Novels by Yuyueyuan

นั่งรอไปได้ไม่ถึงสองชั่วยาม ก็มีหมอหญิงมาเพิ่มอีกสองคน ทั้งสองคนนั้น คนหนึ่งมีผู้ติดตามสองคน อีกคนมาคนเดียวเท่ากับว่ามีหมอหญิงที่ผ่านการคัดเลือกรอบแรกมาทั้งสิ้นเจ็ดคน และมีผู้ติดตามแปดคน รวมเป็นสิบห้าคน“เชิญพวกท่านรับประทานอาหารกันก่อน เสร็จแล้วจึงจะเป็นการคัดเลือกรอบสอง” เสียงของคนพรรคมารกล่าวบอกกับพวกนางระหว่างรับประทานอาหาร โต๊ะที่มากันสี่คนก็กวาดตามองไปยังโต๊ะอื่นๆ“เฮ้อ ทำไมต้องเสียเวลาคัดเลือกด้วย ยังไงพวกเราก็ชนะอยู่แล้ว” สตรีนางหนึ่งในโต๊ะพูดขึ้นมาเสียงดัง“นั่นสิ ถึงพวกเราทั้งสามคนไม่ได้เป็นหมอ แต่ก็มีประสบการณ์มาหลายปี เรื่องรักษาแม้หลับตายังรักษาหาย”เสียงของสตรีจากอีกโต๊ะดังไม่แพ้กัน “เฮอะ ดูลิ้นสำคัญมาก* ไม่ลืมตาดูหน่อยหรือย่างไร”

ขณะที่พวกเขาทั้งหมดกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น องครักษ์ก็เข้ามารายงานซ่างเทียนหลิน“ถวายบังคมฝ่าบาท คารวะท่านอ๋อง ตอนนี้หนานหยางอ๋องเข้าไปในพรรคมารแล้วพะย่ะค่ะ”“เขาไปกับใครบ้าง” ซ่างเทียนรุ่ยเอ่ยถาม“มีสตรีตามไปด้วยสองนาง เอ่อ ผู้หนึ่งคืออนุลู่ อีกนางชื่อว่าเยี่ยนจิงหนิง สตรีที่” องครักษ์เอ่ยเท่านี้ก็ถูกหยุดด้วยมือของซ่างเทียนหลินที่ยกมาห้ามไว้ซ่างเทียนหลินมองไปยังลู่ซินหลิน“หลินเอ๋อร์ สตรีสองนางนั้นล้วนรู้จักเจ้า เจ้าจะรับมือไหวหรือไม่”“ท่านพี่ ข้ามั่นใจว่าข้าทำได้” ลู่ซินหลินตอบด้วยความหนักแน่น“ดี แต่หากไม่ไหวอย่างไรให้ส่งสัญญาณเรียกพวกข้า”ลู่ซินหลินพยักหน้ารับคำ รอยยิ้มหวานเจืออยู่บนใบหน้า“ข้าจะทำให้เต็มที่”“พวกข้าไม่ปล่อยให้นางเป็นอะไรไปหรอก” เหอฮุ่ยน่าและชิวหลิงหยุนน้ำเสียงจริงจังบอกกับซ่างเทียนหลินไม่กี่วันหลังจากนั้น ก็ถึงวันที่พรรคมารรับสมัครหมอที่มีฝีมือมารักษาบุคคลสำคัญในพรรคมาร แม้ว่าในประกาศจะไม่แจ้งรายละเอียด แต่พวกหมอที่เดินทางมาก็รู้จากข่าววงในว่าเป็นการรักษาประมุขพรรคมาร ซึ่งหากรักษาหายก็จะได้ชื่อเสียงเกียรติยศและทรัพย์สินเงินทองหลั่งไหลมาไม่ขาดสายที่น่าสนใจคือการ

