ตอนที่ 5 เปิดไห

หลังจากวันนั้น จวนสกุลโจวก็มีบรรดาแม่สื่อและบุรุษมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนแทบทุกวัน ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครได้พบหน้าบุตรบุญธรรมของโจวโหวหยวนเลยสักคน เพราะต้วนหยาอันได้สั่งให้ผู้เฝ้าประตูบอกแขกเหรื่อที่ไม่ได้เชื้อเชิญเหล่านั้นว่าบุตรสาวทั้งสองอยู่ในช่วงศึกษาความรู้ในศาสตร์แขนงต่างๆ ได้ยินข้อความดังกล่าวก็ไม่มีผู้ใดขุ่นข้องหมองใจ แต่ละคนกลับมีใจอยากเอาชนะได้ผูกมิตรเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลโจวมากยิ่งขึ้น

            ในช่วงเช้าของวันหนึ่งที่ไม่มีวิชาเรียน เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟปรึกษากันอย่างจริงจัง

            “อีกไม่กี่วันจะเปิดไหปลาร้าแล้ว น้ำส้มสายชู กระเทียมดอง แหนมซี่โครง แหนมหมู แหนมเห็ด แหนมเอ็นข้อไก่ตอนนี้มีครบ น้ำปลายังไม่มีแต่ก็ใช้เกลือกับซีอิ๋วขาวแทนได้ เท่ากับว่าเราเตรียมเปิดร้านได้แล้วนะ”

บีลีฟตวัดข้อมือลงปลายพู่กันด้วยความชำนาญ

            เรียนมาหลายเดือน หัดคัดทุกวันจนตอนนี้สามารถตวัดปลายพู่กันเขียนตัวอักษรต่อเนื่องกันโดยแทบไม่ต้องยกมือขึ้นก็ยังได้

            “ดีที่เราหมักเครื่องปรุงเพิ่มตลอด ไม่ต้องกลัวของหมด เช่นนั้นเราก็ไปเดินเล่นตลาดกันดีกว่า เผื่อเจอทำเลที่เหมาะกับการเปิดร้าน”

            “ได้ ออกข้างนอกตอนนี้เลยดีมั้ย”

            สองสาวเห็นพ้องต้องกันจึงเตรียมดินสอกับกระดาษใส่กระเป๋าก่อนแอบออกจากประตูหลังของจวน

            พวกเธอแต่งกายด้วยชุดสีพื้น ทรงผมเรียกติงเซียงและสาวใช้คนอื่นมาช่วยจัดการ เวลาอยู่ภายนอกจะได้ไม่เป็นที่สนใจของคนทั่วไปเท่าใดนัก

            เมื่อเจอทำเลที่ถูกใจก็วาดแผนที่และลักษณะร้านคร่าวๆ นอกจากนั้นพวกเธอยังมองหาบ้านหลังเล็กที่อยู่ห่างไกลผู้คนอีกหลังหนึ่ง

            ต้องย้ายไหหมักปลาร้ามาบ้านหลังใหม่ เพราะถ้าเปิดฝาไหตักปลาออกมาต้ม กลิ่นหอมคงยั่วยวนชวนยกมือขึ้นมาปิดจมูกอย่างเสียไม่ได้

            แม้อาณาบริเวณของจวนสกุลโจวจะกว้างขวางใหญ่โต แต่เรื่องกลิ่นก็คงหนีไม่พ้นที่จะกระจายทั่วจวนอยู่ดี

            เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟเดินสำรวจจากในตลาดจนมาถึงบริเวณชานเมือง เจอบ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่พื้นที่ภายในรั้วบ้านกว้างขวางเหมาะกับการใช้ลานบ้านทำกิจกรรมต่างๆ ทั้งสองจึงเข้าไปสอบถามจนได้ความว่าบ้านหลังนี้เจ้าของปล่อยขายมานานแล้วเพราะย้ายไปอยู่ต่างเมือง

