12

“ได้ๆ หากเจ้ามีสมุนไพรดีๆ อย่าลืมร้านข้าล่ะพ่อหนุ่ม”

“ขอรับข้าไม่ลืมแน่นอน”

คิมหันต์ต้องทำเป็นตีหน้านิ่งทั้งที่ในใจแทบกรีดร้องกับเงินที่ขายสมุนไพรได้วันนี้ จากนั้นเขาก็ไปซื้อข้าวสารอีก 200 ชั่ง และแป้งสาลีอีก 100 ชั่ง เกลือ 20 ชั่ง น้ำตาล 20 ชั่ง ทั้งหมดเขาจ่ายเงินไปถึง 20 ทองแดงเลยทีเดียว ซื้อของครบแล้วเขารีบกลับบ้านทันทีเพราะต้องรีบไปซ่อมหลังคาบ้านในตอนที่เขาขับเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้านนั้น เขาสวนกลับเกวียนรับจ้างของหมู่บ้านบนเกวียนนั้นมี น้องสาวต่างแม่ของเขาอยู่จะว่าต่างแม่ก็คงไม่ใช่เพราะนางเป็นลูกติดนางหลี่อันภรรยาใหม่ของท่านพ่อที่ได้มาตอนไปคุ้มกันขบวนคาราวานสินค้าเมื่อ

แปดปีก่อนหลังจากที่ท่านแม่ของเขาตายไปท่านพ่อจึงได้รับนางมาเป็นภรรยาหวังให้นางได้ดูแลบ้านและพวกเขา แต่เปล่าเลยต่อหน้าท่านพ่อนางทำดีกับพวกเขาสองพี่น้องแต่ลับหลังพวกเขาไม่ต่างจากทาสในเรือน    หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องมอบให้นางโดยอ้างถึงการแสดงความกตัญญูต่อบิดามารดาเพราะเขาและพี่ชายคือลูกชายคนโตและคนที่สองของบ้าน          ส่วนน้องสาวต่างสายเลือดนั้น ต่อหน้าท่านพ่อนางคือสตรีที่อ่อนหวานแต่พอลับหลังนางคือตัวขี้เกียจและมารร้ายสุดๆ

เขาและพี่ชายจะลงมือกับนางก็ไม่ได้เพราะนางเป็นสตรีแถมยังมีอายุแค่ 11 ขวบตอนนั้น เด็กอายุเท่านั้นร้ายกาจได้เพียงนี้ นางคงได้รับการเลี้ยงดูมาเช่นนี้จากมารดาของนาง จนพวกเขาสองพี่น้องแต่งงานมีภรรยา นางหลี่อันก็ไม่เคยนึกชมชอบภรรยาของพวกเขาซ้ำยังรังแกพวกนางอีก พอท่านพ่อออกไปคุ้มกันคาราวานอีกครั้งซึ่งแต่ละครั้งจะไปเป็นเวลาหลายปี นางจึง   ถือโอกาสขับไล่พวกเขาออกมาจากบ้านที่บิดามารดาของเขาร่วมกันสร้างมา

ถึงนางจะอ้างว่าพวกเขาต่างมีครอบครัวต้องแยกออกไปสร้างครอบครัวของตัวเองแต่พวกเขาไม่ได้อะไรติดตัวกันมาเลยสักอย่าง ยังดีที่ท่านแม่ของเขาเหลือที่ดินติดเชิงเขาไว้ให้มิเช่นนั้นพวกเขาคงต้องออกไปเร่ร่อนแน่ๆ ในเมื่อนางเห็นเขามีวัวเทียมเกวียนใช้และซื้อข้าวของไม่ช้า   นางหลี่อันจะต้องมาก่อกวนที่บ้านของเขาแน่ๆ และคงให้ลูกเขยของนางมาแย่งชิงข้าวของบ้านเขาอย่างที่เคยเป็นมาแต่ครั้งนี้เขาคงต้องตอบโต้ให้หนักกว่าเดิม

บนเกวียนโดยสารของหมู่บ้านป้าหนิวพูดคุยกับป้าหวินหลังจากคิมหันต์ขับเกวียนสวนไปทางกลับหมู่บ้าน

“นี่นางหวิน นั่นไม่ใช่พ่อคิมรึเขาซื้อเกวียนวัวใช้เองได้แล้ว”

