บทที่ 1

“องค์หญิง! ดูคนนี้สิ ร่างกายกำยำแข็งแรง รับรองว่าอึดทนแน่นอน!”

“ลองดูคนนี้สิ ถึงจะผอมไปหน่อย แต่ไวต่อความรู้สึกมาก แค่ฟาดแส้ลงไปทีเดียวก็ร้องครวญครางได้อย่างถึงใจเลย”

“แล้วก็คนนี้ ไม่ว่าจะโดนตีแค่ไหนก็ไม่คิดขัดขืน ถ้าลงมือหนักหน่อยก็จะร้องไห้ขอความเมตตา ถูกใจคนที่ชอบความรู้สึกพิชิตครอบครองที่สุด...”

ยามค่ำคืนของตลาดทาส ความโลภพันเกี่ยวกับตัณหาอันไร้ที่สิ้นสุด

เหล่าเจ้าของทาสต่างรีบกรูเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ใครไม่รู้บ้างว่าองค์หญิงสามผู้นี้ แม้จะเป็นเพียงเพศเมียระดับ C ที่มีพลังจิตอ่อนแอจนน่าเวทนา แต่กลับใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายราวกับเศษดิน

ถึงกับเสด็จมาถึงตลาดทาสเล็ก ๆ ที่ไร้ชื่อเสียงแห่งนี้ด้วยตัวเอง...

คงตั้งใจมาคัดเลือกทาสเพศผู้กลับไปทรมานเล่นเป็นแน่

เจียงจือเซี่ยฟังแล้วถึงกับมุมปากกระตุก

นี่เป็นวันที่สามแล้วนับตั้งแต่เธอทะลุมิติมายังโลกอสูรระหว่างดวงดาวแห่งนี้

ชาติก่อนเธอเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนตายคาโต๊ะทำงาน พอลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกลายเป็นองค์หญิง ก็แทบอยากจุดประทัดสองพวงฉลองตรงนั้นเลย

แต่หลังจากหลอมรวมความทรงจำของร่างนี้จนสมบูรณ์แล้ว เธอก็เงียบไป

บ้าชะมัด เธอทะลุเข้าไปอยู่ในนิยายเสียแล้ว

นิยายเรื่องนี้เธอเคยอ่านมาก่อน เนื้อหาโดยคร่าว ๆ เล่าถึงคุณหนูตัวจริงเพศเมียระดับ S ของจักรวรรดิกลางที่พลัดหลงอยู่ภายนอก เมื่อถูกตามตัวกลับมา ก็ได้รับความรักและการทะนุถนอมจากพี่ชายทั้งสอง รวมถึงพ่อแม่ที่ประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจ ขณะเดียวกันก็มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับเพศผู้ผู้โดดเด่นกว่าสิบคน สุดท้ายจบลงด้วยการใช้ชีวิตร่วมกับทุกคนอย่างมีความสุข

ตอนนั้นเธออ่านอย่างสนุกสนานไม่น้อย เพราะการได้เห็นเพศผู้ผู้โดดเด่นมากมายหึงหวงและแก่งแย่งกันเองเพื่อนางเอก มันสะใจไม่น้อยจริง ๆ

แต่เธอไม่ได้ทะลุมาเป็นนางเอก

เธอทะลุมาเป็นเจียงจือเซี่ย คุณหนูตัวปลอมผู้เป็นตัวเปรียบเทียบของนางเอก

ตอนที่อ่านนิยาย เธอเคยรู้สึกอึดอัดใจกับตัวละครที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกับตัวเองคนนี้อยู่ไม่น้อย

ไม่ใช่เพราะตัวละครนี้ร้ายกาจอะไรนัก พูดตามตรง เมื่อเทียบกับตัวร้ายหญิงมาตรฐานที่เอาแต่วางยา ใส่ร้าย หรือจ้างคนฆ่า เจ้าของร่างเดิมแทบไม่ได้ทำเรื่องผิดร้ายแรงอะไรเลย แค่ชอบเพศผู้มากไปหน่อย คลั่งเพศผู้ไปหน่อย เอาแต่ใจไปบ้าง และมีพลังจิตต่ำไปหน่อยเท่านั้น

