Semua Bab ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Bab 1 - Bab 10

พริบตาเดียว ซูว่านอิงก็มาอยู่ที่นี่มาได้เจ็ดวันแล้ว ในฐานะลูกสาวคนที่สามของตระกูลซู ชีวิตของซูว่านอิงค่อนข้างดี ในยุคโบราณที่มีความยากจนข้นแค้น ยังสามารถกินไข่ได้ทุกวัน ซึ่งหมายความว่าย่อมมีเนื้อกินบ้าง สมาชิกตระกูลซูคนอื่น ๆ ก็แวะมาพูดคุยกันทุกวันอย่างไรก็ตาม เจ้าของร่างเดิมได้รับบาดเจ็บสาหัส มีข่าวลือว่าเธอกลิ้งลงมาจากภูเขา นอกจากบาดแผลที่ศีรษะแล้ว ยังมีอาการบาดเจ็บอื่น ๆ อีกมากมาย ดังนั้น ซูว่านอิงจึงต้องนอนติดเตียงมาโดยได้รับการดูแลจากซูเถียนเถียนเด็กหญิงตัวน้อยคนแรกที่พบเมื่อข้ามเวลามา หลังจากทำความรู้จักกับซูเถียนเถียนได้ไม่กี่วัน ซูว่านอิงก็พบว่าซูเถียนเถียนเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักและมีความสามารถ ซูว่านอิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มาดูแลตัวเองต้องขอบคุณซูเถียนเถียนผู้ช่างพูดที่คอยพูดคุยอยู่ข้างหูตลอดเวลา ทำให้ซูว่านอิงเข้าใจยุคสมัยและครอบครัวนี้เป็นอย่างดีคนที่ซูว่านอิงเดินทางข้ามเวลามาอยู่ในร่างนี้ก็คือซูว่านอิง ลูกสาวคนที่สามของตระกูลซูสถานที่แห่งนี้คือราชวงศ์ที่ไม่มีบันทึกในประวัติศาสตร์ ซูเถียนเถียนยังเด็กและไม่ค่อยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับสภ

บ้านตระกูลซูในห้องของท่านพ่อซูและหลี่เหนียง“สามี อย่าเพิ่งรีบไปนอนนะ ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน” หลี่เหนียงคว้าตัวสามีของนางเอาไว้ในตอนที่เขากำลังจะล้มตัวนอนลง“มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ เจ้าก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเหมือนกัน พักผ่อนบ้างเถอะ” ซูต้าเฉียงอ้าปากหาวด้วยความง่วงหลี่เหนียงรู้สึกกังวลใจมาก เรื่องนี้อยู่ในหัวของนางมาทั้งวันและต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากปล่อยเวลาไว้นานกว่านี้ นางจึงรีบพูดว่า“เรื่องแต่งงานของหรูอี้”เมื่อซูต้าเฉียงได้ยินดังนั้น สติของเขาก็กลับคืนมา สองปีก่อน เขาเคยบอกหลี่เหนียงว่าลูกสาวคนที่สองควรหมั้นหมายกับหลี่หมิงจื้อ เพราะหลี่หมิงจื้อได้รับการเลี้ยงดูจากพวกเขา และนิสัยของเขาก็เป็นที่ประจักษ์ชัด ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กและมีความรักใคร่ต่อกันแต่ภรรยาของเขากลับหมกมุ่นอยู่กับการที่ลูกสาวคนที่สองจะได้เข้าไปสู่ตระกูลเศรษฐี ใช้ชีวิตหรูหรา และตัวนางเองก็จะได้รับเกียรติเช่นเดียวกัน แต่การที่จะได้เข้าไปอยู่ในตระกูลที่ร่ำรวยเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถึงนางจะได้แต่งงานจริง ๆ ลูกสาวคนที่สองจะอยู่ได้อย่างไรในเ

หมู่บ้านซูเจียโกวในยามเย็น พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงเรืองรองจางๆ บนท้องฟ้า เสียงวัวร้องก้องเป็นระยะๆ และควันไฟจากบ้านเรือนลอยฟุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากทำงานมาทั้งวัน ทุกคนก็รีบกลับบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ผู้หญิงและเด็กเตรียมอาหารเย็น และหมู่บ้านก็ค่อยๆ กลับสู่ความเงียบสงบขณะเดียวกัน มีชายคนหนึ่งเดินอย่างรวดเร็วไปตามถนนสู่หมู่บ้านซูเจียโกวพร้อมกับถือห่อผ้าในมือ แม้ว่าร่างกายของเขาจะผอมบาง แต่ความมุ่งมั่นและความภาคภูมิใจของเขาไม่อาจปกปิดได้ตอนนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียนจุนซานและฮั่วเหลียนเฉิงที่น่าจะกลับบ้านไปแล้วสองวัน เพื่อใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดของโรงเรียนในการคัดลอกหนังสือและหาเงินให้แม่และน้องสาว เขาจึงอยู่ต่ออีกสองวันและเพิ่งกลับมาในวันนี้เมื่อเห็นแสงริบหรี่อยู่ไม่ไกล เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น และเดินเร็วขึ้นขณะมุ่งหน้าไปยังแสงนั้น เมื่อเข้าไปในลานบ้าน เขาเห็นน้องสาวของเขากำลังพยายามตักน้ำจากบ่อน้ำ ใบหน้าของน้องสาวแดงก่ำ เส้นเลือดที่มือถูกเชือกขีดข่วน ทำให้มือที่ไร้เนื้อของเธอดูน่ากลัวเล็กน้อยเขารู้สึกอึดอัดและรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนี้ ไม่เพียงแต่เขาไม่สาม