หลังจากได้รับจดหมายตอบจากซ่างเทียนรุ่ย ซ่างเทียนหลินก็เข้าวังเพื่อเข้าไปพูดคุยกับซ่างเทียนหรู ซึ่งในช่วงเช้าตอนเข้าท้องพระโรงเขาให้องครักษ์เข็นรถเข็นเข้าไป และแสร้งทำเป็นอ่อนแอจำเป็นต้องพักรักษาตัวเป็นเวลานานหนานหยางอ๋องมองเขาด้วยสายตาสมเพช มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ“ชินอ๋องเจ็บหนักขนาดนี้ก็พักผ่อนรักษาตัวนานๆ เถิด” เขากล่าวอย่างพี่ชายใจดีซ่างเทียนหลินขยับรถเข็นแล้วจ้องหน้าเขาด้วยสายตาโกรธแค้นแบบไม่ปิดบัง“คงต้องเช่นนั้น เพราะข้าไม่ระวังตัว จึงถูกคนชั่วลอบทำร้าย ขอบใจหนานหยางอ๋องที่เป็นห่วง”สองสายตาปะทะกันซึ่งๆ หน้า ขุนนางในท้องพระโรงได้แต่ยืนนิ่งเงียบไม่เคลื่อนไหวหรือส่งเสียงใดๆ ออกมาหลังจากว่าราชกิจในท้องพระโรงเสร็จ องครักษ์ก็เข็นรถเข็นของซ่างเทียนหลินไปยังตำหนักของไทเฮาพร้อมกับซ่างเทียนหรู เพียงแต่พวกเขาแวะพูดคุยที่ศาลาในสวนดอกไม้ก่อนจะถึงที่หมายโดยไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตซ่างเทียนหลินนั่งอยู่บนรถเข็น มีซ่างเทียนหรูนั่งเก้าอี้ในศาลา“เจ้าก็นั่งลงด้วยสิ” ซ่างเทียนหลินเอ่ยบอกองครักษ์ที่เข็นรถเข็น“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไม่เชิญข้านั่งเสียแล้ว” องครักษ์ผู้นั้นเลื่อนเก้าอี้ก่อนที่จะนั่งลงอย่างส

“ทะ ท่านอ๋องเดินไม่ได้แล้ว” สองมือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าบดบังน้ำตาที่ไหลริน ลู่เสี่ยวลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “โอ้ สวรรค์ช่างใจร้ายยิ่งนัก คนดีๆ อย่างชินอ๋องต้องกลายมาเป็นคนพิการตลอดชีวิต” นางเห็นพี่สาวของตนร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสงสารจึงยกมือขึ้นมาปลอบ “ท่านพี่มีฝีมือแพทย์ไม่เป็นรองใคร รักษาชินอ๋องไม่ได้หรือเจ้าคะ” ลู่ซินหลินสะอื้น ยกมือปาดน้ำตา “ข้าก็รู้เรื่องแพทย์แค่งูๆ ปลาๆ ศึกษาการแพทย์จากตำรา ไม่มีอาจารย์คอยสั่งสอน จะมีความรู้ที่ไหนมารักษาท่านอ๋องให้หายดี” ลู่ซินหลินจับมือทั้งสองของลู่เสี่ยวลี่ราวกับจะขอความช่วยเหลือ “หนานหยางอ๋องกว้างขวางยิ่งนัก มีหมอเก่งๆพอจะแนะนำให้ท่านอ๋องของข้าบ้างหรือไม่” ลู่เสี่ยวลี่ดึงมือของตนให้หลุดจากการเกาะกุม“ช่วงนี้ท่านอ๋องยุ่งยิ่งนัก ข้าแทบไม่ได้พบเจอเลย หากข้าได้พบท่านอ๋องจะถามให้นะเจ้าคะ นี่ก็เสียเวลาพอสมควรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน ไว้จะมาเยี่ยมท่านใหม่นะเจ้าคะ”นางรีบปฏิเสธและขอตัวกลับทันใดลู่ซินหลินอมยิ้มรู้ทันสตรีตรงหน้า“ขอบใจเจ้ามากๆ นะ ช่วงนี้ข้าต้องดูแลท่านอ๋อง คงไ