            บีลีฟมองไปโดยรอบ พร้อมกับดูพื้นที่ใกล้เคียง ในหัวเริ่มคิดคำนวณต้นทุนกำไร

“ถ้าเราอยู่ตรงนี้ก็สามารถเปิดเป็นโรงน้ำชาแล้วก็ขายอาหารไปในตัว สร้างเหมือนร้านเพิงที่ขายส้มตำอาหารอีสาน”

เธอเอ่ยปากพูดคุยกับเอ๋ยเอ้ย

“ก็เข้าท่านะ ให้กลิ่นหอมของอาหารลอยออกไปเชิญชวนลูกค้า แถวนี้ไม่มีโรงน้ำชาให้คนเดินทางแวะพัก อีกอย่างเราก็จัดร้านเหมือนที่ไทยเลย โชว์วัตถุดิบ ปรุงให้ดูกันจานต่อจาน”

“งั้นเราไปคุยกับท่านพ่อท่านแม่กันเถอะ”

พวกเธอพูดคุยเรื่องราคาซื้อขายกับคนดูแลต่ออีกสักพักแล้วรีบเดินทางกลับจวนสกุลโจว

ตอนแรกที่เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟบอกเรื่องนี้กับโจวโหวหยวนเขาก็ค่อนข้างอยากจะคัดค้านอยู่บ้าง ด้วยคิดว่าบ้านหลังนั้นไกลเกินไปไม่เหมาะให้หญิงสาวเปิดกิจการเท่าใดนัก แต่ต้วนหยาอันกลับสนับสนุนความคิดของบุตรบุญธรรม นางกล่าวว่าความคิดที่แปลกใหม่จะเป็นสิ่งดึงดูดลูกค้าจากทั่วสารทิศให้มาเอง ส่วนเรื่องความปลอดภัยก็แค่ส่งคนของจวนไปช่วยดูแลความเรียบร้อย

โจวโหวหยวนจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ ตอบรับความคิดเห็นของสตรีทั้งสามนาง

เมื่อได้รับอนุญาตและทำสัญญาซื้อขายบ้านหลังนั้นเรียบร้อยแล้ว เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟก็เตรียมตัวขนอุปกรณ์เครื่องครัวต่างๆ รวมถึงไหหมักปลาร้าที่พวกเธอทยอยทำ ตอนนี้ก็มีถึงยี่สิบไห

โจวโหวหยวนส่งคนไปซ่อมแซมทำความสะอาดพร้อมกับสร้างโรงน้ำชาด้านหน้าของบ้าน เขาเห็นแบบแปลนที่เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟวาดไว้ก็รู้สึกประหลาดใจมาก ภาพร่างที่วาดเมื่อมองก็เกิดความรู้สึกผ่อนคลาย สดชื่น เหมือนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่มีครบครันทั้งบรรยากาศและอาหารคอยต้อนรับ

ปกติเขาเคยเห็นแต่ภัตตาคารหรูที่อยู่ภายในสวน ผู้มีฐานะเท่านั้นจึงเข้าไปกินดื่มได้ แต่หากเป็นโรงน้ำชา ก็จะกลายเป็นสถานที่คนหลายระดับสามารถเข้าถึงได้

หญิงสาวทั้งสองลงแรงในการออกแบบร้านและตกแต่งสวน พวกเธอเน้นความเป็นมินิมอลและธรรมชาติผสานเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืน

“โรงน้ำชาบรรยากาศคาเฟ่ ถ้ามีกาแฟด้วยจะครบวงจรเลยนะ” เอ๋ยเอ้ยกวาดสายตามองด้วยความภูมิใจ

“ทำของเล่นเด็กพวก ชิงช้า ม้าโยก ที่ลื่น ไม้กระดกด้วยดีมั้ย” บีลีฟชี้นิ้วเรียวไปตรงมุมสวนที่ยังมีพื้นที่ว่าง

