแล้วหรือยัง แถมเมลยังไม่หายไข้ ถ้ากลับไปแล้วไข้สูงอีกรอบจะทำยังไง”

“...”

“เอาเถอะ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เมลพักผ่อนไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพี่ต้องเข้าบริษัทไปจัดการงานต่อ แล้วก็จะเอาผลตรวจร่างกายของเมลที่ได้รับยาไปแจ้งความเพื่อจัดการนักแสดงคนนั้นด้วย ตอนเย็น ๆ พี่จะมาหาอีกที”

“อย่าไปนะ” ผมรีบหันไปมองเขาอย่างตกใจ “มะ...ไม่สิ พี่ช่วยเรียกพยาบาลมาอยู่กับผมหน่อย”

พี่กันต์ชะงักมือที่กำลังจับลูกบิด เขาหันมามองหน้าผมนิ่ง ๆ “อย่าบอกนะว่า...”

“เมลกลัวผี”

เขาเดาได้ตรงเผงเลยแหละ

“เออ ผมกลัวผีแล้วไง!”

“ตอนนี้กลางวัน ไม่มีผีหรอก”

“ไม่เอา” ถ้าเขากล้าทิ้งผมไว้คนเดียว ผมจะหนีออกจากโรงพยาบาลให้ดู

“โอเค ๆ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนแล้วกัน” ร่างสูงเดินอมยิ้มไปนั่งลงบนโซฟาภายในห้องพักผู้ป่วย

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อกี้พูดเยอะไปหน่อย ตอนนี้เลยเริ่มรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอีกแล้ว

“พี่ห้ามแอบหนีไปนะ” ผมเหลือบตาจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

“รู้แล้วครับ”

จากนั้นผมก็เห็นพี่กันต์โทรศัพท์สั่งงานรัว ๆ ไม่นานก็มีผู้ชายในชุดสูทหอบเอกสารมาให้เขาถึงห้องพักผู้ป่วย ทั้งคู่นั่งทำงานกันอยู่เงียบ ๆ แม้กระทั่งเวลาที่พูดก็ยังเบาเสียจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง

ตอนกลางวันพยาบาลก็เอาข้าวเที่ยงมาให้ หมอมาตรวจร่างกายจับนู่นวัดนี่ ผมก็ปล่อยให้พวกเขาทำแต่โดยดี หลังจากกินยาหลังอาหารเข้าไป ผมจึงเคลิ้มหลับไปอีกรอบโดยไม่รู้ตัว

แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเย็น

ตอนนี้เป็นหน้าหนาว ท้องฟ้าเลยมืดเร็วกว่าปกติ บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยค่อนข้างสลัวเนื่องจากไม่ได้เปิดไฟเอาไว้ ผมตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างคนทำอะไรไม่ถูก

นั่นก็เพราะในห้องไม่มีใครอยู่เลย!

“พี่กันต์” น้ำเสียงของผมสั่นเทา

ไอ้คนเฮงซวย อุตส่าห์บอกว่าอย่าไปไหน เขาก็ยังทิ้งผมได้ลงคอ

ผู้ชายอกสามศอกแบบผม ไม่ว่าอะไรก็ไม่หวั่น แต่ที่กลัวที่สุดก็คือผีนี่แหละ!

แกร๊ก

เสียงแปลก ๆ ที่ดังมาจากหน้าต่างทำเอาผมสะดุ้งโหยง ยกมือขึ้นกระชากเข็มน้ำเกลืออย่างแรง

ไม่อยู่แล้วโว้ย!