ซ่างเทียนหลินและลู่ซินหลินพักอยู่ในหุบเขาอีกสองวันก็ถึงกำหนดที่ต้องกลับเมืองจู่เฉิง เขาทั้งสองมารออยู่ที่ข้างหน้าผาเพื่อรอคอยคนที่มารดาของลู่ซินหลินให้มารับ รอได้ไม่นานนักก็มีเชือกห้อยลงมาด้านล่าง ซ่างเทียนหลินหยิบเชือกมามัดรอบเอวของเขาและลู่ซินหลิน แขนแกร่งข้างหนึ่งยึดจับเชือกให้มั่น อีกข้างหนึ่งโอบเอวลู่ซินหลินจนแน่น เมื่อเขากระตุกเชือกเพียงเล็กน้อย ฉับพลันเชือกนั้นก็ถูกดึงขึ้นข้างบนอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็นหน้าผาสูงชันที่คนทั่วไปไม่สามารถขึ้นลงได้อย่างสะดวก แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขานี้ การขนย้ายคนขึ้นลงหุบเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน ก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเตรียมรถม้าและรถเข็นสำหรับซ่างเทียนหลิน ซ่างเทียนหลินโอบเอวของลู่ซินหลินค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างเชื่องช้า ชายผู้นั้นรีบผลักรถเข็นมาตรงหน้าเขา “ใช้รถเข็นซะ จะได้ไม่รบกวนผู้อื่น” ซ่างเทียนหลินเหลือบตามองบุรุษผู้นั้น “นางเป็นฮูหยินข้า ไม่ถือว่ารบกวนหรอก”“ท่านอ๋องใช้รถเข็นดีกว่าเพคะ ระยะนี้ควรหลีกเลี่ยงการเ

ชายหนุ่มที่ถูกมัดข้อมือบนเตียง เริ่มร้องขอ“ปล่อยข้าได้แล้ว”“ยังไม่ใช่ตอนนี้เจ้าค่ะ รอข้าส่งท่านถึงฝั่งสักรอบก่อนนะเจ้าคะ” หญิงสาวบอกอย่างไม่อายปากนางเคลื่อนกายไปนั่งทับบนชายหนุ่ม จับให้แก่นกายของเขาพาดกับดอกไม้งามของนาง จากนั้นก็เลื่อนบั้นเอวให้ดอกไม้งามถูไปตามความยาวของแก่นกายเขาความอ่อนนุ่มและชื้นแฉะยิ่งกระตุ้นให้จิ่งเซี่ยวหรานอยากได้มากกว่านี้ เขาเริ่มดิ้นจะให้มือของตนเองหลุดพ้นจากพันธนาการชิวหลิงหยุนได้ทีก็เร่งจังหวะ สองมือกุมเต้างามของตนไว้ แล้วแสร้งส่งเสียงครวญครางปลุกอารมณ์ของบุรุษให้ต้องการมากยิ่งขึ้นเมื่อส่วนหัวหยักสัมผัสกับปากโพรงน้ำหวาน จิ่งเซี่ยวหรานก็แอ่นเอวขึ้น หญิงสาวรู้สึกวาบหวามและเสียววาบบริเวณท้องน้อย นางหยุดเคลื่อนไหวก่อนที่จะใช้นิ้วมือเปิดกลีบดอกไม้และจับให้ส่วนหัวหยักของชายหนุ่มจ่อเข้าที่ปากโพรงของเธอเธอบดเบียดเอวให้ส่วนหัวหยักนั้นค่อยๆ มุดเข้าไปทีละนิด แต่ร่างกายของชายหนุ่มนั้นกลับทนไม่ไหว เขากระแทกสะโพกอย่างแรงให้มังกรตนเองแทรกผ่านเข้าไปในโพรงดอกไม้ได้ลึกยิ่งขึ้นหญิงสาวร้องครวญครางด้วยความเจ็บ แต่เขาก็ไม่สนใจเร่งกระแทกกระทุ้งไม่กี่ครั้ง มังกรของเขาก็เข้

