บทที่ 6

หลี่น่าถูกบีบจนไม่มีทางหายใจ

คืนที่ผ่านมา เจ้าของร่างเดิมคงนั่งอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง มองเอกสารพักงานและจดหมายขอหย่าอยู่บนโต๊ะ ไม่มีใครให้พึ่งพา ไม่มีครอบครัวให้กลับไปหา และไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ยอมเชื่อว่าเธอไม่ได้ทำผิด

สุดท้ายหลี่น่าจึงเลือกเปิดขวดยานอนหลับและกลืนยาทั้งหมดลงไป

ผู่เยว่หลับตา ความรู้สึกเศร้าหมองแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอเข้าใจความสิ้นหวังของหลี่น่าดีกว่าใคร เพราะชะตาชีวิตของทั้งสองแทบไม่แตกต่างกัน

ผู่เยว่ถูกเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าร่วมกันใส่ร้ายเพราะความสามารถของเธอเป็นอุปสรรคต่อผลประโยชน์ของคนเหล่านั้น

หลี่น่าถูกเพื่อนร่วมงานรวมหัวกันกลั่นแกล้งเพราะเธออ่อนแอและไม่กล้าต่อสู้

คนหนึ่งเก่งเกินไปจนถูกกำจัด

อีกคนใจดีเกินไปจนถูกเหยียบย่ำ

สวรรค์ช่างเล่นตลกเหลือเกิน

แต่ในเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ แสดงว่าความตายของผู่เยว่กับหลี่น่าไม่ใช่จุดจบ

ผู่เยว่เดินไปยังอ่างล้างหน้าขนาดเล็กตรงมุมห้อง มีเศษกระจกสี่เหลี่ยมแขวนอยู่เหนืออ่าง กรอบไม้เก่ามีรอยแตกหลายจุด เธอเอื้อมมือเช็ดฝุ่นบนกระจก ก่อนมองใบหน้าที่สะท้อนอยู่ภายใน

หญิงสาวในกระจกมีอายุประมาณยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปี ใบหน้ารูปไข่ ผิวซีด ดวงตากลมสวยแต่บวมแดงจากการร้องไห้ยาวนาน ริมฝีปากแห้งและไร้สีเลือด เส้นผมยาวยุ่งเหยิงตกลงมาข้างแก้ม

แม้จะอ่อนล้าและทรุดโทรม แต่ใบหน้านี้งดงามกว่าที่ผู่เยว่คาดคิด

เพียงแต่แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนนจนทำให้ความงามทั้งหมดถูกบดบัง

ผู่เยว่ยกมือแตะกระจกเบา ๆ

“หลี่น่า”

เธอเรียกชื่อหญิงสาวในกระจกเป็นครั้งแรก

ความรู้สึกเจ็บปวดบางอย่างสะท้อนอยู่ในหัวใจ ราวกับเจ้าของร่างเดิมกำลังรับฟังเธออยู่

“เธอเหนื่อยมามากแล้ว”

เสียงของผู่เยว่ยังแหบพร่า แต่ชัดเจนและมั่นคงขึ้นทุกคำ

“คนที่ทำร้ายเธอจะไม่ได้อยู่อย่างสงบอีกต่อไป งานของเธอ ชื่อเสียงของเธอ และศักดิ์ศรีของเธอ ฉันจะเอากลับคืนมาทั้งหมด”

เธอหันกลับไปมองเอกสารสองฉบับบนโต๊ะ จดหมายพักงานกับใบหย่าวางอยู่คู่กันราวกับหลักฐานว่าชีวิตของหลี่น่าถูกทำลายจากทุกด้านในเวลาเดียวกัน

แต่สำหรับผู่เยว่ เอกสารเหล่านั้นไม่ใช่คำตัดสิน

มันคือรายชื่อของคนที่ต้องรับผิดชอบ

หวังหมิ่น หนิงเอ๋อ ฮุ่ยชิว ซูเจิน และหลิวหยาง

ในชีวิตก่อน ผู่เยว่เคยเชื่อว่าความจริงจะชนะทุกอย่าง เธอเคยคิดว่าการตั้งใจทำงานและไม่ตอบโต้ใครคือวิธีรักษาความดีของตนเอง

