13

เวลาล่วงเลยมาจนบ่ายคล้อยสองพี่น้องช่วยกันซ่อมหลังคาบ้าน   จนเสร็จตอนนี้คงเหลือแต่กักตุนเสบียงเท่านั้นส่วนอื่นๆ ได้เตรียมพร้อมรับมือกับหน้าหนาวที่จะมาถึงในไม่ช้านี้ และการคาดเดาของพวกเขาก็ไม่ผิด     เมื่อนางหลี่อันและลูกสาวลูกเขยและลูกสมุนของลูกเขยพากันยกโขยงมา    ที่บ้านเชิงเขา เมื่อเดินมาถึงก็ทุบประตูและส่งเสียงเรียกทั้งยังข่มขู่ไปในตัว

“พวกเจ้าออกมา พวกอกตัญญู ดีนี่มีเงินมีทอง มีเกวียนวัวใช้แต่กลับปล่อยให้พ่อแม่และน้องสาวอดอยากหิวโซ”

นางหลี่อันเริ่มกล่าววาจาอันร้ายกาจจนใบหม่อนที่กำลังจะเดินออกมาเพื่อเผชิญหน้ากับคนหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนางหลี่อ้ายถึงกับหัวร้อนขึ้นมาทันที คิมหันต์และอนันต์เดินตามใบหม่อนออกมาติดๆ ใบหม่อนให้สามีนางเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดนางหลี่อ้ายและลูกสาวก็ก่นด่าด้วยคำไม่น่าฟัง

“พวกเนรคุณ อกตัญญู ท่านแม่ของข้าเลี้ยงพวกเจ้ามาจนเติบใหญ่ตอบแทนบุญคุณสักนิดไม่เคย ทำไมพวกเจ้าถึงได้ชั่วช้าเช่นนี้”

“คำว่าเนรคุณข้าและพี่ชายไม่กล้ารับ พวกเจ้ารับเอาไว้เองเถอะ    แม่เจ้าหาได้คลอดข้าสองคนออกมา แม่เจ้าหาได้เลี้ยงดูข้าสองคนให้เติบใหญ่ แต่เป็นเราสองคนเลี้ยงดูตัวเองรวมถึงปลิงควายอย่างพวกเจ้า”

คิมหันต์คนที่ให้เกียรติผู้อื่นเสมอแต่วันนี้กลับด่าออกมายาวเหยียด ใบหม่อนถึงกับอุทานอยู่ในใจ อุ๊ต๊ะแม่เจ้าพี่คิมด่าเป็นด้วย

“เจ้า เจ้า ผู้ชายปากร้ายเจ้ากล้าด่าว่าผู้หญิงช่างไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย”

“พวกเจ้ามาบ้านข้า มีธุระอะไรแยกบ้านกันแล้วหาได้ข้องเกี่ยวกันไม่ หนังสือตัดขาด พวกเจ้าคงไม่ได้ลืมไว้ในท้องสุนัขหรอกกระมัง” อนันต์ที่เริ่มหมดความอดทนถามออกมาเขาไม่อยากเสียเวลากับคนไร้ยางอายพวกนี้

“หึ ข้าก็แค่มาขอแบ่งข้าวของที่เจ้าซื้อมาและเงินที่ได้จากการขายของอย่างไรล่ะ ถึงยังไงข้าก็ได้ขึ้นชื่อว่าเมียของพ่อเจ้าพวกเจ้าก็ต้องแสดงความกตัญญูต่อข้า”

“โอ๊ย ท่านพี่จะไปพูดกับพวกหน้าด้านไร้ยางอายทำไมเจ้าคะ หากพวกเจ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญกลับไปได้ อย่ามาเห่าหอนหน้าบ้านข้า เดี๋ยวลูกๆ ของข้าจะตกใจตื่นเสียงผีเปรตที่มาขอส่วนบุญจนนอนไม่ได้ คืนนี้มันจะทำให้ข้าลำบาก”

“เจ้า นังใบหม่อนปากดีนักนะข้าจะเลาะฟันเจ้า” นางหลี่อ้ายง้างมือจะเข้ามาตบใบหม่อนแต่ยังไม่ทันจะเข้าถึงตัวใบหม่อนยกขาถีบสวนทันที นางหลี่อ้ายกระเด็นไปชนต้นไม้หน้าบ้านสลบไปทันที