นางกำนัลหน้าแดงอย่างขวยเขินเพราะเข้าใจสิ่งที่องค์หญิงซิงหยวนต้องการ นางรีบวิ่งไปทำตามสั่งโดยไม่คิดชีวิตฤกษ์ดีๆ อย่าให้พลาดเรื่องดีๆหยางหย่วนเฟิงรู้สึกงุนงงหลังจากได้ดื่มน้ำแกงสร่างเมา เขาพอมีสติอยู่บ้างแต่ก็ยังอยากนอนมากกว่า“ข้าอยากพักผ่อนแล้ว เจ้าลิงน้อยก็นอนเถอะ” น้ำเสียงงัวเงียบอกกับหญิงสาวที่มีสีหน้าบอกบุญไม่รับ“ไม่ได้” นางตอบ มือเรียวทั้งสองค่อยๆปลดเสื้อผ้าของชายหนุ่มออก มือหนายกขึ้นมาปัดป้อง “บอกว่าง่วง” เสียงเขาราวกับเด็กน้อยที่เอาแต่ใจ แต่สตรีตรงหน้าไม่สนใจ นางยังคงทำตามปณิธานของตน “อย่าดื้อสิ” นางสั่งเขาพลางถอดเสื้อผ้าของพวกเขาทั้งคู่ออกจนหมด เจ้าบ่าวป้ายแดงดิ้นขัดขืนส่งเสียงงอแง กลับถูกเจ้าสาวจับคางให้นิ่งก่อนก้มลงจุมพิตเขา เมื่อถูกริมฝีปากหวานฉ่ำรุกล้ำภายในปากของตน ก็ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาตื่นเต็มที่ มือแกร่งยกขึ้นมารั้งที่ท้ายทอยหญิงสาว อีกมือลูบบริเวณสะโพกกลมกลึง ก่อนที่จะเปลี่ยนพลิกตัวขึ้นเป็นฝ่ายที่ควบคุมนางแทน ในตำหนักเหอเซิ่ง มีเพียงแค่ชายหญิงสองคนเกี่ยวพันกันอย่างเร้าร้อน พวกเขาสั่งให้กงกง ขันทีและองครั

ที่ประตูเมืองหลวงของรัฐต้าเซี่ย เถียนจิ้งหลานยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“ซือฝุจะไปจริงๆหรือเจ้าคะ” เธอรู้ว่าซือฝุตัดสินใจแล้วยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจ เพียงแค่ใจหายที่ต้องบอกลากันเร็วถึงเพียงนี้“อืม” เถียนเหว่ยฉีบอกกับหญิงสาว เขามองฮ่องเต้แล้วพยักหน้าให้ถือว่าเป็นอันรู้กัน“ตอนที่ข้าเดินทางไปแอบดูท่านพี่หม่า ซือฝุจะไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เถียนเหว่ยฉีนิ่งไปพักหนึ่งก่อนตอบว่า “ถ้าข้าสำเร็จวิชาและมีเวลาว่างข้าจะไป” เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าสำนักที่ปรมาจารย์ไป๋แนะนำเพื่อฝึกตนเป็นเทพเซียนปฐพี การจากไปครั้งนี้ก็เพื่อแสวงหาความก้าวหน้าให้แก่ตนเอง“โชคดีนะเจ้าคะ ถ้ามีโอกาสข้าจะให้ฝ่าบาทพาไปพบซือฝุ” เธอกล่าวเช่นนั้นเพราะจำได้ว่าสามีของตนเคยอวดอ้างว่าขนาดเทพเซียนปฐพียังต้องเกรงใจเขา นั่นหมายความว่าเขารู้เรื่องราวเกี่ยวกับเทพเซียนปฐพีและน่าจะสามารถเดินทางไปได้ฮ่องเต้ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธหรือตอบรับ เขาเอื้อมมือโอบไหล่ เถียนจิ้งหลาน ก่อนจะกล่าวกับบุรุษตรงหน้า “เดินทางปลอดภัย”เถียนเหว่ยฉีหันหลังให้พวกเขาก่อนหยิบของบางอย่างและทำตามคำแนะนำของปรมาจารย์ไป๋ก่อนที่เขาจะหายตัวไปท่ามกลางฝูงชนเถียนจิ้งห