ผลที่ได้รับคือการถูกใส่ร้าย ถูกปลดออกจากตำแหน่ง และล้มตายต่อหน้าคนที่ต้องการกำจัดเธอ

ชีวิตใหม่ครั้งนี้ เธอจะไม่ทำผิดซ้ำอีก

เธอจะยังรักษาผู้ป่วยอย่างเต็มความสามารถ จะยังใช้วิชาชีพแพทย์ช่วยชีวิตผู้คน แต่สำหรับคนชั่วที่คิดใช้ความเมตตาของเธอเป็นเครื่องมือ ผู่เยว่จะไม่มีวันอ่อนข้อให้

หญิงสาวในกระจกค่อย ๆ ยืดแผ่นหลังตรง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดเดี่ยว

ตั้งแต่วินาทีนี้ ผู่เยว่คือหลี่น่า

และหลี่น่าคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้ทุกคนได้ตายไปแล้วพร้อมกับยานอนหลับในขวดนั้น

เธอหยิบจดหมายพักงานขึ้นมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง และหยิบใบหย่าของหลิวหยางขึ้นมาถือในมืออีกข้าง ก่อนมองเงาสะท้อนของตนเองอย่างไม่หลบสายตา

“ชีวิตนี้จะไม่มีใครได้เหยียบย่ำฉันอีก”

ความจริงในกระเป๋าแพทย์

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีซีดเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ หลี่น่าลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งทั่วร่าง แม้พิษของยานอนหลับจะลดลงมากแล้ว แต่กล้ามเนื้อยังอ่อนแรง ลำคอยังคงแห้ง และศีรษะยังปวดตื้อเป็นระยะ

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งเพื่อประเมินอาการของตนเองตามความเคยชิน ชีพจรยังเร็วเล็กน้อย แต่ไม่ถึงขั้นอันตราย การมองเห็นชัดเจนขึ้น ไม่มีอาการคลื่นไส้หรือหายใจติดขัด ส่วนความรู้สึกที่แขนขากลับมาเป็นปกติทั้งหมด

ร่างนี้รอดมาได้อย่างหวุดหวิด

หากผู่เยว่ตื่นขึ้นช้ากว่านี้อีกเพียงไม่กี่ชั่วโมง หลี่น่าอาจเสียชีวิตจากภาวะกดการหายใจหรือหัวใจเต้นผิดจังหวะไปแล้ว

หลี่น่าค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งและดื่มน้ำอุ่นจากกระติกทีละน้อย เธอไม่รีบร้อนลุกเดิน เพราะรู้ดีว่าร่างกายที่ขาดน้ำและไม่ได้กินอาหารมาเป็นเวลานานอาจหมดสติได้ทุกเมื่อ หลังจากนั่งพักจนแน่ใจว่าตนเองไม่หน้ามืด เธอจึงลงจากเตียงและเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท

ลมเย็นจากภายนอกพัดกลิ่นดินและควันจากเตาถ่านเข้ามา เสียงจักรยานดังผ่านถนนด้านล่าง สลับกับเสียงคนขายอาหารเช้าตะโกนเรียกลูกค้า เมืองในปี 1983 แตกต่างจากโลกที่เธอเคยอยู่โดยสิ้นเชิง ไม่มีเสียงรถยนต์หนาแน่น ไม่มีโทรศัพท์แจ้งเตือน และไม่มีเครื่องมือแพทย์ทันสมัยที่เธอเคยใช้จนคุ้นมือ

แต่สิ่งหนึ่งไม่เคยเปลี่ยน

คนเจ็บยังต้องการการรักษา และคนชั่วยังคงรู้จักใช้ความไว้ใจของผู้อื่นเป็นอาวุธ