LOGIN“ฉันพึ่งรู้นะคะว่าผู้นำตระกูลเขาไม่มีแขนขา” ถ้าการเป็นผู้นำตระกูลแล้วเป็นง่อยทำอะไรไม่ได้แบบนี้ก็อย่าเป็นเลย
“ลู่หลาน!” ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ที่เธอมาต่อปากล้อเรียนเขาแบบนี้ เขาเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอที่ไม่ชอบขับรถเองเป็นเพราะเรื่องความปลอดภัย ป้องกันตระกูลฝ่ายตรงข้ามมาปองร้าย
“ถ้าเกิดว่าไม่อยากขับ อย่างนั้นฉันขับเอง” หญิงสาวว่าพรางทำหน้าตาไม่พอใจในสัพนามที่ร่างสูงเรียกชื่อของเธอ ก็บอกแล้วไงว่าเธอไม่อยากชื่อลู่หลานแล้ว ไม่ต้องมาเรียกเธอแบบนี้
“เธอขับรถเป็นอย่างนั้นเหรอ?” แปลก...เราสองคนแต่งงานกันมาหลายปีแต่เขาไม่รู้เลยว่าอดีตภรรยาคนนี้ขับรถเป็น เธอไม่เคยบอกเขาและเขาก็ไม่เคยเห็นเธอขับรถ
“อืม ตามมาเถอะ” ไม่รู้จะถามอะไรให้มากความ จริงอยู่หรอกที่เจ้าของร่างเดิมขับรถไม่เป็น แต่ว่าในตอนนี้เธอคนนั้นตายจากไปแล้วและเธอหลิงหลิงก็ไม่ใช่ลู่หลานทำไมเธอจะขับรถไม่เป็น
ยิ่งเป็นรถในยุค 80 ยิ่งเป็นเรื่องง่ายเพราะเธอเรียนขับรถรุ่นแบบนี้มาอย่างจริงจัง ที่ต้องเรียนขับรถโบราณเพราะว่าการถ่ายหนังของเธอนั้นเป็นการถ่ายแนวย้อนยุคส่วนใหญ่ ทำให้เป็นเรื่องง่ายดายมาก หากว่าจะขับรถให้ชายคนนี้นั่ง
……………
ในระหว่างที่ลู่เหวยนั่งรถที่นั่งข้างคนขับ เขาไม่ลืมที่จะใช้สายตาสังเกตอดีตภรรยา
ทุกการกระทำของเธอในยามที่ควงพวงมาลัย มันเป็นท่าทางที่ชำนาญมาก ท่าทางแบบนี้ไม่น่าจะแค่เคยหัดเรียนขับรถยนต์ แต่ว่าเธอขับจนชินแล้วต่างหาก
“อย่ามองให้มาก คุณมองบอกดีกว่าว่าฉันต้องไปทางไหน” ไม่แปลกที่เธอจะไม่รู้เส้นทาง เพราะในความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างนั้น เจ้าหล่อนไม่เคยออกไปไหนเลย
“ตรงไป ถึงแยกข้างหน้าเลี้ยวซ้าย” เสียงราบเรียบว่าก่อนจะหันไปมองถนนข้างหน้า
“อืม จับรถให้แน่นล่ะ” เพราะเธอจะเหยียบให้มิดไมล์ บอกตามตรงว่าอึดอัดยามที่อยู่ใกล้ลู่เหวย
ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้แพร่พลังงานด้านลบออกมาข้างนอกจนหมด คนที่อยู่ใกล้ก็รู้สึกไม่ดีอยากจะหนีไปให้ห่าง
บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง หลังจากที่ร่างบางเหยียบคันเร่งรถยนต์ให้เร็วขึ้นกว่าปกติ หญิงสาวขับรถล่ะคนเป็นมืออาชีพจนชายหนุ่มอดชื่นชมไม่ได้ ว่าทางท่าของเธอและรถที่เธอขับนั้นดีกว่าคนขับรถของเขามาก
แต่ว่าความเร็วรถที่เธอขับนะสิ หากว่ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาเขาคิดว่าเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแน่นอน มันเร็วเกินไปจนเขาไม่คิดว่าเธอจะขับมันได้โดยที่เธอไม่มีท่าทางตื่นกลัวเลยสักนิด
ในที่สุดคนทั้งสองก็มาอยู่ที่หน้าอำเภอเรียบร้อยแล้ว ความเร็วของรถที่แล่นมา ทำให้คนทั้งสองมาถึงที่เร็วกว่าที่ควรจะเป็น
“ไปกันเถอะ” ร่างบางว่าในขณะที่มือกำลังจะเปิดประตูลงเข้าไปในอำเภอ
“ทำไม? กลัวไม่ได้หย่ากันเหรอ” หรือกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะรอไม่ได้ ถึงได้รีบร้อนจะหย่ากับเขาขนาดนั้น
“เฮ้อ! ก็รู้อยู่แล้วยังจะถามอีกทำไม” เขาจะมาพูดจาประชดเธอแบบนี้มันก็ไม่ถูก เราสองคนต่างมีความต้องการที่เหมือนกัน
เขาอยากจะหย่า เธอเองก็อยากจะหย่า เพียงแต่ว่าเธอรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ได้ เธออยากจะหย่าตอนนี้
“.........”
