جميع فصول : الفصل -الفصل 5

ซูว่านอิงเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร เธอถูกโยนไปที่ประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เธอเกิด มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่อยู่ในผ้าอ้อมที่ระบุชื่อและวันเกิดของเธอ ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นผู้พบและรับเธอเข้ามาซูว่านอิงเป็นเด็กสาวที่ฉลาด เธอได้รับทุนการศึกษาตลอดช่วงที่เธอเรียน ด้วยเงินบริจาคจากผู้มีจิตใจดีและหยิบยื่นโครงการเรียนแบบเรียนไปควบคู่กับการทำงานให้เธอ ชีวิตของเธอจึงราบรื่นต่อมาเธอยังได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวนเพื่อศึกษาต่อปริญญาโทด้านการเงินที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง และที่แห่งนี้ทำให้เธอได้พบกับสามีของเธอ ทั้งสองคนเป็นนักศึกษาสาขาวิชาเดียวกัน หลังจากสำเร็จการศึกษา เธอได้เข้าทำงานที่ธนาคารชื่อดังแห่งหนึ่ง ส่วนสามีของเธอต้องการไปเรียนต่อในระดับปริญญาเอกที่ต่างประเทศโอกาสในหน้าที่การงานของเธอสดใส ชีวิตคู่ก็ราบรื่น ซูว่านอิงจดทะเบียนสมรสกับลู่เฉิงชิงตั้งแต่หนึ่งปีก่อนที่จะเรียนจบ ทั้งคู่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ซูว่านอิงยังคงทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยเช่นเคยเธอมีงานที่ดีมากในวัย 24 ปี แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าในใจของเธอยังมีที่ว่างเสมอที่ไม่อาจเติมเต็มได้ เธอโหยห

หมู่บ้านซูเจียโกว ตั้งอยู่ในเขตเจียงหนาน มีฝนตกชุกตลอดทั้งปี ทำให้ดินอุดมสมบูรณ์ราวกับเป็นหมู่บ้านที่สวรรค์ประทานมา บ้านเรือนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านซูเจียโกวสร้างด้วยดินเหลืองบริสุทธิ์ มีเพียงไม่กี่หลัง เช่น ตระกูลซู ที่ปูกระเบื้องสีดำและผนังสีเขียวอากาศในชนบทที่ปราศจากมลพิษทางอุตสาหกรรมนั้นสดชื่นอย่างแท้จริง ซูว่านอิงรู้สึกพึงพอใจกับอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ที่นี่ และแสดงให้เห็นถึงนิสัยที่ดีของคนในหมู่บ้านอีกด้วย ชาวบ้านมาซักผ้าในลำธารเชิงเขาด้านหลัง น้ำในลำธารที่ไหลมาจากภูเขาลึกนั้นใสสะอาดอย่างน่าทึ่ง“นี่ซูว่านอิง เจ้าไม่สบายหายดีหรือยัง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่ ตอนที่ข้าไปเยี่ยมเจ้าครั้งล่าสุด ข้ากลัวมาก เจ้าหายใจเข้าน้อยกว่าหายใจออก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือไม่ อย่าให้มีอะไรทำให้ป่วยอีกล่ะ”ผู้หญิงและเด็กสาวหลายคนที่กำลังซักผ้าอยู่ริมลำธาร หนึ่งในนั้นเป็นหญิงวัยกลางคนสวมผ้าสีเทาหยาบ ๆ และผ้าคลุมศีรษะสีคราม นางพูดเสียงดังเมื่อเห็นซูว่านอิงเดินเข้ามา“คนนี้คือแม่หม้ายหวัง เขาเองก็อาศัยอยู่ใกล้บ้านของเรา ชอบนินทา แถมยังเคยทะเลาะกับท่านแม่ของเราด้วย” เสี่ยวเถียนบอกกับซูว่านอิงเสียงเบา“ขอบคุ

ซูหรูอี้อยู่ในสภาพมึนงงอยู่ตลอดทั้งเช้า จิตใจหวนคิดถึงสิ่งที่ได้ยินเมื่อคืน หัวใจสับสนวุ่นวาย หากแม่ของฮั่วเหลียนเฉิงตกลงล่ะ ครั้งนี้แม้แต่ท่านพ่อก็ไม่สามารถคัดค้านได้ การแต่งงานของนางก็คงจะจบลงแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับนางและลูกพี่ลูกน้องหมิงจื้อซูหรูอี้รู้ดีว่าหัวใจของนางไม่มีที่ว่างสำหรับใครนอกจากลูกพี่ลูกน้อง แม้ว่าชื่อเสียงของพี่ชายอาจเป็นอุปสรรคต่ออาชีพการงานของเขา แต่มันจะสำคัญอะไร นางเกลียดชังชื่อเสียงและทรัพย์สมบัติมีตัวอย่างมากมายเหลือเกินที่ชายผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลต้องแต่งงานกับภรรยาและสนมเพียงเพื่อที่จะให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการและแต่งงานเพื่อผลประโยชน์นางแค่อยากเปิดร้านในเมืองและใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่มีความสุขกับลูกพี่ลูกน้อง เหมือนท่านพ่อกับท่านแม่ของนางเมื่อใดก็ตามที่นางนึกถึงลูกพี่ลูกน้องที่ถูกพัวพันกับชื่อเสียงที่ไม่ดีโดยครอบครัวของเขาและมีความเป็นไปได้ที่พรสวรรค์และความทะเยอทะยานของเขาจะถูกขัดขวางเพราะเรื่องพวกนี้ นางก็รู้สึกเสียใจแม้ว่าลูกพี่ลูกน้องจะไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่นางก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าในหัวใจและความอดทนในแววตาของเขานางไม่เข้าใจว่าทำไมคนจิตใจด