14

สิ่งที่หลี่เหนียงไม่รู้ก็คือ หลู่ ฮั่วเหลียนเฉิงไม่อยากเตรียมของขวัญหมั้นเช่นนี้ แต่เป็นคำพูดของท่ารนแม่ของเขาที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ

คืนก่อนที่เขาจะไปมอบของขวัญหมั้นให้ตระกูลซู แม่ของเขาเรียกเขาเข้ามาและมอบสร้อยข้อมือทองคำคู่หนึ่งให้เขา พร้อมกับบอกว่าเป็นของขวัญหมั้นของเขา

ฮั่วเหลียนเฉิงไม่พอใจ นั่นเป็นของขวัญที่ท่านย่าของเขามอบให้ท่านแม่ ผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควรกับของขวัญเหล่านั้น แม่ฮั่วรู้จักลูกชายดีที่สุด แม้จะตาบอด แต่หัวใจของเธอก็เข้มแข็ง เธอเข้าใจความขุ่นเคืองและความขุ่นเคืองของลูกชาย จึงแนะนำเขาว่า

"เหลียนเฉิง ไม่ว่าซูว่านอิงจะทำอะไรในอดีต นางก็คือคนที่เจ้าจะใช้ชีวิตด้วย ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน เมื่อนางแต่งงานเข้ามาในครอบครัวของเรา นางก็จะเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวเรา หากไม่นับการกระทำในอดีตของนาง เจ้าย่อมรู้ถึงสภาพการณ์ของครอบครัวเรา นางจะต้องทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับเจ้า นางถูกเลี้ยงดูโดยพ่อแม่ ดังนั้นเจ้าต้องไม่เข้มงวดกับนางมากเกินไป จำไว้ นางคือภรรยาของเจ้า และเจ้าก็คือหนึ่งเดียว"

ฮั่วเหลียนเฉิงฟังคำพูดของท่านแม่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเข้าใจความหมายของนาง ซูว่านอิงกำลังจะได้เป็นภรรยาของเขา เป็นสมาชิกของตระกูลฮั่ว ไม่ว่าเขาจะต้องการหรือไม่ นี่คือความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

ฮั่วเหลียนเฉิงรับกล่องจากท่านแม่แล้วพยักหน้า “ลูกชายรู้ว่าต้องทำเยี่ยงไร”

คืนก่อนงานแต่งงานของซูว่านอิง นางนอนไม่หลับจ้องมองกำแพงที่ปกคลุมด้วยกระดาษสีแดง จิตใจของนางสับสนวุ่นวาย นึกถึงเหตุการณ์ที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกอย่างดูแปลกและไม่คุ้นเคย นางทำได้เพียงยอมรับทุกสิ่งที่ถูกบอกเล่าอย่างแข็งขัน แล้วนำมาปรับใช้กับตัวเอง ทำไมนางถึงจำอะไรไม่ได้เลย?

หรือว่าเป็นการลงโทษที่ขโมยคู่หมั้นของพี่สาวหรือ? นางจำไม่ได้ และก็หาคำตอบไม่ได้ ตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมา ครอบครัวของนางก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมงานแต่งงานของนาง และไม่มีใครมีเวลาสนใจนางเลย บางทีพวกเขาอาจจะไม่ชอบนางจริงๆ จึงไม่อยากคุยกับนาง

วันรุ่งขึ้นนางจะแต่งงานแล้ว พี่สาวสาวของนางบอกนางว่านางกำลังจะแต่งงานกับชายที่นางหลงรักมานาน เขาหล่อเหลามาก และสาวๆ หลายคนในหมู่บ้านก็ชื่นชมเขา

เขายังเป็นนักวิชาการผู้ปราดเปรื่อง เขาตั้งเป้าที่จะสอบผ่านราชสำนักและได้เป็นขุนนาง เขาเป็นผู้มีความสามารถขนาดนี้ คงจะต้องเสียใจมากหากต้องแต่งงานกับผู้หญิงไร้ค่า ซูว่านอิงคิดพี่สาวนางสวยมากเลย นางเหมาะกับเขาที่สุด

แต่ทำไมนางถึงไม่มีความสุขที่ได้แต่งงานกับชายที่นางหลงรักล่ะ? กลับกัน ซูว่านอิงกลับรู้สึกสับสนอย่างเหลือเชื่อ ก่อนรุ่งสางของวันรุ่งขึ้น หลี่เหนียง ซูหรูอี้ ซูเถียนเถียน และคนอื่นๆ มาถึงห้องของนาง

นับตั้งแต่เสี่ยวเถียนรู้ว่าพี่สาวของนางจะแต่งงานกับฮั่วเหลียนเฉิง ความรู้สึกผิดของนางก็ลดลง ไม่ว่าอย่างไร พี่สาวของนางคงดีใจที่ได้แต่งงานกับชายที่นางรัก

ซูว่านอิงปล่อยให้พวกเขาควบคุมเธอราวกับหุ่นเชิด พวกเขาล้างหน้า หวีผมแต่งหน้า และแต่งตัวให้นาง สวมชุดแต่งงาน

สักพัก ซูว่านอิงก็ตกใจกับเงาสะท้อนของนางในกระจกทองเหลือง คนๆ นั้นที่ใบหน้าแดงก่ำนั้น เป็นตัวนางจริงๆ หรือ?