“ก็ดีนะ ให้เด็กน้อยมาเล่นได้”

ช่วงเวลาที่ซ่อมแซมปรับปรุงตัวบ้านและตกแต่งโรงน้ำชานั้น เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟก็อดทนรอไม่ไหว อยากจะขนย้ายไหหมักปลาร้าที่สำคัญยิ่งในชีวิตไปยังร้าน พวกเธอจะได้ลองต้มปลาร้าไหแรกเสียที

ตำไหลบัว ยำคอหมูทอด ยำข้าวโพดกุ้งสด ใส่น้ำปลาร้าแซ่บนัว แค่คิดก็น้ำลายแทบจะหก 

            “แก จะมีแค่เราสองคนที่รู้สึกอร่อยหรือเปล่า” เอ๋ยเอ้ยเริ่มหวาดหวั่นกลัวร้านที่จะเปิดไม่มีคนอุดหนุน

            บีลีฟสูดลมหายใจเข้าจนสุดก่อนปล่อยออกช้าๆ

“อาหารไทยดังไกลทั่วโลก ไม่อร่อยจะมีร้านขายแทบทุกประเทศได้ยังไง ทีเต้าหู้เหม็น หลัวซือเฝิ่นยังกินกันอร่อยเลย ปลาร้าเราก็ต้องอร่อยสิ”

            “ก็จริง เราไปขนไหปลาร้ามาเองเลยมั้ย ไม่ต้องรอติงเซียงแล้ว”

            พวกเธอสองคนรีบไปยังจวนสกุลโจวขนไหหมักปลาร้าที่ดูแลประหนึ่งลูกรักนำกลับมาไว้ที่โรงน้ำชาทันที

            เส้นทางระหว่างจวนสกุลโจวและโรงน้ำชาแม้ไม่ไกลกันมากแต่ก็ยังใช้เวลาเดินเท้าเกือบสองเค่อ หญิงสาวสองคนไม่ได้บอกทางโจวโหยวหยวนขอใช้รถม้าขนย้าย พวกเธอเลือกใช้รถเข็นบรรทุกไหปลาร้า ทั้งสองค่อยๆ ประคบประหงมมาตลอดทางไม่ให้ไหทั้งหลายได้รับความกระเทือนหรือร่วงตกแตก

            ท่าทางการเข็นรถและระมัดระวังมองถนนทีมองไหที ทั้งยังเสียงดังตกใจเวลาเจอถนนขรุขระไม่เรียบสร้างความสนใจแก่ผู้พบเห็นจำนวนมาก

            ........

            “เจ้าว่าพวกนางมีลับลมคมนัยหรือไม่” ฝูเทียนเหวิน บุรุษรูปร่างค่อนข้างบางสูงโปร่งดุจต้นสน ใบหน้าหล่อเหลาแกมอ่อนหวานถามคนข้างกาย

            “ท่าทางพิลึกพิลั่น การแต่งกายก็แปลก ดูทรงผมพวกนางสิ ไหนจะกระเป๋านั่นอีก รองเท้าก็ด้วย ข้าว่าเป็นพวกสติไม่สมประกอบหรือไม่ก็...” เสวียนอิง บุรุษรูปร่างกำยำสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อคมเข้ม หรี่ตาตนเองจ้องมองราวกับนัยน์ตาเหยี่ยว

            “หรือไม่ก็ปิดบังอำพรางทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่”

            พวกเขามองหน้ากันจากนั้นก็พุ่งตรงเข้าหาเอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟโดยไม่รอช้า

            “แม่นางทั้งสอง พวกเจ้ากำลังทำสิ่งใดกัน”

เสวียนอิงกวาดตามองสตรีทั้งสอง เขาจ้องจับผิดในทุกด้านไม่ว่าจะที่ตัวคนหรือของบนรถเข็น

