ตอนที่ 1

ทุกคนในคฤหาสน์ตระกูลกู้ ตระกูลแพทย์ที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นต่างรู้ดีว่าหมอกู้จ้าน หมอหนุ่มสุดหล่ออนาคตไกลมีพันธสัญญากับคนตระกูลเสิ่น เขาถูกผู้ใหญ่วางตัวให้หมั้นหมายกับเสิ่นหว่านอิน ลูกสาวคนเล็กของท่านนายพลเสิ่น ผู้บังคับบัญชากองกำลังปฏิวัติ

เธออายุห่างจากกู้จ้านเกือบสิบปี แถมยังมีรูปร่างอวบอ้วน ใบหน้ากลมกลึงไปด้วยเนื้อแก้ม กระนั้นก็ยังมีเค้าโครงความสวย หากมองดูดีๆ เธอนับว่าเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง เสียก็แต่อวบอ้วนกว่าผู้หญิงทั่วไป

สำหรับกู้จ้านแล้วเขาไม่ได้สนใจรูปร่างของเธอสักนิด ต่อให้เธอผอมบางกว่านี้ มันก็ไม่สามารถทำให้เขากลับมาสนใจเธอได้ ด้วยว่าเขามีผู้หญิงที่เขาหลงรักอยู่แล้ว

เธอคนนั้นเป็นภรรยาของลูกพี่ลูกน้องเขา นับตั้งแต่สบตากันครั้งแรกเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าเธอคือคนที่เขาตามหามานาน

ในตอนที่เธอตอบรับคำเชิญของเขาว่าจะไปดูละครเวทีด้วยกัน เขารู้สึกอิ่มเอมใจมาก คิดว่าถึงอย่างไรเธอก็ต้องขอหย่ากับสามีสักวัน แต่ใครจะคิดเล่าว่า...วันนั้นกลับเป็นเขาเสียเองที่ถูกทอดทิ้ง เธอไม่ยอมมาพบเขา เพราะเลือกที่จะใช้ยามค่ำคืนนั้นอยู่ด้วยกันกับสามี

เพราะเสียใจที่ถูกเหมยหลินเมินเฉยความรู้สึก เขาจึงดื่มหนักเพื่อให้ลืมเลือนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอ ระหว่างที่กำลังขาดสติได้ที่ ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเงยมองหน้าอีกฝ่าย พลันเห็นเป็นใบหน้าของเหมยหลิน เธอกำลังส่งยิ้มมาให้เขาพร้อมเรียกชื่อเขาเสียงหวาน

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิด บั้นท้ายกลมกลึงแตะสัมผัสลงบนหน้าตักแกร่ง ลำแขนกำยำโอบรัดร่างนุ่มนิ่มไม่ให้ขยับหนี

พายุฝนพัดโหมกระหน่ำ ทำให้ไม่ได้ยินเสียงของกันและกัน ไอเย็นแผ่กระจายไปรอบด้าน มีเพียงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายชายหนุ่มที่พอทำให้เธออบอุ่นได้บ้าง ทั้งสองสบตากันพลันเกิดประกายบางอย่างอยู่ในแววตา

สองร่างโผทะยานเข้าหากันอย่างโหยหา ริมฝีปากคมชัดเปล่งเสียงเรียกชื่อหญิงสาวในดวงใจไม่หยุดหย่อน กระทั่งบทรักสุดท้ายจบลง เขาจึงได้หมดสติและหลับไป...

แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านม่านสีขาวกระทบลงบนพื้นไม้ขัดเงา สะท้อนไปยังเตียงสี่เสาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บนนั้นมีสองร่างกำลังนอนกกกอดกันอยู่

เพราะแสงที่สว่างจ้าเกินไป จึงทำให้ร่างนุ่มนิ่มเริ่มขยับตัว ผละใบหน้าออกห่างจากแผงอกกำยำที่กำลังซบอิงอยู่ แพขนตายาวกะพริบถี่ค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า พลางปรับภาพตรงหน้าให้คมชัด

และพอเห็นว่าใครนอนอยู่ข้างกาย ร่างอวบอิ่มก็รีบลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ กวาดสายตามองร่างกายเปลือยเปล่าของตนเองและรอบๆ ห้องด้วยความตื่นตระหนก เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้กำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างทาง แล้วจากนั้นก็มีรถยนต์คันหนึ่งพุ่งมายังจุดที่เธอนั่งอยู่

" นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ "

เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง ระหว่างที่เธอกำลังแตกตื่น ร่างกำยำก็ค่อยๆ พลิกตัว ครั้นเขาลืมตาตื่นก็ถึงกับผงะด้วยตกใจ

" เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง " กู้จานลุกพรวดขึ้น เพ่งสายตามองร่างขาวอวบของหญิงสาวที่เผยให้เห็นเพียงแผ่นไหล่เรียบเนียน

คนถูกถามหันมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

" ฉันสิต้องถามคุณมากกว่า ว่าคุณทำอะไรกับฉันไปบ้าง "

ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะใช่การนอนทั่วไป ที่สำคัญทำไมตัวเธอดูใหญ่ขึ้น แถมหน้าอกก็ใหญ่เกือบเท่าหัวเด็กทั้งที่เมื่อก่อนเล็กเท่าฝาขวดน้ำ

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เพราะสิ่งที่เธอสงสัยที่สุดคือเธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร

กู้จ้านรู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันทีเมื่อจำภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ แถมยังเอาแต่เรียกผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยชื่ออื่น

" คือฉัน...." เขาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไร กระอักกระอ่วนเกินกว่าจะบอกว่าตนเองไม่ได้ตั้งใจ

" ทำไมไม่ตอบล่ะ " เธอรบเร้าเขาให้พูด เพื่อที่เธอจะได้ทำความเข้าใจ

ทว่า....

ยังไม่ทันได้พูดสิ่งใดมากนัก เสียงเอะอะโวยวายด้านนอกก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงของผู้ชายวัยกลางคนที่พูดขึ้นมาว่า

" ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน ไปเรียกหมอกู้มาฉันต้องการพบเขาเดี๋ยวนี้ "

" ไม่ได้นะคะ ท่านนายพลขึ้นไปข้างบนไม่ได้นะคะ " หัวหน้าแม่บ้านอาวุโสรีบเข้ามาขวางคนที่ตั้งท่าจะก้าวขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง

" ทำไมฉันจะขึ้นไปไม่ได้ ฉันจะไปตามหาลูกสาวฉัน เมื่อวานเธอต้องมาที่นี่ไม่ผิดแน่ " นายพลเสิ่นใช้มือดันหัวหน้าแม่บ้านให้หลีกทาง ก่อนจะพุ่งตัวไปที่ชั้นสองด้วยความรวดเร็ว

เมื่อวานลูกสาวเขาบอกว่าอยากนำขนมบ๊ะจ่างมาให้ว่าที่สามีได้ลองชิม เนื่องด้วยเธอได้มีโอกาสลงครัวด้วยตนเองเป็นครั้งแรก จึงอยากให้กู้จ้านได้ลิ้มลองรสชาติขนมที่เธอทำ ซึ่งเขาก็อนุญาตให้เธอมา เพราะเห็นว่าคฤหาสน์ตระกูลกู้กับตระกูลเสิ่นอยู่ไม่ไกลกัน

ตอนแรกเขานึกว่าบุตรสาวจะรอให้ฝนหยุดเสียก่อนจึงค่อยกลับ แต่พอเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงก็ยังไม่มีทีท่าว่าเสิ่นหว่านอินจะกลับบ้านเสียที

เขาร้อนใจอยากออกมาตามหาเธอตั้งแต่เมื่อคืน แต่กลับถูกภรรยาห้ามไว้ อีกฝ่ายบอกว่าเสิ่นหว่านอินไม่ใช่เด็กแล้วย่อมดูแลตนเองได้ ที่สำคัญหากปั่นจักรยานกลับไม่ได้จริง คนสกุลกู้ย่อมให้การช่วยเหลือ หากไม่ไปส่งก็คงให้พักที่นี่สักคืน

ดังนั้นพอเห็นพระอาทิตย์ส่องแสง เขาก็รีบบึ่งรถยนต์มาที่นี่ทันที เพื่อมาพาตัวลูกสาวกลับไป

ชายวัยกลางคนเดินไปเคาะประตูทุกห้อง จนกระทั่งเห็นห้องหนึ่งแง้มประตูเปิดไว้ เขาร้อนใจจนลืมมารยาทไปหมดสิ้นรีบผลักประตูเปิดเข้าไป และก็ได้เห็นว่าลูกสาวคนเล็กที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าชีวิตนั่งอยู่บนเตียงกับผู้ชายในสภาพไร้เสื้อผ้าอาภรณ์

" เสิ่นหว่านอิน!" เขาแผดเสียงลั่นจนทุกคนตกใจไปตามๆ กัน โดยเฉพาะเจ้าของชื่อที่สะดุ้งวาบอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นชายวัยกลางคนยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้าประตู