นางสวมชุดแต่งงานที่ตัดเอาไว้ให้ซูหรูอี้ ซึ่งดูเหมือนเด็กที่สวมชุดผู้ใหญ่ ซูหรูอี้สูงกว่านางครึ่งศีรษะแล้ว และมีรูปร่างที่อ้วนกว่า เมื่อเทียบกับซูหรูอี้แล้ว รูปร่างของซูว่านอิงกลับดูเหมือนเด็กที่ยังไม่โตไม่เลย ชุดหลวมๆ ถูกรัดกับตัวนางเอาไว้แน่น

หลังจากซูว่านอิงแต่งตัวเสร็จ หลี่เหนียงก็ขอให้คนอื่นๆ ออกไป นางอยากคุยกับซูว่านอิงตามลำพังสักครู่ หลังจากที่คนอื่นๆ ออกไปแล้ว หลี่เหนียงก็จับมือลูกสาวแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“เสี่ยวอิง วันนี้เจ้าจะแต่งงานแล้ว เจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลฮั่วตั้งแต่นี้เป็นต้นไป จงเป็นภรรยาที่ดี ขณะที่เจ้าอยู่ที่นี่ จงกตัญญูต่อแม่ฮั่วและดูแลน้องสาวของเขาให้ดี อย่าจมอยู่กับอดีตมากเกินไป แต่จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นหนี้บุญคุณพี่สาวรองของเจ้า เจ้าต้องใจดีกับนางตั้งแต่นี้เป็นต้นไป"

หลี่เหนียงหยุดพูด แล้วพูดต่อ "เจ้ายังไม่มีรอบเดือน ดังนั้นเจ้าจะไม่สามารถเข้าหอกับฮั่วเหลียนเฉิงได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่"

ซูว่านอิงครุ่นคิดถึงคำพูดของท่านแม่ ราวกับเข้าใจความหมาย และพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเห็นว่าลูกสาวพยักหน้า หลี่เหนียงก็พูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า

 "แม่วางหนังสือไว้ใต้กล่องสินสอดของลูก เก็บไว้ให้ปลอดภัย แล้วค่อยอ่านหลังมีรอบเดือน"

ซูว่านอิงอยากรู้ว่าในหนังสือเหล่านั้นมีอันใด เหตุใดท่านแม่ของนางถึงได้พูดอย่างลึกลับ เอาไว้นางจะเปิดดูทุกครั้งที่มีเวลา เพราะหนังสือเหล่านั้นมอบให้นางแล้ว ไม่ว่าจะอ่านเร็วหรือช้าก็ไม่สำคัญ

หลังจากสวมผ้าคลุมหน้าสายตาของนางก็พร่ามัว ซูว่านอิงทำได้เพียงปล่อยให้คนรอบข้างนำทาง หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนเจ้าสาวก็ส่งนางให้คนอื่น นางมองเห็นโครงร่างของชายคนนั้นผ่านผ้าคลุมหน้าได้เพียงเลือนราง

เขาสูงใหญ่จนนางที่สูงแค่หน้าอก เขาคงเป็นสามีของนางใช่หรือไม่ ซูว่านอิงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเขา ท่ามกลางเสียงฆ้องและกลอง ซูว่านอิงก็ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวและไม่นานก็มาถึงบ้านของตระกูลฮั่ว

ซูว่านอิงและฮั่วเหลียนเฉิงได้แต่งงานกันในที่สุด และได้เป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ ก่อนที่ซูว่านอิงจะสูญเสียความทรงจำ นางคงนึกไม่ถึงว่าชีวิตของตัวเองจะพลิกผันอย่างน่าตกใจเช่นนี้ หลุดออกจากเส้นทางที่วางแผนไว้ และต้องพัวพันกับคนแปลกหน้าอย่างแยกไม่ออก

ในห้องหอ ซูว่านอิงรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวเล็กน้อย นางนั่งนิ่งอยู่เงียบๆ ครุ่นคิดว่าสามีของนางจะเป็นอย่างไร เขาจะไม่ชอบนางหรือไม่ ความคิดแล่นพล่านไปทั่ว

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ความเงียบค่อยๆ แผ่ซ่านออกไป ชายคนหนึ่งเปิดประตูเดินเข้ามา หัวใจของซูว่านอิงเต้นระรัวในลำคอ

เพื่อนเจ้าสาวเห็นเจ้าบ่าวเดินเข้ามา จึงยื่นคันชั่งให้เขา

ขณะที่เพื่อนเจ้าสาวกำลังจะพูดอะไรที่เป็นมงคล ฮั่วเหลียนเฉิงก็ขัดขึ้นมาว่า "พวกเจ้าออกไปก่อน ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่"

เพื่อนเจ้าสาวตกตะลึง นางไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน และชั่วขณะหนึ่งนางก็ไม่รู้จะพูดอันใด

เมื่อเห็นว่าเพื่อนเจ้าสาวไม่ขยับเขยื้อน ฮั่วเหลียนเฉิงจึงพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจว่าม "ข้าบอกออกไป!"

ตลอดหลายปีที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว นางไม่เคยเห็นใครที่ไม่เคารพผู้อื่นมากเท่านี้มาก่อนนางวางของลงอย่างหัวเสีย แล้วบ่นพึมพำว่า

"ออกไปก็ออกไปสิ จะเสียงดังทำไมกัน ข้ายังไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนเลยให้ตายเถอะ..."

ซูว่านอิงตกใจกับน้ำเสียงของเขา ยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี หลังจากเพื่อนเจ้าสาวออกไป ฮั่วเหลียนเฉิงก็ปิดประตู เดินตรงไปหาซูว่านอิง แล้วยกผ้าคลุมหน้าขึ้น

ความรังเกียจของเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นตาและร่างผอมบางของซูว่านอิง เมื่อผ้าคลุมหน้าถูกยกขึ้น นางก็มองเห็นคนตรงหน้า

นางตกตะลึง เขาสูงสง่าสง่างามในชุดสีแดงสด เกล้าผมสีเข้มเป็นมงกุฎ ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง และริมฝีปากบาง แต่นัยน์ตาที่เชิดขึ้นกลับแฝงไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยามนางสุดหัวใจ