ตอนที่9ชีวิตใหม่

ตอนที่ 9 ชีวิตใหม่

วังหลวง

ตำหนักองค์ชายสาม

ในห้องหนังสือ กลิ่นหมึกอ่อนลอยอบอวล หลี่หานเซียนประทับนั่งเบื้องหน้ากองฎีกา มือหนึ่งพลิกกระดาษทีล่ะแผ่นด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น อีกมือยกถ้วยชาใบเล็กที่มีน้ำชาอุ่น ๆ อยู่ขึ้นจิบอย่างไม่ช้า ๆ แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างต้องสันกรามคมของเขาให้ดูดุดันเคร่งขรึม

ไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นนอกห้อง ก่อนขันทีอาวุโสจะเร่งก้าวเข้ามา คุกเข่าประสานมือแน่นอยู่เบื้องหน้า

“องค์ชาย พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หานเซียนเพียงยกสายตาขึ้นมองครู่หนึ่งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เรียบร้อยหรือไม่”

ขันทีพยักหน้ารับฉับไว

“เรียบร้อยแล้ว พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่… เอ่อ… ”

เขาขยับเข้ามาอีกสองก้าว ก่อนจะล้วงปิ่นทองออกจากอกเสื้อ ยื่นด้วยสองมือด้วยท่าทางนอบน้อม

“แม่นางหลิง… กล่าวให้กระหม่อมนำปิ่นทองนี้มาคืนแด่พระองค์ นางกล่าวว่า… นับแต่นี้ถือว่าตัดขาดสัมพันธ์สามีภรรยาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แสงแดดจากหน้าต่างสาดลงบนปิ่นทอง ทำให้ลวดลายดอกโบตั๋นสะท้อนวาววับ

หลี่หานเซียนทอดสายตาลงเพียงชั่วขณะ นัยน์ตาดำสนิทไร้ความรู้สึกใด เขาวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบอย่างเย็นชา

“อืมวางไว้ แล้วออกไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีอาวุโสวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังแล้วขยับถอยหลังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหมุนกายก้าวออกไป 

เมื่อขันทีอาวุโสออกจากห้องไปแล้ว หลี่หานเซียนเงยหน้ามองปิ่นทองบนโต๊ะ สีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม หากแต่แววตาเย็นชานั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย เขายื่นมือไปรับปิ่นนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วลูบเนื้อทองเย็น รอยยิ้มหวานของเจ้าของที่เขาเลือกให้มันผุดขึ้นในใจอย่างไม่อาจห้าม ใบหน้าและแววตานั้นยังคงติดตรึงแต่นางกลับเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดา ไม่อาจอยู่เคียงข้างเขาได้

ไม่นาน เขาก็หยิบกล่องไม้ใบเล็กที่วางอยู่ในลิ้นชักออกมาวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดออก ด้านในมีปิ่นทองอีกอันหนึ่งวางอยู่ 

ปิ่นทองคู่นี้เป็นของที่พระมารดาเคยมอบให้เพื่อให้เขามอบแก่พระชายาในอานาคต หลี่หานเซียนวางปิ่นที่นางคืนมาเคียงข้างปิ่นของตนอย่างเบามือ ก่อนจะปิดฝากล่องไม้แล้วเก็บลงในลิ้นชักเงียบ ๆ มือใหญ่เลื่อนไปยกกาน้ำชารินใส่ถ้วยชาแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ สายตาคมพลันทอดมองออกไปยังประตูห้อง

ไม่นาน เสียงฝีเท้าจากด้านนอกก็ดังขึ้น องครักษ์ฉู่อันก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะคุกเข่าลงประสานมือคารวะ

“องค์ชาย”

หลี่หานเซียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“สืบไปถึงไหนแล้ว”

องครักษ์ฉู่อันมิได้กล่าวคำใด เขาก้าวเข้ามายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้

“นี่คือรายชื่อทั้งหมด พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หานเซียนรับมาอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณ

องครักษ์ฉู่อันถอยหลังก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วก้าวออกจากห้องไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

……

รถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ไปบนทางดินอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบหินกรวดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

หลิงอันนั่งหลังตรง ใบหน้าสงบนิ่ง นางยกผ้าม่านเบาบางขึ้นเพียงปลายเล็บ ลมเย็นจากป่ารอบนอกพัดเฉียดปลายผมนางให้ปลิวไหวเบา ๆ 

ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปด้านนอกหน้าต่างรถม้าที่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ  เห็นเพียงเงาหลังคาเมืองหลวงที่ค่อย ๆ เลือนหายไประหว่างหมอกยามรุ่งสาง นางถอนหายใจแผ่วเบา ราวปลดปล่อยเรื่องราวของนิยายเรื่องนี้แล้ว เพราะตอนจบของชีวิต หลิงอัน และ ชูเฟยได้เปลี่ยนไป 

หลิงอันหลังหย่ากับสามีที่ไร้หัวใจแล้วก็กลับไปหาท่านลุงที่ร้านค้าตระชูเพื่อ มอบ ทองคำและเงินครึ่งหนึ่งให้พวกเขา เพราะที่จริงแล้ว สมบัติเหล่านี้พวกเขาก็ควรได้รับมันเช่นกัน และเรื่องที่นางต้องการไปทำมากที่สุดก็คือรับฟังเรื่องราวของ ชูเฟยญาติผู้พี่ที่เข้าไปเป็นนางกำนัลในห้องเครื่อง ซึ่ง หากเป็นตามเนื้อเรื่องเดิมนั้น หลิงอันผู้เข้าวังนั้นเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานจึงพยายามเข้าไปเป็นนางกำนัลของหยางกุ้ยเฟยจนโดนใช้เป็นหมากในที่สุด แต่ ชูเฟยกลับต่างจากหลิงอัน เพราะชูเฟยไม่มีความทะเยอทะยานเพียงอยากใช้ชีวิตให้ดีเท่านั้น 

ด้วยความช่วยเหลือจากท่านลุงชู จึงทำให้นางได้เดินทางไปยังทางใต้ของแคว้นพร้อมกับสมบัติที่สามีไร้ใจผู้นั้นมอบให้ และท่านลุงชูยังแนะนำให้นางรู้จักกับเหล่าพ่อค้าทางใต้มากมายที่เขารู้จัก ซึ่งจะทำให้นางนั้นเริ่มต้นทำธุรกิจได้ง่ายขึ้นในที่นั้น

หลังจากนี้ชีวิตใหม่ของ หลิงอันได้เริ่มขึ้นแล้ว ชีวิตที่นางเป็นผู้กำหนดมันเอง

มือเล็กค่อย ๆ ปล่อยให้ม่านปิดลง แล้วซุกตัวกลับสู่ความเงียบงันภายในรถม้าอีกครั้ง รถม้าของนางค่อย ๆ คลื่อนตัวไปตามทางที่คดเคี้ยวด้านหน้าอย่างเนิบช้า 

……