“ว๊ายๆๆๆๆๆ หลี่อ้ายลูกแม่ พวกเจ้าฆ่าคนแล้ว ข้าจะแจ้งความ พวกเจ้ายืนเซ่อทำไมเข้าไปจัดการพวกมันสิ”

ยังไม่ทันที่พวกนั้นจะได้เข้ามาใบหม่อนเดินเข้าไปทั้งเตะทั้งต่อยสารพัดหมัดหมวยความสามารถที่นางมียังดีที่ความสามารถเหล่านั้นของนางก่อนจะถูกส่งมาที่นี่ยังติดตัวนางมาด้วย ใบหม่อนไม่เว้นแม้กระทั่งนางหลี่อันนางตบไปสองทีฟันหลุดไปสองซี่ทีเดียว

“พวกเจ้า ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านทำร้ายร่างกายพวกข้า”

“เชิญ เจ้าไปแจ้งให้ตามสบายพวกเจ้าบุกรุกบ้านข้าและพาคนมามากมายพวกข้าแค่ป้องกันตัว แต่หากเจ้าอยากแจ้งความย่อมได้ข้าจะไปแจ้งทางการในเมื่อแยกบ้านมีหนังสือสัญญาตัดขาดเจ้า เจ้าและพวกเจ้ามีสิทธิ์  เข้ามาเหยียบบ้านข้าหรือ”

“ตามที่เมียข้าพูดจะเอายังไงเชิญ หรือจะต่อก็ได้นะข้าไม่ขัด” คิมหันต์ทำท่าจะเดินเข้าไปกระทืบลูกเขยของนางหลี่อันทำให้เฉินหมิงรีบลุกขึ้นทันที

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“ไม่รับฝาก ท่านพี่ไปเอาอาวุธของข้ามาข้าจะยิงสุนัขขี้เรื้อนพวกนี้ แก้แค้นทบต้นทบดอกตอนที่ข้าท้องรังแกข้าไว้นัก ขอเอาคืนเสียหน่อย”

“ได้รอสักครู่”

คิมหันต์เดินหันหลังกลับไปเอาธนูมาให้ใบหม่อน ด้านนางหลี่อันและลูกสาวได้ยินว่าอาวุธพวกนางถึงกับรีบวิ่งกลับบ้านทันที ใบหม่อนมองตามหลังพวกนางด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าในใจกลับมีแผนการเอาคืนอยู่เต็มหัวไปหมด ในเมื่อต่างคนต่างอยู่ไม่ได้ก็อย่าหาว่านางร้ายก็แล้วกัน

เมื่อจัดการตัวปัญหาไปหมดแล้ว ใบหม่อนถึงได้หันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน คิมหันต์นำเงินที่เหลือจากการขายของป่ามาให้ใบหม่อน รอบนี้จะเก็บเงินไว้ทำบ้านใหม่จึงไม่ได้แบ่งให้พี่ชายเหมือนที่เคยซึ่งอนันต์เองก็เห็นด้วย ใบหม่อนเดินอารมณ์ดีไปทำกับข้าวในครัวอนันต์มองตามหลังน้องสะใภ้ด้วยสายตาลุ่มลึก

“คิม เมียเจ้าน่ากลัวมากแต่ข้าก็สะใจมากที่นางถีบหลี่อ้ายกระเด็น”

“ใช่พวกเราลงมือกับนางไม่ได้เพราะเราเป็นบุรุษแต่เมียข้าทำได้   ให้นางออกหน้าดีที่สุดแล้ว นางหลี่อันอสรพิษเหนียงยานฟันหลุดตั้งสองซี่ล่ะพี่ใหญ่”

“ข้าว่าไม่ใช่แค่เมียเจ้าที่เปลี่ยนไปนะคิม เจ้าเองก็เปลี่ยนเหมือนเจ้ามีพละกำลังมากขึ้นแถมยังปากร้ายมาก”

“คงเป็นเพราะพวกเราได้กินอิ่มได้กินเท่าที่อยากกินทำให้ข้าแข็งแรงขึ้นอีกอย่างข้าเรียนรู้การด่ามาจากเมียของข้าน่ะ เมียข้าเก่งทุกเรื่อง หากพี่ใหญ่ต้องการไปเรียนกับนางได้”

“ไม่ล่ะ แค่พี่สะใภ้เจ้าด่าข้า ข้าก็หูชาแล้วเว้นข้าไว้สักคนเถอะ”

