บทที่ 5

หวังหมิ่น แพทย์หญิงที่มีอาวุโสกว่า มักโยนคนไข้ยากมาให้เธอและนำผลงานที่รักษาสำเร็จไปรายงานเป็นของตนเอง หนิงเอ๋อชอบพูดจาอ่อนหวานต่อหน้า แต่ลับหลังกลับปล่อยข่าวว่าหลี่น่าเรียนจบมาได้เพราะใช้วิธีไม่สุจริต ส่วนฮุ่ยชิวอาศัยว่าครอบครัวมีเส้นสาย คอยข่มขู่พยาบาลและแพทย์รุ่นใหม่ให้ทำตามคำสั่ง

หลี่น่าอดทนกับทุกอย่าง เพราะเชื่อว่าหากตนทำงานให้ดี ความจริงจะพิสูจน์ตัวมันเอง

แต่แล้วเกิดเรื่องกับผู้ป่วยชายวัยหกสิบปีรายหนึ่ง

ผู้ป่วยเข้ารักษาด้วยอาการไข้สูงและติดเชื้อรุนแรง หลี่น่าตรวจพบว่าผู้ป่วยมีประวัติแพ้ยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่ง เธอจึงเขียนคำเตือนไว้ในแฟ้มและเสนอให้เปลี่ยนไปใช้ยาอีกชนิด

หวังหมิ่นกลับไม่พอใจ เพราะคำแนะนำของหลี่น่าทำให้แผนการรักษาของตนถูกตั้งคำถาม

ในคืนนั้น คำสั่งยาถูกแก้ไข

ผู้ป่วยได้รับยาที่เคยแพ้และเกิดอาการช็อกอย่างรุนแรง ความดันตก หายใจไม่ออก และเกือบเสียชีวิต แม้ทีมแพทย์จะช่วยไว้ได้ทัน แต่ครอบครัวผู้ป่วยโกรธแค้นและเรียกร้องให้โรงพยาบาลลงโทษผู้รับผิดชอบ

เมื่อเปิดแฟ้มตรวจสอบ ทุกอย่างกลับชี้มาที่หลี่น่า คำเตือนเรื่องการแพ้ยาหายไป คำสั่งยาที่ผิดมีลายเซ็นของเธอ พยาบาลเวรให้การว่าหลี่น่าเป็นคนยืนยันให้ใช้ยาชนิดนั้น

หลี่น่าพยายามอธิบาย แต่ไม่มีใครเชื่อ หวังหมิ่น หนิงเอ๋อ และฮุ่ยชิวให้การตรงกันว่าเธอทำงานผิดพลาดเพราะมีปัญหาส่วนตัวและขาดสมาธิ

โรงพยาบาลจึงสั่งพักงานเธอทันทีเพื่อรอการสอบสวน

ตอนที่ 4

ผู่เยว่ยกมือกุมศีรษะ หายใจแรงขึ้นเมื่อความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาพร้อมความทรงจำ ความอับอาย ความหวาดกลัว และความสิ้นหวังเกาะแน่นอยู่ในอก ราวกับหลี่น่ายังร้องไห้อยู่ภายในร่างนี้

แต่เรื่องเลวร้ายไม่ได้มีเพียงงาน ภาพของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวปรากฏขึ้นในความทรงจำ เขามีใบหน้าหล่อเหลา บุคลิกมั่นใจ และมักพูดกับหลี่น่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาคือหลิวหยาง สามีของเธอ

การแต่งงานของทั้งสองเริ่มต้นจากการแนะนำของผู้ใหญ่ หลิวหยางเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่กำลังสร้างตัว เขาแต่งงานกับหลี่น่าเพราะเธอเป็นแพทย์และมีภาพลักษณ์ดี ส่วนหลี่น่าเคยเชื่อว่าหากเธอดูแลเขาอย่างจริงใจ วันหนึ่งเขาจะรักเธอ

