ตอนที่ 2

ทั้งสองถูกพาตัวมานั่งในห้องรับแขก ร่างกำยำของชายวัยกลางคนกำลังยืนกอดอกจ้องมองปฏิกิริยาของหนุ่มสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่สไตล์คลาสสิก

ผู้เป็นบุตรสาวนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาบิดา ส่วนชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์นั่งนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างกาย เพราะกำลังครุ่นคิดหาวิธีรับมือกับความโกรธของท่านนายพลเสิ่น

" เขาบังคับลูกหรือเปล่า " น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามบุตรสาว แต่สายตากลับจดจ้องไปที่หมอกู้

เสิ่นหว่านอินส่ายหน้า " ไม่ค่ะ เขาไม่ได้บังคับหนู "

แม้เธอจะยังจำอะไรไม่ได้มาก แต่ก็มั่นใจว่าเจ้าของร่างนี้ไม่ได้ถูกบังคับขืนใจแน่นอน

" หมอกู้ คุณคิดจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง ลูกสาวผมถูกคุณล่วงเกินไปแล้ว แบบนี้ยังจะปฏิเสธการแต่งงานอีกหรือ "

สองเดือนก่อนเขาเคยส่งภรรยามาพูดคุยถึงเรื่องแต่งงานกับกู้จ้านว่าจะจัดในช่วงเดือนไหน พออีกฝ่ายได้ฟังก็ปฏิเสธภรรยาเขาเสียงหนักแน่นว่าจะไม่แต่งงานกับลูกสาวเขาในเร็วๆ นี้แน่นอน แถมยังบอกอีกว่าตนเองมีคนรักอยู่แล้ว

ครั้นเขาได้ฟังดังนั้นก็พยายามบอกบุตรสาวให้หักห้ามใจ อย่าได้คาดหวังว่าจะได้แต่งงานกับหมอกู้เด็ดขาด เพราะมีหลายส่วนที่อีกฝ่ายจะไม่ยอมตกลง แม้เขาจะพยายามเกลี้ยกล่อมบุตรสาวสารพัด แต่เสิ่นหว่านอินก็ไม่ยอมฟังบอกว่าจะต้องเอาชนะใจกู้จ้านให้ได้

ตัวเขาที่รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ จึงปล่อยให้ลูกลองผิดลองถูกด้วยตนเอง และรอว่าเมื่อไรกู้จ้านจะปฏิเสธบุตรสาวเขาอย่างตรงไปตรงมาเสียที

แต่ไม่นึกว่าสุดท้ายเรื่องจะลงเอยแบบนี้ ซึ่งเขาไม่มีทางยอมปล่อยผ่านมันไปแน่

กู้จ้านถึงกับพูดไม่ออก เขาหันมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน เธอจ้องหน้าเขาตาปริบๆ คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่ง คล้ายส่งสัญญาณให้เขาปฏิเสธคำร้องขอของบิดาเธอไป

" คือผม....."

" ไม่ต้องพูดแล้ว เอาเป็นว่าทางผมจะกำหนดฤกษ์แต่งเอง คุณมีหน้าที่เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ แล้วอย่าได้ปฏิเสธเด็ดขาด เพราะลูกผู้ชายตัวจริงต้องรู้จักรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองทำลงไป " นายพลเสิ่นพูดดักทางว่าที่ลูกเขยไว้หมด ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบหน้ากู้จ้าน แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็คงปฏิเสธอะไรได้ยาก

" คุณพ่อ "

เสิ่นหว่านอินอ้าปากค้าง สิ่งที่เธอทำความเข้าใจได้หลังลืมตาตื่นขึ้นมาคือ เธอเข้ามาอยู่ในร่างผู้หญิงอ้วนที่ชื่อเสิ่นหวานอิน และที่นี่คือยุคสาธารณรัฐประชาชนจีนยุค 70 ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือผู้ให้กำเนิดเสิ่นหว่านอิน มีตำแหน่งเป็นนายพลของกองปฏิวัติ และคนที่นั่งอยู่ข้างเธอในตอนนี้ คือคู่หมั้นที่ถูกผู้ใหญ่จับหมั้นกันตั้งแต่เด็ก

พูดง่ายๆ คือเขาไม่เต็มใจหมั้นกับเธอนั่นเอง แถมตอนนี้ยังเปลี่ยนข้าวสารเป็นข้าวสุกแล้ว ดังนั้นจึงยากที่จะปฏิเสธการแต่งงานในครั้งนี้ได้

" ไม่ต้องมาเรียกเลย เป็นเพราะลูกนั่นแหละ ถึงทำให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้ ไหนบอกว่าเอาขนมมาส่งแค่ครู่เดียวไง แล้วทำไมถึง....เฮ้อ " นายพลเสิ่นถอนหายใจ เขาไม่อยากพูดประโยคถัดจากนี้ เพราะคนที่สะเทือนใจที่สุดก็คือตัวเขาเอง " เอาเป็นว่ากลับบ้านก่อนเถอะ "

เขาเข้าไปดึงแขนลูกสาวให้ลุกขึ้น ก่อนพากันเดินออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลกู้ไป

ครั้นเห็นสองพ่อลูกคู่นั้นเดินพ้นประตูแล้ว กู้จ้านก็เอนตัวไถลไปกับโซฟาด้วยความเหนื่อย เขายกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก พลางก่นด่าตนเองในเรื่องที่ทำลงไป

" ช่างเถอะ ถึงยังไงคุณก็ไม่เลือกผมอยู่แล้วนี่ " เขาพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาหลงรักอย่างสุดหัวใจ