แต่ดูเหมือนผู้เขียนจะเทความอาฆาตทั้งหมดลงบนตัวละครนี้เพียงคนเดียว

ทันทีที่คุณหนูตัวจริงกลับมา พ่อแม่ที่เคยรักและเอ็นดูเธอก็มองเธอเป็นคนที่เข้ามายึดครองสิ่งที่ควรเป็นของคนอื่น พี่ชายทั้งสองที่เคยปกป้องเธอก็เริ่มรังเกียจ คิดว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอแย่งทุกอย่างของน้องสาวไป ส่วนเพศผู้ที่เธอชอบก็คอยพูดจาถากถางใส่เธอ ขณะที่ผู้คนในแวดวงชนชั้นสูงที่เคยรายล้อมเธอต่างพากันหันหลังให้และเยาะเย้ยเธอ

ในเนื้อเรื่องช่วงหลัง แม้เจ้าของร่างเดิมจะปลุกพลังครั้งที่สองจนพลังจิตพุ่งทะยาน กลายเป็นเพศเมียระดับ S ที่หาได้ยากของจักรวรรดิ สุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ต่อพลังโกงของนางเอกและจบชีวิตลงอยู่ดี

สุดท้ายเธอถูกยึดทุกอย่างไป และถูกเนรเทศไปยังดาวร้าง ก่อนจะอดตายอย่างช้า ๆ

ในขณะเดียวกัน นางเอกก็กำลังสวีตหวานอยู่กับเหล่าหนุ่มในฮาเร็มของเธอ

เจียงจือเซี่ยโกรธก็โกรธอยู่หรอก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในเรื่องนี้จริง ๆ

ดังนั้นหลังจากทะลุมิติ เธอจึงครุ่นคิดอย่างหนัก แล้วก็พบเรื่องหนึ่ง

ตอนนี้เนื้อเรื่องยังอยู่ช่วงต้น เธอยังพอมีทางรอด

ยังเหลือเวลาอีกสองปีกว่าคุณหนูตัวจริงจะกลับมา

และพลังจิตของเธอยังไม่ปลุกครั้งที่สอง เป็นเพียงระดับ C

สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ ก็คือหาไพ่ตายหรือสิ่งยึดเหนี่ยวไว้ติดตัวสักหน่อยก่อนที่คุณหนูตัวจริงจะกลับมา

เงิน?

เจ้าของร่างเดิมเพราะพลังจิตอ่อนแอ จึงใช้การฟุ่มเฟือยเพื่อกลบความรู้สึกด้อยค่า ส่งผลให้แม้จะมีเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนไม่น้อย แต่พอเช็กบัญชีกลับพบว่าเป็นพวกใช้หมดทุกเดือนจนแทบไม่เหลือเก็บ

อำนาจ?

เจ้าของร่างเดิมแม้จะเป็นเพศเมีย แต่พลังจิตอ่อนแอมาก อีกทั้งเพราะเป็นองค์หญิงจึงเอาแต่ใจ ไม่ยอมทำงานทำการอะไรเลย ทำให้เธอไม่มีตำแหน่งหน้าที่ใดในจักรวรรดิ เป็นเพียงของประดับเท่านั้น

เธอคิดอยู่ทั้งคืน สุดท้ายก็สรุปได้เพียงว่า “คน” เท่านั้น

เธอคิดว่าจะลองแย่งคนจากนางเอกดูบ้าง

แน่นอนว่าไม่ใช่การไปแย่งพวกพระเอกที่ภักดีต่อนางเอกจนหมดใจ แต่เป็นการแย่งเหล่าตัวละครที่ในเนื้อเรื่องนางเอกไม่เคยสนใจ แต่อยู่ในตำแหน่งสำคัญ

พูดให้ตรง ๆ ก็คือพวกลูกปลาในบ่อปลาของนางเอก

ยกตัวอย่างเช่น ผู้คุ้มกันที่ภักดีที่สุดข้างกายนางเอกในช่วงท้ายเรื่อง ลู่เจวี๋ย

ลู่เจวี๋ยเป็นทายาทของตระกูลขุนนางต้องโทษ ตระกูลล่มสลายเมื่อสองปีก่อน คนในครอบครัวถูกประหารก็ถูกประหาร ถูกเนรเทศก็ถูกเนรเทศ ส่วนเขาถูกลดฐานะเป็นทาสและถูกส่งมายังตลาดทาส