ผมไม่สนใจอาการปวดเมื่อยหรือวิงเวียนศีรษะของตัวเอง พอเท้าแตะพื้นก็พุ่งตัวไปที่ประตูห้องพัก

บนระเบียงทางเดินด้านนอกเปิดไฟสว่างจ้า แต่เนื่องจากเป็นโซนห้องพักพิเศษมันเลยไม่มีคนอยู่ในบริเวณนี้สักคน ต่อให้ไฟจะสว่างอยู่แต่ผมก็ไม่สบายใจเลยสักนิด

ผมวิ่งไปที่ลิฟต์แล้วกดลงไปชั้นล่าง เหงื่อไหลซึมเต็มศีรษะ ความเงียบสงัดและวังเวงของชั้นนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในอีกมิติเวลาหนึ่ง

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกตรงชั้นหนึ่ง เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนก็ดังมา คล้ายกับผมได้กลับสู่โลกที่เต็มไปด้วยมนุษย์อีกครั้ง ทำเอาหัวใจที่กระเด้งกระดอนกลับเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม

“คนไข้ มาทำอะไรตรงนี้คะ” เสียงพี่พยาบาลที่เป็นคนเอาข้าวเที่ยงกับยามาให้ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้ามาจับแขนผมเอาไว้ “ทำไมที่มือมีเลือด นี่ดึงเข็มน้ำเกลือเหรอคะ”

คำพูดของเธอทำให้ผมก้มหน้ามองหลังมือตัวเอง จุดที่กระชากเข็มน้ำเกลือเมื่อกี้มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ”

“เดี๋ยวฉันพาไปส่งที่ห้องนะคะ”

“ผมจะกลับบ้าน” ผมรั้งแขนตัวเองเอาไว้ ไม่ยอมเดินตามการลากของพี่พยาบาลสาว

“ไม่ได้ค่ะ ต้องรอคุณหมอตรวจร่างกายอีกรอบก่อน” เธอเองก็ไม่ยอมแพ้ ออกแรงมากขึ้นเพื่อลากให้ผมเดินตาม ท่าทางดูช่ำชองประหนึ่งเคยทำแบบนี้บ่อย ๆ

“ผมไม่ไป!” ผมส่ายหน้ารัว แต่น่าแปลกที่ผู้ชายตัวโตอย่างผมกลับถูกเธอลากไปง่าย ๆ เสียอย่างนั้น

ผมที่ต้านแรงพี่สาวพยาบาลไม่ได้ก็เลยนั่งแหมะมันตรงนั้นซะเลย เอาสิ ถ้าลากไหวก็เชิญเลย

“พื้นมันสกปรกนะคะ ลุกขึ้นมาเร็ว” พี่พยาบาลมีสีหน้าหนักใจ เดาว่าถ้าไม่ติดว่าผมเป็นคนไข้ เธอคงทุบกระบาลผมไปแล้วล่ะ

ในขณะที่ผมกับพี่พยาบาลกำลังยื้อยุดกันอยู่ เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นเคยก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

“ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ”

“สวัสดีค่ะคุณไค พอดีมีปัญหานิดหน่อย ถ้ายังไงรบกวนคุณช่วยไปเรียกบุรุษพยาบาลมาให้หน่อยได้ไหมคะ” พี่พยาบาลสาวหันไปพูดกับผู้ชายอีกคน ท่าทางน่าจะคุ้นเคยกันพอสมควร

ผมหันไปมองตามแล้วก็ต้องตกตะลึงกับความหล่อเหลาของอีกฝ่าย คนบ้าอะไรตัวขาวจั๊วะอย่างกับหลอดไฟเดินได้ ถ้าบอกว่าเป็นดาราผมก็เชื่อ

เดี๋ยวนะ ดาราเหรอ

ไค...

เหมือนว่าในนิยายจะมีคนชื่อนี้อยู่จริง ๆ แต่เป็นเพียงแค่ตัวประกอบที่ไม่ได้สำคัญอะไร

ใช่แล้ว ไค นักแสดงหน้าใหม่ที่เข้าสังกัดมาในเวลาไล่เลี่ยกับคีย์ ด้วยความที่เป็นมือใหม่เหมือนกันก็เลยมักจะพึ่งพาช่วยเหลือกันบ่อย ๆ ทำให้คนอ่านคันยุบยิบในหัวใจลุ้นว่าหมอนี่จะมาเป็นหนึ่งในฮาเร็มของนายเอกไหม