“รีบลงมาสิ ยังจะนั่งอีกหรือต้องรอให้ฉันจุดธูปอัญเชิญ” หญิงสาวว่าอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อก่อนตอนอยู่ในยุคปัจจุบันเธอก็พูดจาแบบนี้แหละ โดยเฉพาะกับผู้จัดการคนสนิท
“เธอ!” ปากดีอีกแล้ว ตั้งแต่ที่กำลังจะเป็นอิสระดูท่าทางเธอจะไม่กลัวอะไรเลย เมื่อก่อนไม่เห็นจะกล้าพูดจาแบบนี้กับเขาเลย
“อย่ามาเรียก มันเสียเวลารีบลงมาให้เร็ว ฉันไม่มีเวลามากนักหรอก” เธอยังต้องมีธุระที่จะทำอีก โดยเฉพาะการหางานใหม่
จะมามัวเสียเวลาแบบนี้ไม่ได้ คนรวยอย่างลู่เหวยจะไปเข้าใจอะไรอย่างคนที่ไม่มีอะไรแบบเธอ มัวแต่นั่งลีลาแบบนั้นไม่รู้หรือไงว่าเขากำลังทำให้เธอที่เป็นคนอื่นเดือดร้อน
ในที่สุดร่างสูงก็ยอมเดินลงมาและเดินเข้าไปในอำเภอ เพื่อที่จะเซ็นต์ใบหย่า
“คุณแน่ใจนะครับว่าจะหย่ากัน” นายอำเภอมองหน้าคนทั้งสองสลับกันไปมา
เฮ้อ..เขาไม่เข้าใจวิถีคนรวยเลย จะแต่งงานก็เป็นเรื่องง่ายจะหย่ากันก็ยิ่งง่าย พวกเขาสองคนคิดว่าทะเบียนสมรสมันเป็นของเล่นหรือไง
“ไม่มีอะไรต้องคิด” เป็นหญิงสาวที่ตอบคำถามนี้
“อืม เอาปากกามาเถอะ” ก่อนหน้านั้นที่เขาต้องการให้นายอำเภอไปที่บ้าน เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาแต่งงานแล้วและกำลังจะหย่า
แต่กลับไม่เป็นที่พอใจของอดีตภรรยา เพราะเธอต้องการหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด โดยที่ไม่แคร์ว่าคนอื่นจะรู้ว่าเธอที่กำลังจะกลายเป็นแม่หม้าย
เธอไม่สนใจสายตาของคนอื่นจริงๆเหรอ......