“ซื้อเองได้จะแปลกตรงไหนสองพี่น้องนั่นทั้งขยันขันแข็งทั้งมีฝีมือ ในการล่าสัตว์”

“นั่นสิถึงแม้ตอนแยกบ้านออกมาพวกเขาจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาสักอย่างยังดีที่มีที่ดินสินเดิมของนางชุ่นเหลียนผู้เป็นแม่ทิ้งเอาไว้ให้ไม่เช่นนั้นไม่รู้จะพาลูกเมียไปลำบากที่ไหน”

“นั่นสิ คนบางพวกก็ร้ายยิ่งกว่าปลิงดูดเลือดเสียอีกข้าก็ไม่รู้ว่า     ตาเฒ่าศีลจะตาบอดไปถึงเมื่อไหร่”

หลี่อ้ายลูกสาวนางหลี่อันได้แต่นั่งกำมือด้วยความแค้นใจนางไม่อยาก จะต่อปากต่อคำตรงนี้นางยังต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีเอาไว้ รอก่อนเถอะให้นางกลับมาก่อนจะต้องบอกท่านแม่และสามีของนางจัดการกับพวกกาฝากนั่น นางคงลืมไปว่ากาฝากนั้นมันน่าจะเป็นพวกนางมากกว่า

คิมหันต์เร่งฝีเท้าวัวให้เร็วขึ้น เขาร้อนใจมากด้วยลูกยังเล็กพี่ชายเขาคนเดียวและสตรีท้องโย้อีกคนก็พึ่งคลอดจะไปรับมือคนพวกนั้นได้ยังไง    แรงมาแรงกลับท่านพ่อก็ท่านพ่อเถอะหากจะเห็นแก่เมียใหม่และไม่เห็น  พวกเขาเป็นลูกเพราะเขาทำรุนแรงกับคนพวกนั้นเขาก็คงทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับเท่านั้น หากท่านพ่อจะหลงคำหวานของนางจนไม่ลืมหูลืมตาก็คงต้องปล่อยไปเขาเองก็มีลูกเมียที่ต้องดูแลปกป้องเช่นกัน

ที่บ้านใบหม่อนจับลูกๆ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและให้นมลูกเมื่อลูกๆ นอนหลับนางก็ฝากให้พี่สะใภ้ดูแลเช่นเคยก่อนจะมุ่งหน้าไปยังลำธารเพื่อเอากับดักปลาที่นางทำเพิ่มไปวางเพิ่มอีกเนื่องจากต้องเริ่มกักตุนอาหารแล้วนางจึงคิดว่าจะทำปลาตากแห้งเก็บไว้กินในหน้าหนาวและจะเริ่มลงมือตัดผัก    ที่ปลูกไว้หลังบ้านที่มีอยู่น้อยนิดนั้นมาทำผักดองเอาไว้กินด้วย

“พี่บัวตองข้าฝากลูกสักครู่นะเจ้าคะ”

“เจ้าจะไปไหนหรือใบหม่อน”

“ข้าจะเอากับดักที่ทำใหม่ไปวางที่ลำธารเจ้าค่ะไปไม่นานก็กลับแล้ว”

“ได้ๆ รีบไปรีบมาล่ะเดี๋ยวพี่ต้องช่วยพี่อนันต์หยิบจับของซ่อมหลังคาบ้าน”

“เจ้าค่ะ” ใบหม่อนรับคำและเดินมุ่งหน้าไปยังลำธารทันที เมื่อไปถึงนางก็จัดการวางกับดักปลาทันทีวันนี้นางทำเพิ่มอีกสองอันจากของเดิมอีกสองอันตอนนี้เท่ากับว่ามีที่ดักปลาทั้งหมดสี่อัน เมื่อเสร็จจากวางกับดัก    นางรีบเดินกลับบ้านทันที ระหว่างที่เดินกลับบ้านใบหม่อนเดินลัดเลาะมาตามริมลำธารในตอนที่เดินมาสายตาก็มองหาสิ่งที่กินได้เพื่อที่จะไปนำไปทำอาหารแต่นางพบเพียงต้นหอมป่าและกระเทียมป่าเท่านั้นนางเก็บมาอย่างละนิดอย่างละหน่อยเท่านั้น