หลายวันผ่านไป งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหัน หลังเสร็จพิธีเจ้าบ่าวเจ้าสาวในชุดแต่งงานสีแดงก็ถูกพาตัวมาที่ห้องหอ ซึ่งจะใช้เป็นที่หลับนอนในค่ำคืนนี้

หญิงสาวร่างอวบนั่งเกร็ง จิกเล็บลงบนเนื้อหน้าขาด้วยความตื่นเต้น เธอไม่เคยเข้าพิธีแต่งงานแบบนี้มาก่อน เนื่องด้วยตอนอยู่ที่โลกเดิมเธอเป็นสาวโสด ไม่เคยมีแฟนและไม่เคยแต่งงาน ดังนั้นจึงรู้สึกประหม่าอยู่มาก

" เปิดผ้าออกได้แล้ว พวกเขาออกไปหมดแล้ว " น้ำเสียงทุ้มเอ่ย เขาลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปที่โต๊ะมงคลซึ่งมีเหล้าและอาหารวางไว้

เขารินเหล้าใส่แก้วพร้อมยกดื่ม ส่วนเธอก็ค่อยๆ ถอดผ้าคลุมหน้าออก ทั้งที่แม่ของเธอย้ำนักย้ำหนาว่าคนที่จะเปิดผ้าผืนนี้ได้มีแค่กู้จ้านคนเดียวเท่านั้น แต่ในเมื่อเขาบอกให้เธอเปิดออก เธอก็จะถือเสียว่าเขาเป็นคนทำให้ก็แล้วกัน

" คืนนี้คุณจะนอนที่นี่เหรอ " เธอถามพลางหันมองเตียงที่ถูกโรยด้วยธัญพืชหลายอย่าง หญิงสาวค่อยๆ เก็บออกอย่างเชื่องช้า

" ใช่ จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็พ่อเธอกำชับฉันมาแบบนั้นนี่ " กู้จ้านพูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย

" แล้ว....." ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน รู้สึกเขินที่ต้องพูดประโยคต่อจากนี้

แต่ดูเหมือนเขาจะดูออกว่าเธอจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงพูดแทรกขึ้นมาว่า

" ไม่มีทาง ฉันจะไม่มีอะไรกับเธออีกเด็ดขาด แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ที่ฉันยอมแต่งก็เพราะอยากให้เรื่องมันเงียบ เอาไว้ผ่านไปสักสามสี่เดือนแล้วเราค่อยมาคิดเรื่องหย่ากันเถอะ " กู้จ้านไม่อ้อมค้อม เขาพูดตรงประเด็นเพื่อให้หญิงสาวทำความเข้าใจ

ดวงตากลมโตแหงนมองใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มเหนือดวงตาสีดำจ้องมองเธอราวไร้ความรู้สึก มันดูว่างเปล่าเสียจนเธอนึกหวั่นใจ เดิมทีเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าการแต่งงานในครั้งนี้จะเป็นไปโดยราบรื่นอยู่แล้ว

และที่ยอมแต่งก็เพราะไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ครั้นได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอก็เริ่มรู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย

" งั้นก็ดีค่ะ ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นอยู่เหมือนกัน "

กู้จ้านแปลกใจเล็กน้อยที่เธอไม่แสดงอาการดื้อดึงเหมือนที่ผ่านมา ดูพูดง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก หากเป็นเมื่อก่อนคงได้โต้เถียงกันสักพัก จนกว่าจะหาข้อยุติเรื่องนี้ได้

" เข้าใจง่ายๆ แบบนี้ก็ดี ฉันจะได้ทำอะไรสะดวกมากขึ้น " เขาพูดพลางถอดเสื้อคลุมตัวสีแดงออก ก่อนเดินไปอาบน้ำ

พอเธอเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้ว เธอก็รีบพุ่งตัวมาที่โต๊ะเพื่อกินอาหารบนนั้น ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเธอสักเม็ด เธอทั้งหิวทั้งอึดอัดกับพิธีการหลายๆ อย่าง ภาวนาให้เวลารีบเดินไวๆ อยู่หลายครั้ง เพราะเธอจะได้รีบไปพักผ่อนเสียที

" เฮ้อออ เกือบตายเพราะอดข้าวแล้วไหมล่ะ "

เธอลูบท้องหลังกินอิ่ม และเพิ่งมาสังเกตว่าตัวเองมีพุงยื่นออกมาเล็กน้อย ครั้นบีบไปบีบมาก็รู้สึกเพลินมือดีเหมือนกัน

" จะลดน้ำหนักดีไหมน่า " เสิ่นหว่านอินทำสีหน้าครุ่นคิด " ไม่ดีกว่า อ้วนแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อยากกินอะไรก็กิน แถมยังสามารถไล่พวกที่หลงใหลแค่หน้าตาออกไปได้ด้วย "

เธอคิดว่ากู้จ้านเป็นพวกที่ชอบคนแค่หน้าตา พอเห็นว่าเธออ้วนเขาก็เลยรังเกียจไม่อยากแต่งงานด้วย แต่ก็ต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่งว่า กู้จ้านเป็นคนที่เพียบพร้อมไปด้วยหน้าตาและฐานะ คนระดับเขาควรได้ภรรยาที่สวยๆ และหุ่นดีกว่านี้ และมันคงตลกน่าดูหากเขาควงเธอไปออกงานสังคมแล้วแนะนำเธอว่าเป็นภรรยาของเขา