บทที่ 7

หลี่น่าหันกลับมามองจดหมายพักงานกับใบหย่าบนโต๊ะ เอกสารทั้งสองยังอยู่ในตำแหน่งเดิม ราวกับกำลังเตือนว่าต่อให้เธอรอดจากความตาย ปัญหาทั้งหมดก็ยังคงรออยู่ตรงหน้า

เธอหยิบจดหมายพักงานขึ้นมาอ่านอีกครั้งอย่างละเอียด คราวนี้ไม่ใช่อ่านด้วยความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม แต่เป็นสายตาของแพทย์ที่เคยผ่านการตรวจสอบทางจริยธรรมและการสอบสวนภายในโรงพยาบาลมาหลายครั้ง

ข้อความในเอกสารระบุว่า ผู้ป่วยชายชื่อเฉินกั๋ว อายุหกสิบปี เข้ารักษาด้วยอาการไข้สูง หนาวสั่น และมีภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด แพทย์ผู้ดูแลได้สั่งยาปฏิชีวนะชนิดเพนิซิลลิน หลังได้รับยา ผู้ป่วยเกิดอาการหายใจติดขัด ความดันโลหิตลดลง และหมดสติอย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์วินิจฉัยว่าเป็นภาวะแพ้ยารุนแรง

ชื่อของหลี่น่าปรากฏอยู่ในช่องแพทย์ผู้สั่งยา

แต่ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเมื่อคืนบอกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ใช่คนออกคำสั่งนั้น

เจ้าของร่างเดิมเคยตรวจผู้ป่วยและพบว่าครอบครัวแจ้งประวัติแพ้เพนิซิลลิน เธอเขียนคำเตือนด้วยหมึกแดงไว้ในแฟ้ม รวมถึงทักท้วงหวังหมิ่นซึ่งต้องการใช้ยาชนิดเดิมเพราะโรงพยาบาลมีอยู่ในคลังจำนวนมาก

หวังหมิ่นไม่พอใจอย่างมากในเวลานั้น

“เธอเป็นแพทย์ใหม่ อย่าคิดว่าตัวเองอ่านตำรามามากแล้วจะเข้าใจทุกอย่าง” หวังหมิ่นเคยกล่าวต่อหน้าพยาบาล “ญาติคนไข้บอกว่าแพ้ยา แต่คนไข้เองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคยได้รับยาอะไร เรื่องที่ชาวบ้านพูดเชื่อทั้งหมดไม่ได้”

หลี่น่าพยายามอธิบายว่าอาการที่ครอบครัวเล่ามาตรงกับภาวะแพ้ยารุนแรง หากไม่มีวิธีตรวจสอบที่แน่นอนก็ควรหลีกเลี่ยงไว้ก่อน

แต่หวังหมิ่นกลับมองว่าเธอท้าทายอำนาจ

หลังจากนั้นคำสั่งยาถูกเขียนขึ้นในช่วงที่หลี่น่าออกไปตรวจคนไข้อีกห้อง เมื่อเธอกลับมา หวังหมิ่นบังคับให้เธอลงชื่อรับรองท้ายแผนการรักษาโดยอ้างว่าเป็นเพียงขั้นตอนส่งต่อเวร

หลี่น่าไม่ยินยอมในตอนแรก แต่หนิงเอ๋อกับฮุ่ยชิวช่วยกันกดดัน

“พี่หวังเป็นแพทย์อาวุโส เธอจะไม่เชื่อคำสั่งของพี่หวังหรือ”

“ถ้าไม่ลงชื่อก็เท่ากับปฏิเสธงานที่ได้รับมอบหมาย ระวังจะถูกมองว่าไม่มีความรับผิดชอบ”

หลี่น่าจึงยอมลงชื่อเพราะกลัวมีปัญหากับคนในแผนก

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผู้ป่วยก็เกิดอาการช็อก

ทันทีที่เรื่องราวปะติดปะต่อกัน หลี่น่าก็รู้ว่าเอกสารพักงานฉบับนี้ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดธรรมดา มีคนจงใจใช้ลายเซ็นของเจ้าของร่างเดิมเป็นหลักฐานรับผิดชอบแทนหวังหมิ่น

เธอจำเป็นต้องหาหลักฐานว่าหลี่น่าเคยคัดค้านคำสั่งนั้นมาก่อน

ความทรงจำของร่างเดิมบอกว่าเจ้าของร่างเป็นคนจดบันทึกละเอียดมาก ทุกวันหลังเลิกงาน เธอจะเขียนสรุปอาการผู้ป่วย วิธีรักษา และสิ่งที่ได้เรียนรู้ลงในสมุดส่วนตัว

