11

“ท่านพี่ลูกยังเด็กเจ้าค่ะ หิวก็ร้องเป็นปกติใครใช้ให้ท่านพี่ไม่มีนมให้ลูกกินล่ะเจ้าคะ”

คิมหันต์ยกตะกร้าเข้าบ้านพร้อมกับได้รับแจกค้อนจากเมียรัก      ใบหม่อนได้แต่บอกกับลูกน้อยว่าให้เป็นเด็กดีเลี้ยงง่ายๆ ไม่งอแงนางไม่รู้  หรอกว่าลูกของนางเข้าใจหรือไม่

“นี่แม่จะตั้งชื่อเล่น ให้พวกเจ้าดีหรือไม่จะได้เรียกง่ายๆ ต่อไปพี่ใหญ่เจ้าชื่อต้าเป่า พี่รองชื่อเอ้อร์เป่าส่วนเจ้าชื่อเสี่ยวเป่าดีหรือไม่ เอาไว้เรียกแค่ในครอบครัวเราไงดีหรือไม่”

“แอ๊” พอท่านแม่พูดจบก้อนแป้งน้อยก็ตอบรับพร้อมยิ้มโชว์เหงือกแดงแจ๋ หัวใจใบหม่อนอ่อนยวบใครจะบอกว่านี่ไม่ใช่ลูกของนางไม่ได้ ในเมื่อนางมาถึงก็กำลังเบ่งเจ้าพวกนี้ออกมา ใบหม่อนให้นมลูกอย่างมีความสุข   เมื่อก้อนแป้งทั้งสามอิ่มหนำสำราญแล้วก็หลับทันที

“ท่านพี่ ห้องเก็บของเสร็จแล้วหรือเจ้าคะทำไมเสร็จไวจังล่ะ”

“เสร็จแล้วล่ะไม่มีอะไรยาก ไม้ไผ่เรามีพี่แค่ทำส่วนหลังคาและผนังก็ใช้ไม้ไผ่ทำน่ะไม่มีอะไรยาก”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่เจ้าคะ วันนี้ข้าไปเจอสิ่งนี้มาเจ้าค่ะตอนที่กลับจากเก็บเห็ด”

“อะไรหรือใบหม่อน”

“นี่เจ้าค่ะสิ่งนี้ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีราคามากน้อยเท่าใด” ใบหม่อนยื่นห่อใบไม้ให้สามี เมื่อเขาเปิดออกดูถึงกับตกใจร้องเสียงหลงจนอนันต์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในบ้านเพราะตกใจเสียงร้องของน้องชาย

“นี่มัน นี่มันเจ้าไปเจอมาจากที่ใด ไม่ใช่เจ้าเข้าไปในป่าลึกหรอกนะ”

“ท่านพี่เบาๆ เจ้าค่ะเดี๋ยวลูกจะตกใจร้องไห้ขึ้นมาอีก”

“คิม เจ้าเป็นอะไรร้องเสียงดังลั่นบ้าน”

“ไม่มีอะไรพี่ใหญ่ข้าแค่ตกใจมากไปหน่อย”

“ตกใจอะไรเจ้าเป็นอะไร หรือเมียกับลูกเจ้าเป็นอะไรหรือ”

“โอ๊ย พอๆๆ เจ้าค่ะ หยุดส่งเสียงดังพวกท่านนี่ ตื่นตูมกันทั้งพี่     ทั้งน้อง”

“สรุปแล้วมีอะไร คิมถึงได้ร้องเสียงดัง”

“ข้าแค่ไปเจอโสมซีซานมา 3 หัว เอาให้ท่านพี่ดูก็เท่านั้นเอง ร้องซะตกอกตกใจ”

“ห๊าาาาาาาาาาาาา ว่าไงน๊าาาาาาาาาาาาาาาาโสมซีซานหรือ”

“โอ๊ยยย พี่อนันต์เดี๋ยวลูกข้าตื่นเจ้าค่ะ”

“แหะๆ ข้าขอโทษ ข้าแค่ตกใจน่ะ” ใบหม่อนอยากจะมองบนใส่พี่ชายสามีและสามีจริงๆ อีกคนก็ซื่อจนเซ่ออีกคนก็หน้ามึน โอ๊ยใบหม่อนล่ะปวดตับ

“พรุ่งนี้ก็เอาเข้าไปขายนะเจ้าคะ แล้วพรุ่งนี้ส่วนของหลังคาบ้าน   จะซ่อมเสร็จหรือไม่เจ้าคะท่านพี่ หรือมีตรงไหนที่เสียหายมากหรือไม่”

“พรุ่งนี้น่าจะเสร็จนะ เพราะไม่มีจุดที่เสียหายหนักหลังคามุงทับของเดิมได้เลยหากมีอันไหนที่ชำรุดจนไม่สามารถใช้งานได้แล้วถึงค่อยรื้อทิ้งและเปลี่ยนอันใหม่”

“ดีแล้วเจ้าค่ะหลังจากนี้ ท่านพี่เวลาเอาของป่าไปขายท่านช่วยซื้อเกลือมามากหน่อยนะเจ้าคะเอามากักตุนไว้ พวกเครื่องปรุงเครื่องเทศหรือข้าวสารส่วนอาหารเราค่อยหาจากป่าเอา สัตว์ป่าที่ล่ามาได้เราจะเก็บไว้เป็นเสบียงเอาไว้กินตอนหน้าหนาวเจ้าค่ะ”

“อืมพี่เห็นด้วย เหลือเวลาอีกไม่นานจะเข้าฤดูหนาวแล้วคงต้องรีบกักตุนอาหารและฟืน”

