ログインภายในสตูดิโอถ่ายแบบนิตยสารวัยรุ่นแห่งหนึ่ง
ซึ่งแม้ว่าจะมีผู้คนเดินไปเดินมากันขวักไขว่วุ่นวายไปมาไม่ขาดสาย
แต่หลินหลินก็ยังคงอยู่กับตัวเองได้โดยไม่สนใจใคร
ความเย่อยิ่งยะโสของเธอเป็นอะไรที่ใครๆก็รับรู้กันได้เป็นอย่างดี
เธอกำลังนั่งครุ่นคิดถึงเจ้าที่ของเธอที่ตอนนี้คงจะยังนั่งเป็นรูปปั้นหายากอยู่ภายในคอนโดของเธอเอง
เมื่อคืนเธอกับเจ้าที่นั่งคุยกัน
เธอได้นั่งคุยกับเจ้าที่!!!
เป็นอะไรที่เธอรู้สึกภาคภูมิใจเหลือเกิน
ให้ตายเถอะ!
เจ้าที่ของเธอบอกกล่าวแก่เธอว่าเขาชื่อ หลี่หงจินหยาง
เขามาจากแคว้นต้าหลี่
ถ้าลองๆคำนวณดูแล้ว แคว้นต้าหลี่นี่คงจะเป็นยุคของสมัยราชวงศ์อะไรซักอย่างเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว
สรุปแล้ว
เจ้าที่ของเธอ
คือคนที่ทะลุมิติมาจ้า
จะบ้าตาย!
แค่ได้เจอกับผีหรือเจ้าที่ยังจะน่าเชื่อถือมากกว่าอีกนะ
แต่นี่
ทะลุมิติมา....
ทะลุมิติเนี่ยนะ!
เฮ้อ!
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะค่ะ
โผล่มาซะขนาดนั้น
เหมือนในหนังแฟนตาซีเลยทีเดียวเชียว
มีแสงด้วยนะเออ...
เฮ่อ!
ง่วงนอน...
หลินหลินคิดในใจพลางยกมือขึ้นปิดปากเพื่อหาวออกมาอย่างสวยงาม
เพราะตั้งแต่เมื่อคืนกระทั่งเช้ามานี่ เขาก็ยังยืนเอามือไขว้หลังอยู่อย่างสง่างามตรงริมหน้าต่างห้องของเธอในคอนโด
เธอรึก็ต้องนั่งถ่างตาอย่างหวาดหวั่นขวัญผวาทั้งคืน
นี่ถ้าไม่มีงานถ่ายแบบนิตยสารในวันนี้นะ เธอคงต้องนั่งถ่างตามองเจ้าที่รูปหล่ออยู่อย่างนั้นทั้งวันเป็นแน่แท้
แต่จะว่าไป เธอก็รู้สึกเป็นห่วงเจ้าที่รูปหล่ออยู่บ้างเหมือนกันนะนี่นะ ถ้าเกิดว่าเขาเดินออกไปข้างนอกคอนโดต้องเกิดเรื่องแน่ๆ
การแต่งตัวก็ประหลาด ผมเผ้าก็ประหลาด การพูดการจายิ่งประหลาด แถมพุ่งตัวได้อย่างรวดเร็วอย่างกับผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูงในหนังจีนเลย
เฮ้อ! ช่างเถอะ
จะไปกังวลอะไร
ชีวิตใครชีวิตมัน
ทะลุมาได้ก็ทะลุกลับไปเองเถอะ
"ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ เชิญคุณน้องหลินหลินค่ะ" เสียงของทีมงานพลันดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาบอกกล่าวแก่หลินหลิน
เสียงนั้นดึงหลินหลินที่กำลังนั่งคุยกับตัวเองให้ออกจากมาจากมโนในทันที
หญิงสาวจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปตามทางเพื่อไปยืนสวยๆอยู่หน้ากล้องอย่างอัตโนมัติแบบมืออาชีพ
วันนี้หลินหลินมีนัดถ่ายแบบกับนางแบบและนายแบบวัยรุ่นอีกสองชีวิต
นิกกี้ นายแบบวัยรุ่นพุ่งแรงที่กำลังทำสายตากรุ้มกริ่มส่งประกายแวววาวมาทางเธออย่างไม่ลดละ
พลอยใส นางแบบและนักแสดงวัยรุ่นหน้าใสอีกคนที่มักจะส่งยิ้มใสซื่อไปมาให้กับทุกคนในทีมงาน ยกเว้นกับเธอ
การถ่ายแบบดำเนินการไปอย่างราบเรียบและผ่านไปอย่างดีในแต่ละเซท
ต่อหน้ากล้องทุกคนมักจะแสดงออกถึงจริตมารยาที่ลื่นไหลไม่มีติดขัด