สมุดเหล่านั้นอาจเป็นสิ่งเดียวที่ยังไม่ถูกแก้ไข

หลี่น่าเริ่มค้นหาทั่วห้อง เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะ พบเพียงปากกา ดินสอ ใบเสร็จ และเอกสารทั่วไป ใต้เตียงมีหีบไม้เก่าซึ่งเก็บเสื้อผ้าฤดูหนาวกับหนังสือเรียนแพทย์หลายเล่ม แต่ไม่มีสมุดบันทึกที่ต้องการ

เธอเปิดตู้เสื้อผ้า ตรวจทุกชั้นและทุกมุมอย่างระมัดระวัง เสื้อกาวน์สีขาวสองตัวแขวนอยู่ด้านใน ข้างกันมีเสื้อเชิ้ตสีเรียบและกางเกงผ้าหลายตัว เสื้อผ้าทั้งหมดเก่าแต่สะอาด แสดงว่าเจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตประหยัดมาก

ตรงมุมล่างของตู้มีรองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งวางอยู่ หลี่น่าก้มลงหยิบออกมาและพบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลถูกซ่อนอยู่ด้านหลัง

กระเป๋าใบนี้คือกระเป๋าแพทย์ของเจ้าของร่างเดิม

หนังด้านนอกมีรอยถลอกหลายจุด หูจับเริ่มแตกแต่ยังใช้งานได้ หลี่น่ายกกระเป๋ามาวางบนโต๊ะแล้วเปิดตัวล็อก ภายในมีหูฟังแพทย์ เครื่องวัดความดันแบบพกพา ไฟฉายขนาดเล็ก ปากกา ด้ายเย็บแผล และกล่องโลหะสำหรับเก็บอุปกรณ์ฉุกเฉิน

เครื่องมือทั้งหมดได้รับการดูแลอย่างดี แม้จะล้าสมัยสำหรับผู่เยว่ แต่ก็ถือว่าเป็นของมีค่าในยุคนี้

หลี่น่าหยิบของออกมาทีละชิ้น จากนั้นพบว่าก้นกระเป๋าหนาเกินปกติ เธอลองใช้นิ้วกดดูและสัมผัสได้ว่ามีแผ่นแข็งซ่อนอยู่ใต้ผ้าบุ

เธอใช้ปลายกรรไกรเล็กแงะขอบผ้าอย่างระมัดระวัง แผ่นรองด้านล่างเปิดออก เผยให้เห็นสมุดปกน้ำเงินขนาดเล็กสามเล่มซ่อนอยู่ภายใน

หลี่น่าหยิบสมุดออกมาด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น

หน้าปกเล่มแรกเขียนว่า บันทึกผู้ป่วย ปี 1981

เล่มที่สองเป็นของปี 1982

ส่วนเล่มสุดท้ายเขียนว่า ปี 1983

เธอเปิดเล่มล่าสุดและพบลายมือเรียบร้อยขนาดเล็กเต็มทุกหน้า เจ้าของร่างเดิมจดข้อมูลอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่ชื่อย่อของผู้ป่วย อายุ อาการสำคัญ ผลตรวจ การวินิจฉัย ไปจนถึงการตอบสนองต่อการรักษา บางหน้ามีภาพวาดอวัยวะและตารางเปรียบเทียบผลเลือด

ผู่เยว่ในชีวิตก่อนเคยเห็นแพทย์รุ่นใหม่จำนวนมากที่พึ่งพาระบบคอมพิวเตอร์จนแทบไม่จดจำรายละเอียดคนไข้ แต่หลี่น่ากลับใช้สมุดธรรมดาสร้างฐานความรู้ของตนเองอย่างละเอียด

เจ้าของร่างนี้ไม่ใช่แพทย์ที่ไร้ความสามารถ

ตรงกันข้าม เธอมีพื้นฐานแน่นและมีนิสัยรอบคอบมาก เพียงแต่ขาดความมั่นใจและไม่กล้าต่อสู้กับคนที่มีอำนาจเหนือกว่า

หลี่น่าเปิดหาบันทึกของผู้ป่วยเฉินกั๋วตามวันที่ระบุในเอกสารสอบสวน ไม่นานก็พบชื่อของเขาอยู่ช่วงกลางเล่ม