บทที่ 13

ทั้งสองเปิดขวดแล้วลองชิม รสชาติหวาน ๆ แทบไม่มีกลิ่นเหล้าเลย

เจียงจือเซี่ยนึกว่าเป็นเครื่องดื่มน้ำผลไม้ จึงดื่มไปไม่น้อย

เจียงหวยไม่พอใจ “เหล้านี่แย่เกินไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย”

เจียงจือเซี่ยดึงขวดมาไว้ข้างตัว “ถ้าพี่ไม่ดื่ม ฉันดื่มเอง วางไว้เฉย ๆ เลย”

พอดีเทอร์มินัลของเจียงหวยดังขึ้น

เขาก้มมองอยู่สองสามวินาทีแล้วลุกขึ้น “ฉันต้องไปข้างหน้าทักเพื่อนสองคน เธอนั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันกลับมาหา”

“ไปเถอะ ๆ”

หลังเจียงหวยจากไป สวนก็กลับมาเงียบสงบ

เจียงจือเซี่ยนั่งอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา

เธอโซเซลุกขึ้นยืน

เหล้านี่...ฤทธิ์ตามมาทีหลังแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

……

หลังคุยกับเจียงหลินเสร็จ เจียงถิงอยู่ในงานเลี้ยงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขอตัวกลับ

แม้เขาจะเป็นตัวเอกของงาน แต่เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็เข้าใจกันดี งานเลี้ยงต้อนรับแบบนี้แค่เขามาโผล่ตัวก็เพียงพอแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นช่วงของเหล่าขุนนางที่ดื่มกินและพบปะสังสรรค์กัน

เขาอยู่ต่อก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ระหว่างเดินผ่านทางเดินกลับห้องพัก จู่ ๆ เขาก็ได้กลิ่นหอมกลิ่นหนึ่ง

เป็นกลิ่นนั้นของเจียงจือเซี่ย...แต่เข้มข้นกว่าและดึงดูดใจกว่าเดิม

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินตามทิศทางของกลิ่นนั้นไปโดยไม่รู้ตัว

---

เจียงจือเซี่ยเดินโซเซเข้าไปในห้องรับรองด้านข้าง ตั้งใจจะหาห้องสักห้องเพื่อพักผ่อน

แสงในทางเดินสลัว เธอพยุงตัวเดินช้า ๆ โดยอาศัยกำแพง

ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง ปิดปากเธอไว้!

“อื้อ—!”

เจียงจือเซี่ยตกใจจนแทบวิญญาณหลุด ดิ้นรนสุดแรง

แรงของอีกฝ่ายมหาศาล ลากเธอเข้าไปในเงามืดได้อย่างง่ายดาย ก่อนกดเธอไว้กับกำแพง

แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บหรือเพราะกลัว น้ำตาของเธอแทบจะไหลออกมา

ใครกัน?!

เธอยกเท้าหมายจะเตะอีกฝ่ายอย่างสุดแรง แต่ถูกขาของเขากดไว้แน่น

ในความมืด เธอเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่

อีกฝ่ายก้มหน้าลง เงามืดยิ่งปกคลุมมากขึ้น

ลมหายใจอุ่นร้อนพรมลงมา ราวกับกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง เขาสูดดมกลิ่นจากต้นคอไปจนถึงไหปลาร้า ก่อนจะหยุดอยู่ข้างใบหูของเธอ ทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน

หัวใจของเจียงจือเซี่ยเต้นรัว อาการเมาหายไปกว่าครึ่ง

ทำยังไงดี? ถ้าตะโกนตอนนี้จะมีองครักษ์มาช่วยไหม?

ทำไมเธอซวยขนาดนี้นะ! เจอโรคจิตเข้าแล้ว!

ทันใดนั้น มือที่ปิดปากเธอก็คลายออก

เธอรีบอ้าปากจะร้องเรียกคน แต่ยังไม่ทันส่งเสียง จูบร้อนแรงก็ประทับลงมา!

“——！”

เธออึ้งไปทั้งคน

จูบนั้นทั้งรุนแรงและเร่งรีบ ไร้แบบแผนโดยสิ้นเชิง ริมฝีปากบดเบียดอย่างแรง จนฟันกระทบริมฝีปาก เกิดความเจ็บแปลบเล็กน้อย

เจียงจือเซี่ยพยายามผลักเขาออก แต่ไม่อาจทำให้อีกฝ่ายขยับได้แม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม มือทั้งสองของเธอกลับถูกจับไว้และกดตรึงกับกำแพง

จากนั้นสายตาของเธอก็มืดลง

อีกฝ่ายปิดดวงตาของเธอไว้

เธอถูกบังคับให้เงยหน้ารับจูบนั้น ลิ้นสอดแทรกผ่านแนวฟันที่ปิดอยู่ รุกล้ำเข้ามาโดยตรง ทำให้จูบนี้ยิ่งลึกซึ้งและยิ่งเร่าร้อนขึ้นกว่าเดิม

จนกระทั่งเจียงจือเซี่ยหายใจแทบไม่ทัน ร่างกายอ่อนแรง อีกฝ่ายจึงยอมปล่อยเธอไปในที่สุด

ในความมืด เสียงหอบหายใจของทั้งสองประสานปะปนกัน

เจียงจือเซี่ยอ้าปากหายใจ ปลายนิ้วที่ร้อนจัดของอีกฝ่ายลูบผ่านริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา

ร่างของเจียงจือเซี่ยอ่อนแรงไปทั้งตัว สมองครุ่นคิดว่าจะหนีออกไปอย่างไร

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร การกล้าลอบทำร้ายเธอซึ่งเป็นองค์หญิงในพระราชวัง ถ้าไม่ใช่คนที่ไม่กลัวตาย ก็คงเป็นคนที่มีอำนาจมากกว่าที่เธอคิด

เธออยากลองพูดอะไรสักอย่างให้อีกฝ่ายปล่อยเธอก่อน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก คอก็เจ็บวาบก่อนสติจะดับวูบไป...

ชายคนนั้นจ้องมองริมฝีปากที่บวมแดงของเธออยู่นาน ไม่รู้กำลังคิดอะไร

สุดท้ายเขาอุ้มเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วหันหลังจากไป