“ได้ครับ ผมขอให้พวกคุณสองคนโชคดีนะครับ” นายอำเภอว่าก่อนจะยื่นปากกาไปให้หญิงสาวเป็นคนเซ็นต์ใบหย่าก่อน
“แน่นอน หลังจากที่หย่ากับเขา ชีวิตของฉันต้องมีแต่เรื่องดีดีเข้ามาแน่นอน” หลิงหลิงว่าระคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ก่อนจะจับด้ามปากกาลงนามเซ็นต์ใบหย่าอย่างรวดเร็ว
ลู่เหวยที่เห็นแบบนั้นจึงได้แต่นั่งเงียบ แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บแค้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงหย่าอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก
“เฮ้อ!เรื่องน่ารำคาญแบบนี้จบสักที” หลังจากที่ลู่เหวยจรดปลายปากกาลงไป ร่างบางจึงถอนหายใจระคนโล่งอกสบายใจ ที่เธอและอดีตสามีต่างกลายเป็นคนอื่นต่อกันแล้ว
“ข่าวที่มีการรายงานตามหนังสือพิมพ์หรือสำนักข่าวต่างๆ เกี่ยวกับเฟยหลิงนักแสดงในสังกัดของเรา เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมดค่ะ” หรงจยากล่าวแถลงการณ์ต่อหน้านักข่าวมากมายเมื่อประโยคเหล่านี้ถูกพูดออกมาทุกคนต่างก็ตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง“อย่างนั้นคุณเฟยหลิงตั้งใจจะปิดบังใช่ไหมคะ” นักข่าวท่านหนึ่งเอ่ยถาม“เปล่าค่ะ เพียงแค่ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกออกไป” ใช่ที่จริงเฟยหลิงก็ไม่ได้อยากปิดบังตั้งใจจะเปิดเผยด้วยซ้ำ ทว่าวงการบันเทิงก็คือวงการบันเทิงหากว่าเรื่องราวของเฟยหลิงถูกเปิดเผยตั้งแต่วันนั้น ปัจจุบันหญิงสาวอาจจะไม่มีชื่อเสียงเงินทองก็ได้ ยิ่งในตอนนั้นหญิงสาวเลิกกับสามีแล้วด้วย การใช้ชีวิตของเธอต้องใช้เงิน ดังนั้นจะทำอะไรไม่คิดไม่ได้“นี่ไม่ต่างอะไรกับการโกหกเลยนะคะ”“นั้นสิ”“หากจะเป็นแบบนั้นฉันว่ามันไม่ถูกต้องเท่าไหร่นะคะ ฉันว่าการที่เฟยหลิงอยู่เงียบๆ ไม่ได้แปลว่าอยากปิดบัง เพียงแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องครอบครัว จู่ๆเฟยหลิงคงไม่พูดออกมาหรอก ว่าตัวเองเคยมีลูกและสามีแล้ว”มันไม่มีจริงๆแหละ นักแสดงหลายคนหากว่าเรื่องไม่แดงขึ้นมาก็ยากที่จะออกมาเปิดเผยเพราะนั้นถือเป็นเรื่องส่วนตั
ในตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทางกองถ่ายละครหรือแม้แต่บริษัทต่างก็วุ้นว้ายกันไปหมด เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องราวแบบนี้จะเกิดขึ้น ไม่มีใครคิดว่าดารานักแสดงชื่อดังจะซุกลูกและสามีเอาไว้ที่สำคัญจากแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือได้หรือแม้แต่ในหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ต่างก็รายงานว่าลูกของดาราสาวท่านนี้โตจนอายุ 7-8 ขวบแล้ว นั้นจึงแสดงว่าตั้งแต่ที่หญิงสาวเข้าวงการมาก็มีลูกและสามีแล้วทว่ากลับมีข่าวเข้ามาอีกระลอกว่าหญิงสาวเลิกรากับสามีและกลายเป็นหญิงหม้ายตั้งแต่ที่เข้าวงการไม่ว่าข่าวจะออกมาแบบไหน ทว่าผลกระทบที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นเรื่องดีเลยสักนิด ยิ่งข่าวใหม่ที่ถูกปล่อยออกมาว่าเฟยหลิงได้ทำการหย่าร้างกับสามีแล้ว“คุณจยาคะ คนพวกนี้ต้องตั้งใจกลั่นแกล้งพี่หลิงแน่เลย”“นั้นสิครับ ผมอยู่กับเธอตลอดช่วงที่ทำงาน