นายแบบมักจะได้ใช้โอกาสนี้ลวนลามนางแบบได้อย่างหน้าชื่นตาบาน
นางแบบก็เช่นเดียวกัน
หุ่นนายแบบแซ่บขนาดนั้น ลูบๆคลำๆกันจนกามตายด้านกันไปเลย
"วันนี้หลินหลินสวยมากเลยนะครับ"
เสียงทักทายของนิกกี้เอ่ยขึ้นกับหลินหลินหลังจากถ่ายแต่ละเซทเสร็จสิ้น
ฉันสวยทุกวันแหล่ะ! หลินหลินคิดในใจก่อนตอบกลับไป "ขอบคุณค่ะ"
"วันนี้หลินหลินมีนัดหรือธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ" นิกกี้ถามต่อเมื่อเห็นหลินหลินทำท่าจะเดินผละไป
"อืม..." หลินหลินทำท่าครุ่นคิดนิดหน่อยอย่างมีมาดก่อนตอบกลับอย่างมีมารยา "วันนี้ไม่สะดวกเลยจริงๆค่ะ เอาไว้วันหน้าแล้วกันนะคะ"
"ครับ" นิกกี้ตอบรับด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างมีความหวัง "แล้วผมจะรอนะครับ"
"ค่ะ"
หลินหลินเอียงหน้าลงน้อยๆอย่างมีจริตขณะตอบรับ "ยินดีค่ะ" เธอตอบไปอย่างนั้นเอง
การหักหน้าหนุ่มหล่อระดับนายแบบเป็นสิ่งที่เธอไม่จำเป็นต้องทำ
"หว่านเสน่ห์เก่งจังเลยนะคะ" เสียงใสซื่อของพลอยใสดังขึ้นที่โต๊ะแต่งตัวภายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของสตูดิโอ
หลินหลินหันมองซ้ายมองขวาภายในห้องแห่งนี้พบว่ามีเพียงเธอและพลอยใสอยู่ด้วยกันตามลำพังเพียงสองคน
มิน่า! ถึงได้กล้าพูด หลินหลินเบ้ปากกลอกตามองบนขณะคิดในใจ
"แน่นอนสิจ๊ะ" หลินหลินตอบกลับไปแค่นั้นก่อนพาร่างของตนเดินออกจากห้องแต่งตัว
อยากเล่นละครในชีวิตจริงก็ต้องหาผู้ชมกันหน่อย หลินหลินคิดในใจขณะกำลังเดินทอดน่องออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ
ซักพัก สาบเสื้อเริ่มเผยชายผ้าเริ่มเปิดผิวเนื้อนวลเนียนใต้ร่มผ้าเริ่มเด่นชัด สัดส่วนภายใต้อาภรณ์เริ่มงามเด่นออกมาสู่สายตาหลี่หงจินหยางถอนใบหน้าคมคายออกจากซอกคอหอมกรุ่นขึ้นมองใบหน้างามขึ้นริ้วสีชาดของหลินหลิน ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดหนักหน่วงใส่ใบหน้าของกันและกัน ดวงตาคมกริบฉายแววเร่าร้อนมองสบประสานดวงตากลมโตฉายแววเว้าวอนเพียงอึดใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวของคนทั้งสองพลันประกบเข้าหากันอย่างร้อนรนตรงกำแพงมุมมืดของชั้นหนังสือ บัดนี้กำลังมีเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าอาภรณ์ผสมผสานเสียงลมหายใจหอบหนักของสองสามีภรรยาอยู่อย่างนั้น แผ่นหน้ากระดาษของตำราชุนกงพลันพลิกกลับไปมาเมื่อมีลมพัดพาจากชายผ้าผลิกตลบออกจากเรือนร่างของพวกเขาเสียงของจังหวะบางอย่างยังคงดังผสมผสานกับเสียงของลมหายใจหนักๆหอบถี่อยู่อย่างนั้นและตรงนั้นอีกครู่ใหญ่จากกำแพงตรงมุมชั้นหนังสือ บัดนี้ถูกเปลี่ยนมาเป็นตรงตั่งวางเครื่องหอมภายในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ถัดกันระหว่างห้องหนังสือกับห้องนอนหลี่หงจินหยางกับหลินหลินที่พากันเข้ามาหวังจะอาบน้ำชำระเหงื่อไคลจากกิจกรรมบางอย่างเมื่อครู่พลันเปลี่ยนใจพวกเขายังคงกระชับอ้อมแขนโอบรอบเอวโอบรอบไหล่กันอยู