ด้วยความที่เสียเวลาเดินทางมานาน เมื่อพวกเขานั่งเรือกลับมาถึงฝั่งก็เปลี่ยนเป็นเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่และรับทุกคนเดินทางกลับต้าเซี่ยเลยทีเดียว เว่ยฟางหลิงยังต้องกลับไปเก็บของที่วัง เยี่ยนไป๋อวิ๋นและองค์หญิงซิงหยวนขอลงที่ท่าเรือของรัฐเฉียนเยี่ยนและอวิ๋นโจวเพื่อจัดการธุระของตน ที่ดูหงอยเหงามากที่สุดคงหนีไม่พ้นหยางเหว่ยเสียง ปกติเขาจะชอบพูดคุยกับราชครูหม่า ตอนนี้ราชครูหม่าก็ย้ายไปอยู่ในที่แสนไกลแล้ว เขาคงไม่มีคนให้ซักถามเกี่ยวกับเรื่องโหราศาสตร์และดาราศาสตร์ที่เก่งขนาดนั้นอีกแล้ว ส่วนเยี่ยนไป๋อวิ๋นนั้นถือเป็นสหายที่รู้ใจเขามากที่สุด อยู่ด้วยกันมานานพูดคุยเข้าใจกันทุกเรื่อง พอคิดว่าเยี่ยนไป๋อวิ๋นจะต้องกลับสำนักหลานถาเป็นผู้สืบทอด นานทีปีหนจะลงจากเขา ความเศร้าหดหู่ก็เข้ามาเกาะกุมหัวใจของเขาจนยากที่จะขจัดออก “เจ้าเป็นอะไรไป” เยี่ยนไป๋อวิ๋นเดินมานั่งลงข้างกายเขาหลังจากที่พูดคุยกับเถียนเหว่ยฉีเสร็จ “เดี๋ยวไม่กี่วันเจ้าก็ต้องกลับสำนักแล้ว ข้าคงเหงาน่าดู” เยี่ยนไป๋อวิ๋นเขยิบกายเอาไหล่ตนชนกับไหล่ของหยางเหว่ยเสียง “ถ้าข้ามีเวลาไปหาเจ้า เจ้าจะแต่งกายเป็น

เถียนจิ้งหลานนอนซุกอกกำยำของฮ่องเต้ นิ้วเรียวเขี่ยหน้าอกเขาเล่นด้วยความเพลิดเพลิน“เป่าเป้ยเล่าเรื่องท่านพี่หม่าให้หม่อมฉันฟังเลยเพคะ”“อืม เรื่องมันยาว” เขาไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าอย่างไรดี“เจิ้นต้องเล่านิทานเรื่องหนึ่งก่อน จึงจะเล่าเรื่องของ หมิงเจ๋อต่อได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากระตุ้นให้สตรีน้อยยิ่งอยากฟังมากขึ้น“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสตรีโฉมงามปานเทพธิดานางหนึ่งครองรักอยู่กับบุรุษรูปงามดั่งเทพเซียน พวกเขาทั้งสองวางแผนไว้ว่าหากสตรีนางนั้นทำภารกิจที่อาจารย์มอบหมายไว้ให้เรียบร้อยคนทั้งคู่ก็จะแต่งงานกัน” เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของหญิงสาวที่นอนฟังราวกับกระต่ายตัวน้อยก่อนจะเล่าต่อ“สตรีนางนั้นต้องต่อสู้กับศิษย์ร่วมสำนักอีกคน ตามกฎของการประลองคือห้ามผู้ใดเข้าช่วยเหลือได้ เมื่อสตรีนางนั้นเพลี่ยงพล้ำถูกกระบี่ของอีกฝ่าย เขาก็ไม่ได้นิ่งเฉยรีบเข้าไปหวังจะช่วยเหลือนาง เพียงแต่ว่าเขาไปช้าเพียงเสี้ยวเวลาเดียวเท่านั้นจึงทำให้ช่วยนางไว้ไม่ทัน นางสิ้นใจในอ้อมอกของเขา”ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เล่าเรื่องเริ่มสั่นไหว ความรู้สึกเศร้าจนหายใจไม่ออกทำให้หน้าอกกระเพื่อมมากขึ้น น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่น