            ขณะที่ฝูเทียนเหวินเดินเข้าใกล้ไหหมักปลาร้า เขาจับดาบชี้ที่ไหปลาร้าทำท่าจะเปิดฝาเพื่อดูสิ่งของภายใน

            “อย่า” เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟร้องอย่างตกใจพร้อมกัน

            “ถ้าพวกเจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ทำไมต้องกลัวการตรวจค้น” เสวียนอิงถลึงตาดุใส่พวกเธอ

            “ไม่ผิด แต่เจ้าก็ไม่ควรเปิดของผู้อื่นโดยพละการ”

บีลีฟถลึงตาตอบเขา เธอตาโตกว่าเขาเยอะ ยังไงก็ชนะเห็นๆ แต่บุรุษก็ไม่ยอมแพ้ แม้ดวงตาเขาจะเล็กแต่ก็ดุดันกว่าสตรีนางนี้

            เอ๋ยเอ้ยถอนหายใจ มันใช่เวลาแข่งกันมั้ย เธอเดินไปขวางฝูเทียนเหวิน

            “หากเจ้าไม่อยากถูกจับก็ปล่อยให้ข้าเปิดดูของภายในซะ” ฝูเทียนเหวินกดเสียงต่ำขู่หญิงสาว

            เอ๋ยเอ้ยส่งสายตาไปที่บีลีฟ ริมฝีปากยกยิ้มชั่วร้ายเล็กน้อย จากนั้นก็ทำท่าทางเสียใจ

            “ของในนี้พวกข้าหญิงสาวสองคนทำเองกับมือทุกขั้นตอน อ่อ ควบคุมการผลิตทุกขั้นตอน แม้ว่าจะมีบรรดาพ่อครัวแม่ครัวช่วยทำ แต่ก็ถือว่าเป็นลูกรักของพวกข้าอยู่ดี” เธอเงียบเล็กน้อย จ้องตาบุรุษตรงหน้าอย่างจริงจัง

            “แต่ว่าก่อนเปิด เรียนเชิญคุณชายผู้นั้นมาดูพร้อมกันทีเดียว จะได้รีบเปิดรีบปิด”

            บีลีฟพยักเพยิดหน้าใส่เสวียนอิง “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ คนของทางการจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้มาวางอำนาจใส่พวกข้า นี่เห็นว่าของในไหนี้เป็นสิ่งมหัศจรรย์แห่งอิ๋นตู ข้าก็จะให้พวกเจ้าสองคนได้ยลเป็นพวกแรก”

            บีลีฟเดินไปยืนข้างเอ๋ยเอ้ย ส่วนเสวียนอิงเดินไปข้างฝูเทียนเหวิน สายตาบุรุษทั้งสองจ้องมองที่ไหปลาร้าอย่างตั้งใจ

            ฝูเทียนเหวินสะบัดปลายดาบ ฝาของไหปลาร้าถูกเปิดกระเด็นออกมา กลิ่นของปลาร้าที่ถูกหมักไว้เกือบห้าเดือนกระจายคละคลุ้งออกมาจากปากไห

            แก๊สที่อยู่ภายในไหกระทบใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสอง พวกเขาเบือนหน้าหนี สีหน้าผะอืดผะอมทันที

            เอ๋ยเอ้ยกับบีลีฟหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดจมูกทัน พวกเธอชะโงกหน้าดูภายในไหด้วยความกระตือรือร้น

            “เย้ ไม่มีหนอน ต้องอร่อยแน่นอน”

            “วันนี้ก็ต้มได้แล้ว โอ้ย น้ำลายไหล”

            เสวียนอิงกับฝูเทียนเหวินที่เก็บอาการไม่ให้ตัวเองอาเจียนออกมาต่างมองหน้ากัน

สิ่งมหัศจรรย์ที่กลิ่นสามารถฆ่าคนตายได้เนี่ยนะ อร่อยจนน้ำลายไหล