เวลาผ่านไปอีกเป็นชั่วยามหลังจากหมดเวลาของมื้ออาหารเย็นหลี่หงจินหยางยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะขนาดใหญ่ตัวเดิมภายในห้องทรงงานส่วนตัวในขณะที่หลินหลินเพียงเดินอ่านหนังสืออยู่ที่ชั้นหนังสืออย่างเพลิดเพลินไม่ใกล้ไม่ไกลกับหลี่หงจินหยางหลินหลินยังคงเป็นสตรีในห้องหอที่ฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อยเนื่องจากว่างงานมากๆผิดจากยามที่อยู่ในยุคเดิม เธอยังคงหาอะไรทำตามวิสัยที่ไม่เคยได้หยุดนิ่งมาแต่ไหนแต่ไรหญิงสาวอ่านหนังสือที่มีอยู่บนชั้นหนังสืออย่างหลากหลายเนื้อหาแบบไม่เจาะจงแต่ต้องมาสะดุดลงที่หนังสือประเภทหนึ่งอันที่จริงหลินหลินกำลังตาลายมองเห็นหนังสือเล่มนี้คล้ายๆกับหนังสือชุนชิวว่าด้วยเรื่องการเมืองการปกครองแต่เมื่อหยิบมันมาอ่านกลับกลายเป็นหนังสือชุนกงว่าด้วยเรื่องบนเตียงนอนของคู่รักคู่ครองไปเสียนี่หือ...ของดูหน่อยเป็นไร หลินหลินที่ฟุ้งซ่านเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งฟุ้งซ่านเข้าไปอีก เธอจึงยืนหลบมุมอ่านหนังสือชุนกงพลางหัวเราะคิกคักชอบใจหลี่หงจินหยางที่มักจะมีหลินหลินอยู่ในสายตาตลอดเวลาจึงได้เห็นนางในยามนี้นางกำลังยืนดูหนังสือเล่มนั้นอย่างอารมณ์ดี นางมักจะทำอะไรกระตุกใจของเขาได้ตลอดเวลาเสียจริงเชียวหลิ
“หยางหยาง...” เสียงอ่อนเสียงหวานของหลินหลินยังคงกระซิบกระซาบอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยางเมื่อกิจกรรมรัญจวนสุดแสนจะดีต่อกายดีต่อใจได้ผ่านพ้นไป“หืม...” หลี่หงจินหยางขานรับเบาๆอยู่ในลำคอพลางก้มหน้าลงมองสตรีอันเป็นที่รักที่เขามักจะนอนกอดนางเอาไว้แนบอกอบอุ่นอย่างไม่คิดจะปล่อยให้ออกห่างแต่อย่างใดหลินหลินมิได้กล่าวสิ่งใดออกมา เธอเพียงเงยหน้ามองพร้อมส่งสายตากลมโตเป็นประกายพลางอมยิ้มน้อยๆด้วยใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อส่งให้หลี่หงจินหยางแล้วกดริมฝีปากจูบเบาๆที่ปลายคางของเขาอย่างน่าเอ็นดูหลี่หงจินหยางถึงกับคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วกดจมูกของตนฝังที่พวงแก้มเปล่งปลั่งของหลินหลินอย่างนึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันภายใต้ม่านมุ้งที่ปกคลุมอยู่โดยรอบที่ขอบเตียง บนเตียงนอนผืนใหญ่แห่งนี้ มีชายหนุ่มหญิงสาวยังคงนอนทอดเรือนกายยาวเหยียดเปล่าเปลือยแนบชิดหยอกล้อกันอยู่อย่างนั้นอีกครู่ใหญ่ ก่อนจะกระชับวงแขนโอบกอดกันและกันแล้วพากันหลับใหลไปอย่างอ่อนแรงวันแล้ววันเล่า...คืนแล้วคืนเล่า...ทั้งสองก็ยังคงทำมันอยู่อย่างนั้นตลอดมาปลายยามอิ่ว(หกโมงเย็น)ภายในตำหนักส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทกับพระชายาของเขาหลี่หงจิน