"เสี่ยวอิง เสี่ยวเถียนทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ"เสี่ยวเถียนก้าวออกมาข้างหน้าและทักมทายหลิวหย่งอัน "สวัสดีเจ้าค่ะพี่เขย ท่านแม่ส่งพวกเรามาเยี่ยมพี่สาวเจ้าค่ะ"หลิวหย่งอันรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่าพวกเขามาเยี่ยมภรรยา ซูว่านโหรวอาเจียนทุกอย่างที่กินมาตลอดเดือนที่ผ่านมา น้ำหนักลดไปมากและดูผอมลงมาก ซึ่งทำให้ตระกูลหลิวเป็นกังวลพวกเขาเคยเขียนจดหมายถึงตระกูลซู หวังว่าหลี่เหนียงจะมาช่วยดูแลภรรยาของเขาสักสองสามวัน แต่แม่ยายของเขาไม่ไม่สามารถมาได้ เมื่อซูว่านอิงกับซูเถียนเถียนมาถึง ภรรยาของเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อได้เจอน้องสาว และบางทีทุกอย่างอาจจะดีขึ้นหลิวหย่งอันครุ่นคิด จึงส่งแขกให้ผู้ช่วยของร้านและทักทายทั้งสองคนอย่างอบอุ่นว่า "ดีใจจังที่ได้มา พี่สาวของพวกเจ้าบ่นเรื่องพวกเจ้าอยู่เรื่อยเลย ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบพี่สาว อย่าเพิ่งรีบกลับไปนะ พักสักสองสามวัน ข้าจะพาพวกเจ้าเที่ยวชมเมืองหย่งโจว..."หลิวหย่งอัน ชายร่างเล็กผิวขาวให้การต้อนรับสองพี่น้องเป็นอย่างดีเมื่อทั้งสองคนเข้ามาถึง ซูว่านโหรวกำลังนอนอยู่บนเตียง ท้องแก่จัด นางมีอาการแพ้ท้องและกินอะไรไม่มาก เธอจึงดูซีดเซียวและอ่อนแรง"ว่านโหรว ดูสิว่

หลังอาหารเย็น ซูว่านอิงกับน้องสาวก็กลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของ ซูหรูอี้เรียกน้องสาวเอาไว้"เสี่ยวเถียน เจ้ามานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก"เสี่ยวเถียนเดินตามซูหรูอี้ไปที่สวนหลังบ้าน ทั้งสองคนหายไปนานและไม่ได้กลับมาอีกเลยจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเข้านอนนางไม่รู้ว่าซูหรูอี้พูดอันใดกับเสี่ยวถียน หลังจากกลับมาเสี่ยวเถียนก็มีอาการเหม่อลอยนางนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียงทำให้ซูว่านอิง รู้สึกกังวลอย่างมาก วันนี้นนางเกวียนวัวนั่งเป็นเวลานานรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่นางก็ไม่สามารถนอนหลับได้ทันที นางต้องรอให้เสี่ยวเถียนหลับไปก่อนหลังจากพลิกตัวไปมาอยู่นาน เสี่ยวเถียนก็ลุกขึ้นยืนและถามคำถามกับซูว่านอิงว่า "พี่สาม ถ้าข้าทำเรื่องที่ผิดต่อท่านผิด ท่านจะยกโทษให้ข้าหรือไม่"ซูว่านอิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับน้องสาวของนาง เพื่อให้เสี่ยวเถียนนอนหลับอย่างสบายใจนางจึงตอบไปว่า"ได้สิ ไม่ว่าเจ้าจะทำอันใดผิดพี่สามก็จะไม่โทษเจ้า เพราะพี่สามเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำเรื่องที่ไม่ดีกับพี่สาม""จริงหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเถียนต้องการยืนยันคำพูดของซูว่านอิงรีบถามออกมาซูว่านอิงตอบอย่างหนักแน่นว่า "จริ