ฮ่องเต้อุ้มเถียนจิ้งหลานเดินนำคนอื่นๆไปยังทางออกอีกฝั่งของถ้ำ ภายในถ้ำยังคงสว่างไสวจากประกายแสงของคริสตัลสีฟ้าน้ำทะเล พวกเขาใช้เวลาเดินประมาณสามก้านธูปก็ได้พบกับประตูหินบานใหญ่ซึ่งเป็นทางออกอีกด้านของถ้ำ เนื่องจากตอนที่พวกเขาเปิดประตูถ้ำนั้นต้องใช้แก้วมณีมังกรทำให้กลไกของประตูเปิดและตอนนี้มันก็ยังคงอยู่ในลิ้นของหินรูปร่างมังกร เมื่อสำรวจกับประตูบานตรงหน้าก็คล้ายกับว่าต้องใช้แก้วมณีมังกรเช่นกัน “เดี๋ยวกระหม่อมจะย้อนไปหยิบให้พะย่ะค่ะ” เจียงจิ้นเผิงเสนอตัวอาสา “ช้าก่อน” เถียนเหว่ยฉีรั้งเขาไว้ “ปรมาจารย์ไป๋ไม่น่าจะขยันหยิบแก้วมังกรไปมา เขาต้องมีวิธีเรียกมันมาได้แน่ๆ” “ข้าคุมน้ำให้มากับน้ำดีหรือไม่เจ้าคะ” เถียนจิ้งหลานที่กำลังอ่อนล้าก็อยากช่วยเช่นกัน “ไม่ต้องๆ ไม่รบกวนเถียนเฟยพะย่ะค่ะ” ทั้งเจียงจิ้นเผิงและเมิ่งจื่อหานกล่าวห้ามพร้อมกัน พวกเขาไม่ได้ประจบเอาใจ เพียงแต่ว่าถ้านางควบคุมน้ำได้ไม่ดี พวกเขาอาจจะต้องไหลไปตามน้ำหรือไม่ก็ตัวเปียกอีกรอบ ฮ่องเต้เพ่งมองไปรอบๆบริเวณอย่างช้าๆ ก่อนที่จะฝากให้เถียนเหว่ยฉีอุ้มเถียนจิ้งหลา

เมื่อเดินใกล้ถึงด้านหัวของหินก้อนนั้นจึงมองออกว่าหินก้อนนั้นคือหินรูปมังกร ศีรษะมังกรขนาดใหญ่อ้าปากคำรามน่าเกรงขาม ข้างหลังของศีรษะมังกรเป็นถ้ำถูกปิดด้วยประตูหินที่แกะสลักลวดลายมังกรอย่างวิจิตรบรรจงเจียงจิ้นเผิงเดินเข้าไปใกล้ประตูหินนั้น เขาลองผลักประตูแต่ไม่ว่าจะใช้แรงมากเท่าไหร่ประตูก็ไม่มีทีท่าจะขยับเลยแม้แต่น้อยฮ่องเต้พินิจพิเคราะห์ในปากมังกร เขาล้วงมือเข้าไปหยิบห่อผ้าออกมาจากหน้าอกตนเอง ก่อนหยิบแก้วมณีมังกรใส่ลงไปตรงกลางลิ้นของมังกร เมื่อแก้วมณีมังกรลงช่องที่พอดีกับขนาดของมันก็ทำให้หินรูปมังกรนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงบริเวณลำตัวจากสีน้ำตาลเข้มแกมดำเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตสดใส ดวงตาของมังกรก็เปล่งประกายสีแดงก่ำราวกับโกเมน จากนั้นประตูหินค่อยๆแง้มออกต้อนรับแขกผู้มาเยือนภายในถ้ำของเกาะแห่งนี้แตกต่างจากเกาะแรกราวฟ้ากับเหว ขนาดพื้นที่กว้างขวาง โอ่โถง พื้นและผนังถ้ำเป็นหินอ่อน ส่วนเพดานเต็มไปด้วยหินคริสตัลสีฟ้าน้ำทะเลส่องแสงระยิบระยับสะท้อนไปทั่วทั้งถ้ำ ทำให้ไม่จำเป็นต้องจุดคบไฟเพื่อให้ความสว่างก่อนที่จะเดินเข้าไปในถ้ำ ฮ่องเต้คว้าตัวเถียนจิ้งหลานไว้ มือใหญ่ทั้งสองจับที่คางของนางก่อนที่

“โหรวโหรว เหยียนเหยี่ยน”เสียงของมิ่งมิ่งดังขึ้นเรียกพวกเขาทั้งสองคนหลังพิธีเสร็จสิ้น“เรียกพ่อแม่แบบนี้ได้ยังไง ไม่น่ารักเลย”ซูเหม่ยบอกหลานชายตัวน้อย“พวกเขาแอบมาแต่งงานกันสองคน มิ่งมิ่งตัดขาดการเป็นพ่อแม่ลูกกับพวกเขาแล้ว”เด็กชายตัวน้อยใส่แว่นตาดำ เชิดหน้าใส่คู่บ่าวสาว“แอบตรงไหนกัน พ่อให้คนไปรับมิ่งมิ่งมานะ”โม่เหยี่ยนพยายามงอนง้อลูกชายเด็กชายมองลอดแว่น“น้องสาวอย่างน้อยหนึ่งคน แต่ถ้าแฝดด้วยก็ยิ่งดี”“ตกลง”โม่เหยี่ยนรับคำทันที“อะไร หมา

เมืองหมิงตูเมืองบนเขาขนาดเล็ก มีความเป็นชนบทค่อนข้างสูง คงเอกลักษณ์ท้องถิ่นอย่างเต็มเปี่ยมประชากรในเขตนี้จำนวนไม่มาก การคมนาคมขนส่งยังไม่สะดวกสบาย การเดินทางไปเรียนหรือไปโรงพยาบาลต้องใช้เวลานานโม่เหยี่ยนเดินทางมาเมืองนี้กับหลี่ชิวโหรวและต่งเหอเก๋อ เขาสำรวจรอบเมืองในเวลาสองวันก็สั่งต่งเหอเก๋อให้กลับจินไห่ไปเตรียมงานตามที่สั่งส่วนเขาและหลี่ชิวโหรวพักที่บ้านพักหลังไม่ใหญ่บนเนินเขา พื้นที่รอบบ้านเป็นสวนผักและสวนผลไม้ มีธารน้ำใสอยู่ไม่ไกล“ที่รักจะให้ทำผมอะไรบ้าง”ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าใกล้หญิงสาวตอนที่เธอกำลังเก็บผลไม้ข้างบ้าน“คุณสอนหนังสือได้มั้ย”หลี่ชิวโหรวถาม“แต่อย่าเลย คนอย่างคุณเดี๋ยวไปทำให้ค