พี่หลิงไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวว่ามาสักหน่อย” ตอนนี้ทุกคนในบริษัทที่ดูแลหญิงสาวต่างก็ไม่มีใครอยากจะเชื่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นพวกเขาทำงานกับเฟยหลิงตั้งแต่ที่หญิงสาวเข้าวงการมาใหม่ๆ หากว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง ทำไมถึงไม่มีใครรู้หรือมีพิรุธอะไรเลยล่ะ“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น” หญิงสาวที่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ข
เช้าวันรุ่งขึ้นเฟยหลิงไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ ในหนังสือพิมพ์รายวันตอนนี้มีข่าวของเธออยู่เต็มไปหมด ในข่าวระบุชัดเจนว่าเธอแอบซุกลูกและสามีเอาไว้“คุณโอเคหรือเปล่า” ลู่เหวยเดินเข้ามาหาเธออย่างเป็นห่วง เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีคนแอบสะกดรอยตามหญิงสาวแบบนี้และดูเหมือนว่าจุดที่คนเหล่านี้เต้าในข่าวจะเป็นที่บ้านของเขาเองพวกมันมาซุ่มอยู่ที่หน้าบ้านของเขา เพื่อเอาข่าวของคนตัวเล็กและลูกชายของเขาไปเผยแพร่สารเลว!“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” คนที่เธอเป็นห่วงมากในตอนนี้คือพี่หรงจยาและคนที่บริษัท“ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวผมจัดการเอง” เมื่อคืนคนตัวเล็กค้างที่บ้านตระกูลลู่ ไม่ได้ออกไปไหนและหากว่าวันนี้เธอออกไปทำงานนักข่าวมากมายต้องรออยู่ตั้งแต่หน้าบ้านแน่นอนก๊อก!ก๊อก!เพียงไม่นานแม่บ้านวัยกลางคนจึงเดินเข้ามารายงาน ว่าในตอนนี้มีนักข่าวมายืนรออยู่ที่หน้าบ้านตระกูลลู่แล้ว ซึ่งเป็นไปตามอย่างที่ลู่เหวยคาดการณ์เอาไว้จริงๆ“เรื่องงานคุณเลื่อนไปก่อนได้ไหมเฟยหลิง” วันนี้ทั้งลูกและเธอไม่น่าจะไปไหนได้และเขาคงต้องเลื่อนธุระออกไป“คงต้องเป็นอย่างนั้นค่ะ” ในขณะที่พูดกับชายหนุ่ม หญิงสาวพยายามกดมือถือเครื่องเล็กที่เต็มไปด้วยป
ขอโอกาส คำนี้ของเขามันทำให้หญิงสาวตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไงดี หากว่ายอมให้โอกาสกับลู่เหวย ชายหนุ่มจะไม่เสียใจอีกอย่างนั้นเหรอ เพราะเธอในตอนนี้ก็แทบจะไม่มีเวลาให้เขาและลูกเลย ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันจะดีใช่ไหม"หลิงหลิง" ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หัวใจของเขาสั่นไหวกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะไม่ได้รู้สึกกับเขาเหมือนเดิมอีกแล้ว กลัวว่าเธอจะชอบเส้นทางชีวิตของแม่หม้ายที่ไม่ต้องผูกมัดกับใคร"คะคุณแน่ใจนะคะว่าเราสองคนจะไม่มีปัญหากันอีก" เธอเองก็อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เพียงแต่ว่าในตอนนี้หน้าที่การงานของเธอมันไม่เอื้อให้เราสองคนใช้ชีวิตครอบครัว"ผมแน่ใจ" ถ้าหมายถึงเรื่องงานที่ต้องมีฉากเลิฟซีน เรื่องนั้นเขาแยกได้ว่ามันคืองาน เวลาทั้งหมดสามปีที่ผ่านมามันพิสูจน์มากพอแล้วว่าเธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ "......" ต่อจากนี้ไปผมจะพาลูกไปที่ทำงานด้วย หากว่าคุณพร้อมผมก็จะไม่ปิดบังใครว่าเราสองคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ปิดบังเรื่องลูก แต่ว่าลูกน้องในที่ทำงานก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเขามีลูกที่โต 7-8 ขวบแล้ว นั้นเพราะเขายังไม่เคยพาลู่หานไปที่ทำงานเลยสักครั้ง
ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกทานข้าวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ภาพแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วสามปี แม้ว่าสองสามีจะเลิกรากันไปแล้วแต่คนทั้งสองกลับมีเป้าหมายเดียวกันคือ ต่างก็ทำหน้าที่พ่อและแม่ที่ดี"หลิงหลิง หลังทานข้าวเสร็จเธอว่างหรือเปล่า" เขามีเรื่องอยากจะคุยกับคนตัวเล็กกับเรื่องบางอย่างแต่ไม่รู้ว่าช่วงนี้คนตรงหน้าจะว่างหรือเปล่า "ว่างสิคะ แต่ขอฉันเข้าไปเล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนะคะ" นานมากแล้วที่เธอไม่ได้เล่านิทานให้ลูกชายฟังเลย เธอแค่อยากจะชดเชยกับเวลาที่ผ่านมา อยากให้ความอบอุ่นกับลูกให้ได้มากที่สุด หากว่าเรื่องทุกอย่างมันลงตัวแล้วเธอคงจะรับงานน้อยลงและมีเวลาอยู่กับลู่หานมากขึ้น"ครับ" เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ เปลี่ยนไปจนเขาไม่กล้าคิดว่าเธอจะยอมกลับมาเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับเขาอีกหรือเปล่า เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอคิดยังไงกับเขา แต่ว่าตอนนี้เขารู้สึกรักเธอชอบเธอ ซึ่งไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้กลับมาตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีเขาก็ตกหลุมรักหญิงสาวอีกครั้งแล้วรักที่เธอเป็นแบบนี้ รักที่เธอดูแลลูกและเป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้สิเพียงแต่เวลาที่เขาอยู่ใกล้เธอเขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรกลับสบายใจมากกว่า..............."คุณ
ตลอดเวลาที่เฟยหลิงหย่าร้างกันกับอดีตสามีหนุ่มอย่างลู่เหวย หญิงสาวก็เอาแต่ทำงาน ทำงานตลอดโดยเป้าหมายของเธอคือต้องการหาเงินทองให้ได้มากๆ อนาคตข้างหน้าเธอจะได้มีทรัพย์สินให้ลูกชายด้วย ไม่ใช่พึ่งพิงแค่อดีตสามีแต่เพียงผู้เดียว"มีอะไรเหรอคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามชายวัยกลางคนตรงหน้า ที่พึ่งเข้ามาทำงานกับลู่เหวยได้เพียงไม่นาน ทว่าวันนี้คนของลู่เหวยกลับมาหาเธอที่กองถ่ายละคร"คุณท่านให้ผมมารับคุณหลิงไปทานข้าวครับ" ชายวัยกลางคนได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายให้มารับหญิงสาว "รอแป้บได้ไหม" "ได้ครับคุณหลิง" ที่จริงแล้วช่วงนี้เธอทำงานหนักมาก มากจนไม่มีเวลาไปหาลูกชายเลย แต่ยังโชคดีที่ลู่หานเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรง่าย เขารู้ว่าเธอต้องทำงานเลยไม่งอแงอยากเจอเธอเท่าไหร่ ในวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอยุ่งมากเหมือนกัน แต่ว่าต่อให้งานยุ่งมากแค่ไหนเธอก็จะไปหาลูกชายที่บ้านตระกูลลู่ให้ได้"มีอะไรเหรอคะพี่เฟยหลิง" ผู้ช่วยของเธอเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวขอผู้กำกับเร่งถ่ายฉากที่มีซีนของเธออยู่"พี่มีธุระนิดหน่อย จำเป็นต้องเลิกกองเร็ว" "หืม ธะ..." "เป็นธุระส่วนตัว เธอไม่ต้องรู้หรอก" ริมฝีปากอวบที่กำลังจะเอ่ยถาม กล