หลินหลินถึงกับแอ่นกายอรชนนวลนิ่มของตนขึ้นเพียงนิดพร้อมเอื้อมวงแขนโอบกระชับรอบต้นคอของหลี่หงจินหยางเอาไว้แน่น“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน...”หลินหลินครวญครางเสียงแผ่วห้ามปรามเบาหวิว“หืม...” หลี่หงจินหยางเพียงถอนใบหน้าของเขาออกจากหน้าอกหยุ่นนุ่มขึ้นมองหลินหลินในระยะประชิดหลินหลินปรือตามองหลี่หงจินหยางเพียงนิดก่อนกระชับวงแขนของตนที่ต้นคอของเขาแล้วโน้มใบหน้าของเขาให้เข้าแนบชิดใบหน้านวลเนียนและเริ่มต้นจูบหลี่หงจินหยางอีกครั้งอย่างหนักหน่วงรุนแรงพร้อมดันร่างกำยำของเขาให้พลิกกายกลับอีกคราเพื่อที่ร่างนุ่มนิ่มของตนจะได้เป็นฝ่ายครอบครองเขาอีกครั้งเมื่อหลี่หงจินหยางพลิกกายนอนหงายอยู่ใต้ร่างของหลินหลินอีกครา หลินหลินจึงถอนริมฝีปากของตนออกจากริมฝีปากของหลี่หงจินหยางเมื่อครอบครองช่วงกลางลำตัวของเขาจนสำเร็จอย่างรวดเร็ว เธอเพียงส่งยิ้มบางเบาอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้เขาก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวเรือนกายจนเรียกเสียงบางอย่างให้ออกมาจากลำคอของเขาได้อย่างน่าชมหลี่หงจินหยางเพียงคลี่ยิ้มเหลือร้ายตรงมุมปากส่งตอบกลับหลินหลินขณะเอื้อมฝ่ามือของตนขึ้นจับกระชับตรงสะโพกของนางให้นางได้เคลื่อนไหวบางอย่างได้ตามใจต้องการเขาตามใจ
ภายใต้ม่านมุ้งสีทองที่กำลังทิ้งตัวลงมายังขอบเตียงนอนอย่างสวยงามเพียงทำหน้าที่ปกคลุมร่างสองร่างเปลือยเปล่าที่กำลังนอนเหยียดยาวซ้อนทับกันอยู่บนเตียงนอนแห่งนี้หลินหลินยังคงทอดกายทาบทับอยู่บนเรือนร่างกำยำแข็งแกร่งของหลี่หงจินหยางพลางส่งยิ้มหวานหยดร้ายกาจปรายดวงตากลมโตพราวเสน่ห์ใส่หน้าของหลี่หงจินหยางอยู่ในระยะประชิดหลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตาคมกริบมองตอบสบกลับพร้อมยกยิ้มตรงมุมปากน้อยๆส่งให้หลินหลินเพื่อรอชมมารยาของภรรยาตัวดีอย่างท้าทายหลินหลินเคลื่อนกายยกขึ้นเพียงนิดก่อนจะค่อยๆเบียดเสียดลงมาจนหน้าอกอวบอิ่มของเธอเสียดสีอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยาง ยอดอกนูนเด่นของเธอกำลังล้อเล่นอยู่กับยอดอกแข็งแกร่งของเขาอย่างจงใจก่อนจะก้มหน้าลงแล้วค่อยๆใช้ปลายลิ้นเรียวเล็กละเลียดชิมริมฝีปากที่กำลังคลี่ยิ้มร้ายกาจของเขาอย่างใจเย็นหลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตามองใบหน้างามที่กำลังขยับแนบชิดอยู่กับใบหน้าของเขาก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนริมฝีปากที่กำลังเปื้อนรอยยิ้มน้อยๆให้เผยอออกเพื่อรับกลีบปากของหลินหลินให้แทรกปลายลิ้นเข้ามาภายในริมฝีปากของเขาอย่างใจเย็นเช่นเดียวกันหลินหลินหลับตาพริ้มขณะกำลังขยับปลายลิ้นเข้าใส่ริมฝีปากข