เมื่อเดินมาถึงบ้านเห็นพี่ชายกับพี่สะใภ้สองสามีภรรยาช่วยกันซ่อมหลังคาบ้านโดยมีอนันต์เป็นคนปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคามีบัวตองเป็นคนยื่นหลังคาฟางส่งให้สามีของนางอีกที บัวตองหันมาเห็นน้องสะใภ้ถึงได้เอ่ยทักออกมา

“กลับมาแล้วหรือใบหม่อนแล้วนั่นหอบอะไรมาด้วยรึ”

“หอมป่ากับกระเทียมป่าเจ้าค่ะพี่บัวตองข้าจะเอามาทำอาหาร   เย็นนี้”

“อ่อไก่ป่าที่เลี้ยงไว้เริ่มออกไข่แล้วนะพี่เห็นเมื่อตอนบ่ายมีอยู่สามสี่ฟองเลยเก็บไปไว้ในห้องครัวแล้วล่ะ”

“เจ้าค่ะ เย็นนี้จะทำอะไรกินดีหรือพี่บัวตองข้าคิดไม่ออกเลย”

“พวกเจ้าอยากกินอะไรล่ะที่บ้านก็เหลือแค่กระต่ายแล้ว”

“ฮ่าๆ ข้าก็ลืมไปเจ้าค่ะว่าปลาให้ท่านพี่เอาไปขายหมด แต่ไม่เป็นไรมีอะไรก็กินอันนั้นแหละเจ้าค่ะ”

คิมหันต์เองเร่งฝีเท้าวัวให้เร็วขึ้นไม่นานก็กลับมาถึงบ้านพอ ทั้งสามคนเห็นคนที่เพิ่งจะกลับมาจากขายของป่าในเมืองสีหน้าไม่สู้ดี อนันต์เมื่อเห็นสีหน้าของน้องชายก็รีบลงมาจากหลังคาทันที

“คิม เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าทำไมเจ้าสีหน้าดูไม่ดีเลย”

“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่ เกิดอะไรขึ้นหรือไม่”

“ตอนนี้ยังแต่อีกไม่นานข้าว่านางหลี่อันจะต้องให้ลูกเขยของนางมาก่อกวนพวกเราแน่ เมื่อกี้ตอนที่ข้ากลับมาจากในเมืองข้าสวนกับเกวียนโดยสารของหมู่บ้านบนเกวียนมีหลี่อ้ายลูกสาวนางหลี่อันด้วย”

“เช่นนั้นขนของเข้าบ้านก่อนพี่จะเอาวัวไปเข้าคอก”

จากนั้นทั้งสี่คนช่วยกันขนข้าวของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บในห้องเก็บของ คิมหันต์เดินไปปิดประตูรั้วหน้าบ้านลงกลอนจากด้านในแล้วเดินกลับเข้าบ้านเพื่อปรึกษากับอนันต์ผู้เป็นพี่ชาย

“พี่ใหญ่หากพวกมันกล้าที่จะมารังแกคนบ้านเราข้าจะไม่ไว้หน้ามันผู้ใดทั้งสิ้น”

“พี่เองก็จะไม่ออมมือแล้ว ท่านพ่อเองก็ไม่อยู่ ตลอดเวลาเราสอง    พี่น้องเพียงคิดแค่ว่าไม่อยากมีปัญหากับนางให้ท่านพ่อปวดหัวแต่นี่ในเมื่อแยกกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องให้หน้านาง”

“แล้วจะให้หน้านางทำไมเจ้าคะ นางไม่ได้เลี้ยงดูพวกท่านมาเสียหน่อย น่ารังเกียจยิ่งนัก เมื่อก่อนที่ข้ายอมให้รังแกข้าได้เพราะข้าเห็นแก่  ท่านพ่อหรอกนะเจ้าคะไม่อยากสร้างปัญหาให้ท่านไม่สบายใจ”

“ถูกของใบหม่อนนะเจ้าคะท่านพี่”

“ดีเจ้าค่ะ พี่บัวตองถ้าพวกนั้นมาท่านเข้าไปอยู่กับหลานๆ ส่วน  ทางนี้พวกข้าจัดการเอง”

“ได้พี่จะทำตามที่เจ้าว่า”