ตอนที่นางเอกปรากฏตัว เขาถูกทรมานอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้มานานถึงสี่ปีเต็ม ใกล้ตายเต็มที และหลังจากนางเอกซื้อตัวเขาไปแล้วรักษาอาการบาดเจ็บให้ ก็ทำให้ลู่เจวี๋ยมอบความภักดีให้อย่างหมดหัวใจ

ตอนนี้เธอมาเร็วกว่าสองปี ทำให้เขาเปลี่ยนเป้าหมายที่ภักดีเสียใหม่ แบบนี้ไม่ดีเหรอ?

เจียงจือเซี่ยคิดไปพลาง เดินเข้าไปด้านในไปพลาง

ในต้นฉบับบรรยายว่าลู่เจวี๋ยเป็นเผ่าหมาป่า และบนใบหน้าถูกสักตรา "ทาสต้องโทษ"

เธอเดินไปเกือบสิบนาทีแล้ว ก็ยังไม่เห็นเป้าหมายที่ตรงตามลักษณะเลย

เจ้าของทาสที่อยู่ข้าง ๆ ยังพูดแนะนำไม่หยุด แต่เธอกลับตัดบทอย่างเย็นชา

“มีพวกทาสนักโทษไหม? เอาเผ่าหมาป่าจะดีที่สุด”

เจ้าของทาสชะงักไปครู่หนึ่ง

พวกเพศเมียที่มาซื้อทาสนักโทษ ในสิบคนจะมีถึงเก้าคนที่ซื้อไปเพื่อระบายอารมณ์โกรธ พากลับไปเฆี่ยนตีและทรมานตามใจชอบ

ดูเหมือนองค์หญิงสามผู้นี้จะมาซื้อของเล่นไว้ระบายอารมณ์จริง ๆ

เจ้าของทาสอีกคนที่พยายามเบียดเข้ามาแต่ไม่ได้สักที ตาเป็นประกายขึ้นมา

“มีครับ! องค์หญิง ผมมีอยู่หนึ่งคน!”

เจียงจือเซี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วเชิดคางขึ้น “นำทาง”

เจ้าของทาสรีบพยักหน้ารับคำ แล้วพาเธอเดินเข้าไปด้านในลึกขึ้น

ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นคาวเลือดยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้าย พวกเขาก็หยุดอยู่หน้ากรงใบหนึ่ง

กรงแคบและเล็ก ด้านบนคลุมด้วยผ้าสีดำหนาทึบ คล้ายกรงสุนัขขนาดใหญ่

เจ้าของทาสยิ้มประจบพลางยกผ้าดำขึ้นเปิดออก

“ทาสคนนี้ยังไม่ถูกฝึกให้เชื่องเต็มที่ แต่ร่างกายกำยำ ทนทุบตีได้ดี ยังหนุ่ม และฟื้นตัวเร็ว เล่นได้นาน...”

ในกรง ลู่เจวี๋ยฟัง “ข้อดี” ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ

เขามองดูมือเท้าที่ถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ แล้วกัดอุปกรณ์กันกัดที่อยู่ในปากแน่น

เป็นใครกันนะ?

ไม่ว่าเป็นใคร ก็ขอให้เขาได้ตายอย่างรวดเร็วเถอะ

อย่าทรมานเขาอีกเลย

แสงสว่างสาดเข้ามา ทำให้เขาลืมตาไม่ขึ้นอยู่ชั่วขณะ

ในภาพพร่ามัว เขาเห็นเงาร่างบอบบางยืนอยู่นอกกรง

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่น่าดึงดูดพุ่งเข้ามาในทันที ฉีกทะลุกลิ่นเน่าเหม็นคาวเลือดในสถานที่แห่งนี้ แล้วพุ่งเข้าสู่โพรงจมูกของเขา

เขาหรี่ตาลง พยายามเงยหน้าขึ้น เพื่อมองให้ชัดว่าร่างนั้นคือใคร

ท่ามกลางแสงย้อน เขาเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่สว่างวาบขึ้นในทันที

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่ง ใสกังวานและสดใส

“เอาคนนี้แหละ!”