‘อารมณ์ไหนเนี่ย’หลี่ชิวโหรวบ่นในใจ มือเรียวจูงเขาเข้าห้องนอนแล้วหยิบเสื้อผ้าในตู้เพื่อจะแต่งตัวให้เขาเธอหยิบเสื้อใส่ให้เขาอย่างคล่องแคล่ว แต่เมื่อสายตามองผ้าเช็ดตัวที่พันตรงบริเวณเอว ก็มีอาการลังเลเล็กน้อย“ใส่กางเกงกับกางเกงในเอง”หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อออกคำสั่งชายหนุ่ม“ไม่เอา งั้นก็ไม่ใส่”โม่เหยี่ยนทำท่างอนเดินไปนั่งบนเตียง ในหัวเริ่มคิดประมวลผลอย่างหนัก ถ้าเขาแกล้งเธอมากกว่านี้ พอเธอรู้ความจริง นอกจากจะง้อไม่สำเร็จ เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดอีกด้วยเพราะฉะนั้น โอกาสมีแค่ครั้งนี้จากนั้นค่อยไปขอไถ่โทษสำนึกผิดทีหลังหลี่ชิวโหรวทำหน้าหงุดหงิด หยิบกางเกงแล้ววางลงบนเตียง ขณะที่กำลังชั่งใจจะช่วยโม

“มิ่งมิ่งเลือกชุดว่ายน้ำได้หรือยัง”หลี่ชิวโหรวถามลูกชายแต่สายตากลับเหลือบมองผู้ชายตัวโตที่ยืนข้างเขา“มิ่งมิ่งเลือกชุดคู่ จะได้เหมือนกับพ่อ” “เหอะ ไม่เลือกชุดคู่กับแม่ล่ะ”เธอก้มหน้าถามมิ่งมิ่ง มือเรียวบีบแก้มเด็กชายด้วยความหมั่นไส้“ไม่ต้องห่วง ผมเลือกให้เอง”โม่เหยี่ยนยกแขนมาโอบไหล่เธอ“เลือกให้คุณด้วย”“ไม่ต้อง ฉันเลือกของฉันเองได้”หลี่ชิวโหรวปัดมือของเขาออกแล้วเดินไปบริเวณชุดว่ายน้ำสตรียังไม่ทันที่เธอจะเลือกชุดได้ โม่เหยี่ยนก็ให้มิ่งมิ่งวิ่งมาบอกเธอว่าพวกเขาเช่าชุดเรียบร้อยแล้ว

“คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลย”โจวฟางฟางนั่งเอนศีรษะซบไหล่ของซ่งเวย มือของคนทั้งสองกุมกันแน่น“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อคุณเลย ขอผมทำบ้างนะ”ซ่งเวยพูดออดอ้อนหญิงสาว“คุณทำเพื่อฉันกับลูกหลายอย่าง ฉันไม่ได้ตาบอดใจบอดจนมองไม่เห็นนะ”โจวฟางฟางบอกเสียงหวาน“คุณอุ้มท้องลู่ลู่ เลี้ยงดูมาดีขนาดนี้ ทั้งยังไม่คิดหาพ่อเลี้ยงให้เธอ ผมทำดีกับคุณมากขนาดไหนก็ไม่พอกับความดีของคุณ”โจวฟางฟางอมยิ้มกับสิ่งที่เขาพูด ดวงตากลมใสมองหน้าเขา“คุณอยากได้ของขวัญอะไรหรือคะถึงปากหวานขนาดนี้”ซ่งเวยเห็นสายตาที่เป็นประกายของโจวฟางฟาง ในใจก็สั่นควบคุมไม่ได้ เขากระซิบบอกเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“มิ่งมิ่งจะไปหาพ่อ”เด็กชายร้องเสียงดัง เขาเบะปากทำท่าจะร้องไห้ “ไม่ต้องไป เขาเป็นพ่อของเราจริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้”ซูเหม่ยปรายสายตา พูดประชดอดีตลูกเขยของตน หลี่ชิวโหรวส่งเสียงทันใด“แม่ แม่กำลังกล่าวหาว่าหนูมีชู้อยู่นะ” ซูเหม่ยตกใจรีบปฏิเสธทันที“เปล่า ลูกสาวแม่ออกจะดี จะไปมีชู้ได้ยังไง มิ่งมิ่งก็ไม่ใช่ลูกชู้”เธอลูบผมหลานชายปลอบใจเขา “มิ่งมิ่งจะหาพ่อ ฮือ”