“ท่านพี่ถ่านมีราคาแพงหรือไม่เจ้าค่ะ”

“ถ่านเช่นนั้นหรือ แพงอยู่เหมือนกันเพราะน้อยคนนักที่จะเผาถ่านได้”

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ หรือว่าพวกเราจะลองเผาถ่านดูดีหรือไม่”

“เจ้ารู้หรือใบหม่อนวิธีเผาถ่านน่ะ” อนันต์ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ไม่รู้เจ้าค่ะ แต่ข้าอยากลองทำดู”

“อ้าว ข้าก็นึกว่าเจ้าได้รับความรู้เรื่องเผาถ่านมาด้วยเสียอีก” อนันต์พูดออกมาเสียงอ่อย

“เอาไว้ค่อยลองเผาถ่านดูเจ้าค่ะ ได้หรือไม่ได้นั้นคงมีแต่ลองลงมือทำเท่านั้น”

หลังจากมื้ออาหารเย็นต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะวันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว เช้าวันใหม่แสงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้าคิมหันต์ถือคบไฟ    เข้าป่าไปดูกับดักสัตว์ที่ทำไว้และก็มาเก็บเห็ดตรงที่เคยมากับใบหม่อน วันนี้เขาโชคไม่ดีเลย ได้กระต่ายป่ามาแค่ สามตัวเท่านั้นจากนั้นเขาถึงได้มาเก็บเห็ดผึ้งหวานที่เหลือไม่มากแล้วได้เต็มตะกร้าพอดีจึงเดินออกจากป่าและกลับบ้านทันที

วันนี้คิมหันต์จะเข้าไปขายของคนเดียวส่วนอนันต์จะซ่อมหลังคาบ้านรอคิมหันต์กลับมาจากขายของในเมือง อาหารเช้าวันนี้ยังคงเป็นบัวตองที่เข้าครัวเพราะใบหม่อนต้องดูแลเด็กๆ ที่เริ่มงอแง คิมหันต์ไม่อยู่รอทาน    มื้อเช้า เขาเอาของที่จะนำไปขายทั้งหมดขึ้นวางไว้บนเกวียนอนันต์กลับมาจากเอาปลาออกจากกับดักวันนี้เขาไม่ได้แบ่งปลาไว้ทำอาหารเพราะมีกระต่ายแล้วสามตัว

เมื่อเอาของทั้งหมดขึ้นวางเรียบร้อยแล้วคิมหันต์ขับเกวียนเข้าไปขายของในเมืองทันที เมื่อมาถึงเขานำเห็ดและปลาไปส่งเหลาอาหารของลุงตง วันนี้เห็ดสนเหลืองที่ภรรยาเขาเก็บมามีทั้งหมดถึง 40 ชั่งเลยทีเดียว เห็ดผึ้งหวาน 30 ชั่ง ปลาอีก 20 ตัว รวมเป็นเงิน 75 ทองแดงจากนั้นเขามุ่งหน้าไปยังร้านขายโอสถทันที

“เชิญขอรับไม่ทราบว่าท่านต้องการพบหมอหรือมาซื้อยาขอรับ”

“ข้ามีสมุนไพรมาขายที่ร้านรับซื้อหรือไม่”

“รับขอรับ เชิญด้านในเลยขอรับเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายจะเป็นที่รับซื้อสมุนไพร”

“ขอบคุณมาก”

คิมหันต์เดินมาถึงจุดรับซื้อที่พนักงานบอกเมื่อเขามาถึงก็กล่าวทักทายกับชายชราที่จุดรับซื้อทันที

“สวัสดีผู้อาวุโสขอรับ”

“อืม สวัสดี เจ้ามีอะไรมาขายเช่นนั้นหรือ”

“นี่ขอรับ” คิมหันต์ เอาโสมที่ตอนนี้เปลี่ยนจากห่อใบไม้เป็นห่อด้วยผ้าแทน ให้ชายชราดู เมื่อชายชราเห็นสิ่งที่เขานำออกมา ถึงกับตกใจมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นโสมซีซานที่หัวใหญ่ขนาดนี้และยังถูกเก็บมาด้วยสภาพสมบูรณ์มากๆ จะมีบ้างที่ชาวบ้านพบโสมในป่าแต่ก็เป็นเพียงหัวเล็กๆ เท่านั้น จากที่เขาดูทั้งสามหัวนี่น่าจะอายุไม่ต่ำกว่า 50 ปีเลยทีเดียว

“เจ้าได้โสมพวกนี้จากไหนหรือ”

“ภูเขาขอรับ ข้าเป็นพรานป่าย่อมเข้าป่าล่าสัตว์เป็นเรื่องปกติ หรือท่านลุงคิดว่าข้าไปขโมยของผู้ใดมาหรือ”

“เปล่าๆ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงแต่ตกใจน่ะ เจ้ามีเพียงสามต้นนี่หรือ”

“ขอรับมีเพียงเท่านี้”

“เจ้าเก็บมาสภาพสมบูรณ์และหัวใหญ่มาก จากที่ข้าดูอายุคงจะ 50 ปี เช่นนั้นข้าให้เจ้าหัวละ 2 เหรียญทองเป็นเช่นไร”

“2 ทองกับ 20 เงินขอรับ หากไม่ได้ราคานี้ข้าไม่ขาย”

“ได้ๆ 2 ทองกับ 20 เงิน ทั้งหมดเป็นเงินทั้งสิ้น 6 ทองกับอีก 60 เงิน ถูกต้องหรือไม่”

“ถูกต้องขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”