หลี่หงจินหยางถึงกับชะงักงันกับสัมผัสบางอย่างตรงแผงอกของเขา ชายหนุ่มเพียงก้มมองใครบางคนที่กำลังซุกซนกับเขาจนเรียกความรู้สึกบางอย่างของเขาให้ลุกตื่นขึ้นมาหลินหลินถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของแผงอกอันน่าหลงใหลเมื่อรู้สึกได้ว่าแผงอกของเขาเริ่มมีความร้อนแผ่ซ่านออกมาและเมื่อหญิงสาวเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมอง ไอความร้อนจากลมหายใจของชายหนุ่มก็เข้าปะทะใบหน้า หลินหลินถึงกับแก้มแดงพร้อมดวงตากลมโตเริ่มแวววาวเป็นประกายจนหลี่หงจินหยางต้องจ้องมองใบหน้าอย่างนั้นของหลินหลินในยามนี้“เจ้ากำลังทำอะไร”เขาก้มหน้าถามนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ท่านนั่นล่ะ...ทำอะไร”หลินหลินเงยหน้าถามกลับด้วยน้ำเสียงเบาหวิวหลี่หงจินหยางเพียงเอื้อมวงแขนขึ้นโอบรัดรอบลำตัวของหลินหลินเอาไว้จนร่างนุ่มนิ่มของนางเข้าแนบชิดกับเขาหน้าอกอวบอิ่มที่เผยอยู่เหนือเสื้อเกาะอกชนเข้ากับแผงอกกรุ่นร้อนของเขาที่เผยออกจากสาบเสื้อ“คืนนี้...เจ้าคงไม่ต้องการหลับอย่างสบายๆใช่หรือไม่” เขาก้มหน้ากระซิบ“ร้ายกาจอีกแล้วนะ หยางหยาง” หลินหลินตัดพ้อเบาๆ“ใครกันแน่ที่ร้ายกาจ”“ท่านนั่นล่ะ”“เจ้ามากกว่า”“ท่าน...”“เจ้า...”“หื้อ”เสียงของหลินหลินขาดหายไปด
หลินหลินกำลังจะถามถึงหลี่หงจินหยางแต่ทว่ากลับหยุดคำถามเสียกลางคัน พลางครุ่นคิดอย่างระวังตามประวัติศาสตร์แล้ว เหล่าพี่น้องของเชื้อพระวงศ์มักจะไว้ใจกันไม่ได้ หากองค์ชายผู้นี้เป็นพี่น้องที่คิดจะเป็นศัตรูกับหยางหยางของเธอเล่า หยางหยางของเธอเป็นถึงองค์รัชทายาท เป็นว่าที่องค์จักรพรรดิของแคว้นต้าหลี่เชี
หลินหลินค่อยๆหันหน้าไปทางต้นเสียงด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักสั่นไหวไม่เป็นจังหวะหลังจากที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่อึดใจ หญิงสาวค่อยๆหันหน้าไป...เธอจึงได้เห็น…ผู้ชายตัวโตสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มน่าเกรงขามตามแบบฉบับของหนุ่มจีนโบราณแป๊ะรูปร่างสมส่วนงามสง่าดูดีแต่ทว่า...ใบหน้าไม่ใช่...ถึงแม้ว่าน้ำเสียงจะเหมื
เวลาผ่านไปอีกซักพัก...เพียงไม่นานข้าวต้มพร้อมเสิร์ฟก็ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาจากในห้องครัวตามด้วยเสียงใสๆของหลินหลินเอ่ยเรียก "หยางหยาง มาๆ กินข้าวต้มกัน" เธอต้องเอาใจใส่หยาง หยางของเธอเอาไว้ให้มากๆ เพราะเธอมักจะสร้างศัตรูเอาไว้ไม่เว้นแต่ละวันวันนี้มีเพิ่มอีกสองคนแถมวันนี้เธอรู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอ
และในขณะที่นภัทร์ไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดคราบน้ำส้มนั้น หลินหลินก็แอบเดินตามไป รอจนยัยนั่นเข้าห้องน้ำแล้วเธอก็เอาป้ายทำความสะอาดมาแขวนไว้ก่อนจะล็อคประตูชั้นนอกแล้วค่อยๆเอาอะไรแข็งๆเล็กๆมาขัดไว้กับกลอนประตูห้องน้ำที่นภัทร์เข้าไปเสร็จแล้วเธอก็มารอเรียกเคสติ้งอยู่อย่างใจเย็น เดิมทีนั้นผู้กำกับส