แต่ชีวิตคู่กลับเย็นชา หลิวหยางไม่ชอบที่หลี่น่าใช้เวลาอยู่โรงพยาบาล เขากล่าวหาว่าเธอสนใจคนไข้มากกว่าสามี และมักตำหนิเธอว่าไม่รู้จักแต่งตัว ไม่รู้จักเข้าสังคม ไม่เหมาะกับการเป็นภรรยาของนักธุรกิจที่กำลังมีชื่อเสียง หลายเดือนก่อน เขาเริ่มกลับบ้านดึกและมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงติดอยู่บนเสื้อ

ผู้หญิงคนนั้นคือซูเจิน ผู้ช่วยของหลี่น่า

ซูเจินทำงานใกล้ชิดกับหลี่น่า คอยจัดเอกสารและประสานงานเรื่องคนไข้ เธอทำตัวอ่อนโยน เรียกหลี่น่าว่าพี่ และชอบพูดว่าตนชื่นชมความสามารถของหลี่น่ามากเพียงใด

แต่ลับหลัง เธอกลับมีความสัมพันธ์กับหลิวหยาง

หลี่น่าเพิ่งรู้ความจริงไม่นานก่อนถูกพักงาน เมื่อเธอกลับบ้านเร็วกว่าปกติและเห็นซูเจินนั่งอยู่ข้างหลิวหยางบนโซฟา มือของทั้งสองประสานกันอย่างสนิทสนม

แทนที่หลิวหยางจะรู้สึกผิด เขากลับพูดอย่างเย็นชาว่าการแต่งงานระหว่างเขากับหลี่น่าควรจบลงได้แล้ว

“คุณเอาแต่ทำงาน ไม่เคยสนใจว่าผมต้องการอะไร ซูเจินเข้าใจผมมากกว่าคุณ”

หลี่น่าร้องไห้และถามว่าความซื่อสัตย์ของเธอตลอดหลายปีไม่มีความหมายเลยหรือ

คำตอบที่ได้รับคือจดหมายขอหย่า

ผู่เยว่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เหงื่อเย็นไหลเต็มแผ่นหลัง แม้ความทรงจำจะหยุดลง แต่ความเจ็บปวดของหลี่น่ายังคงกดทับอยู่ในอก

เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอีกครั้ง คราวนี้ใช้ผนังช่วยพยุงตัว เดินไปยังโต๊ะไม้ข้างหน้าต่างอย่างระมัดระวัง

บนโต๊ะมีเอกสารสองฉบับวางซ้อนกันอยู่

ฉบับแรกประทับตราของโรงพยาบาล เนื้อหาระบุว่าหลี่น่าถูกพักงานโดยไม่มีกำหนด ระหว่างรอผลสอบสวนเรื่องการสั่งยาผิดจนทำให้ผู้ป่วยเกิดอาการช็อก หากพบว่ามีความผิดจริง อาจถูกเพิกถอนสิทธิ์การทำงานและดำเนินคดีเพิ่มเติม

ฉบับที่สองเป็นจดหมายจากหลิวหยาง

ถ้อยคำภายในสั้นและไร้ความรู้สึก เขาระบุว่าทั้งสองแยกกันอยู่มาระยะหนึ่งแล้ว ความสัมพันธ์ไม่อาจกลับคืน เขาต้องการให้หลี่น่าลงชื่อยินยอมหย่าโดยเร็ว และขอให้เธอไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตใหม่ของเขา

ท้ายจดหมายยังเขียนว่าหากหลี่น่ายอมจากไปเงียบ ๆ เขาจะให้เงินก้อนหนึ่งเป็นค่าชดเชย

ผู่เยว่กำกระดาษแน่นจนขอบยับ

คนหนึ่งร่วมวางแผนผลักเธอออกจากโรงพยาบาล อีกคนทรยศเธอในฐานะสามี ส่วนหญิงที่เธอไว้ใจที่สุดกลับแย่งทั้งงานและครอบครัวไปจากเธอ

12.