สองคนพี่น้องไปอาบน้ำที่ลำธารและเตรียมตัวกินอาหารเย็น คิมหันต์กลับเข้าห้องเอาเสื้อผ้าของภรรยาและลูกๆ ไปซักด้วยเพราะเขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยไปมากกว่านี้แค่เลี้ยงลูกสามคนก็แทบจะไม่มีแรงเหลือไปทำอะไรแล้วนางยังช่วยเขาหาของป่าแทนที่นางจะพักผ่อนในตอนที่ลูกๆ หลับ นับว่าเขาโชคดีได้เมียดี

หลังจากจัดการกับพวกหน้าด้านไร้ยางอายไปในวันนั้น ตอนนี้ทั้งครอบครัวช่วยกันทำปลาตากแห้งหลังจากที่ตากปลาเสร็จแล้วคิมหันต์กับ  ใบหม่อนก็เข้าป่าหาของป่าตามเคย โดยทิ้งให้อนันต์ดูแลหลานและภรรยาท้องแก่ของเขาไปซึ่งอนันต์เองก็เต็มใจทำหน้าที่เป็นอย่างดี ปลาที่พวกเขาดักจากลำธารในแต่ละวันมีจำนวนมาก และใบหม่อนเองก็ทำกับดักปลาเพิ่มขึ้นโดยนางสอนให้อนันต์ทำด้วยเช่นกัน ระหว่างที่อยู่ดูแลเด็กและสตรีท้องแก่  ที่บ้านเขาก็นั่งทำกับดักปลาไปด้วย

สองสามีภรรยาแบกตะกร้าขึ้นหลังเดินมุ่งหน้าเข้าป่าตามเคย เหมือนใบหม่อนจะลืมไปว่านางขังหอยมุกไว้ในถังน้ำในครัวยังไม่ได้แกะดูเพราะมัวแต่ยุ่งเตรียมตุนอาหารและวันนั้นก็มัวเสียเวลากับพวกหน้าด้านเช่นนางมารเฒ่าหลี่อันตั้งแต่ใบหม่อนถูกส่งมาที่นี่เป็นเวลาห้าเดือนแล้วนางพึ่งได้รู้ว่าหมู่บ้านที่นางอาศัยอยู่มีชื่อว่าหมู่บ้านไผ่งาม ห่างออกไปเป็นหมู่บ้านหวงและก่อนถึงหมู่บ้านของนางเป็นหมู่บ้านอี้

คนแต่ละหมู่บ้านก็ใช้ชีวิตคล้ายๆ กันมีบางหมู่บ้านที่มีวัฒนธรรมส่วนใหญ่ไปทางประเทศจีนในโลกที่นางจากมา แต่ก็อีกนั่นแหละนิยายเรื่องนี้มันเป็นศูนย์รวมวัฒนธรรมหรือแม้กระทั่งผู้คนและการแต่งกายทุกอย่างมั่วไปหมด แต่มีอย่างเดียวที่ใช้เหมือนกันคือไม่ได้ใช้ภาษาจีนในการสื่อสารถึงแม้บางสิ่งบางอย่างจะใช้เรียกเป็นภาษาจีนแต่ก็มีน้อยมาก ยังดีที่นิยายเรื่องนี้ผู้เขียนใช้ภาษาไทยในการดำเนินเรื่องแต่สำหรับใบหม่อนมันก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี แต่ในเมื่อส่งนางมาแล้วนางก็จะใช้ชีวิตให้ดีก็แล้วกันไม่ต้องมานั่งใส่ใจว่าจะใช้ภาษาอะไรขอแค่นางใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีและมีค่าที่สุดก็พอแล้ว

“ท่านพี่ข้าว่าจะทำผักดองสูตรที่ข้าคิดค้นขึ้นเองเอาไว้กินในหน้าหนาว หรือทำมากหน่อยแล้วนำไปขายดีหรือไม่”

“แต่เราไม่มีผักมากขนาดนั้นนะใบหม่อน”

“ต้นหอมป่าสามารถทำได้เจ้าค่ะ จากที่เข้าเห็นก็มีเยอะพอสมควรน่าจะได้หลายไหอยู่นะเจ้าคะ”

“หากเจ้าอยากทำก็ตามใจเจ้า แล้วเย็นนี้เจ้าจะทำปลารมควันหรือไม่พี่จะได้ตัดใบสนกลับไปด้วย”