ทว่าตัวประกอบอย่างหมอนี่ก็เป็นได้แค่ตัวประกอบนั่นแหละ นอกจากเดินผ่านฉากแวบไปแวบมาเหมือนนักเขียนแค่เอาประดับก็ไม่มีบทบาทอะไรเลย

แล้วทำไมผมถึงบังเอิญเจอหมอนี่ล่ะเนี่ย

“อ้าว นี่คุณเมลไม่ใช่เหรอครับ” อีกฝ่ายเอ่ยทัก พลางมองผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“รู้จักกันด้วยเหรอคะ ถ้างั้นก็ดีเลย ฉันรบกวนคุณไคมาช่วยกันหน่อยสิคะ คนไข้คนนี้หนีออกมาจากในห้อง ฉันจะพากลับไปก็ไม่ยอม ดื้อมากเลย”

“ผมไม่ไป” ผมทวนประโยคเดิมของตัวเอง อาศัยจังหวะที่ทั้งคู่เผลอรีบสะบัดมือเธอออก แล้วลุกขึ้นจะวิ่งออกไป

หมับ

แต่โชคชะตาช่างโหดร้ายนัก เจ้าตัวประกอบนามว่าไคมันดันมาจับที่หลังคอเสื้อของผมเอาไว้น่ะสิ!

“ปล่อยนะ” ผมหันไปถลึงตาใส่

“ขอโทษที่ทำตัวไม่สุภาพนะครับ แต่อย่าทำให้พี่พยาบาลเหนื่อยสิ พี่เขายังมีงานอื่นต้องทำอีกนะ”

“ฉันจะกลับบ้าน ปล่อยเลยนะ!”

ผมดีดดิ้นอย่างหงุดหงิด ถึงโรงพยาบาลจะเปิดแอร์ตลอดเวลา แต่เพราะเมื่อกี้วิ่งออกมา แถมตอนนี้ยังต้องมาประมือกับสองคนนี้ก็เลยทำให้ผมเริ่มเหนื่อยขึ้นมา

“ดูสิ หน้าเริ่มซีดแล้ว เป็นคนป่วยก็ทำตัวแบบคนป่วยสิครับ ผมขออนุญาตนะ” ไคก้มลงช้อนตัวผมขึ้นมาอุ้ม ก่อนจะหันไปหาพี่พยาบาล “นำทางเลยครับ เดี๋ยวผมพาไปส่งเอง”

“โอเคค่ะ” พี่พยาบาลเดินนำออกไป

ผมหน้าเหวอ พอตั้งสติได้ก็เริ่มโวยวายยกมือขึ้นดันหน้าตีอกอีกฝ่ายไม่หยุด “เฮ้ย ปล่อยนะเว้ย ไอ้บ้า”

อะไรของมันเนี่ย ไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย จู่ ๆ จะมาอุ้มทำไม

“อยู่นิ่ง ๆ สิครับ ถ้าผมทำคุณตกลงไป ทีนี้น่าจะได้อยู่โรงพยาบาลยาวกว่าเดิมนะ”

“แม่ง” ผมหงุดหงิดจนดวงตาแสบร้อน ทำไมอะไร ๆ ก็ไม่เป็นใจเลยสักอย่างเนี่ย อยากกรี๊ดเป็นบ้า

“ทำไมถึงหนีออกมาล่ะครับ”

“ยุ่ง!” ถ้าไม่ติดว่าจะดูหยาบคายเกินไป ผมก็อยากด่าว่าเสือกด้วยซ้ำ

“เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณอารมณ์ร้ายแบบนี้” ไคทำหน้าเหลือเชื่อ แต่ดวงตากลับมีร่องรอยขบขัน

ผมท่องยุบหนอพองหนอในใจเพื่อไม่ให้ต่อยคนตรงหน้าไปซะก่อน ถึงยังไงก็เพื่อนร่วมบริษัทเดียวกัน