ตอนที่ 1

ในยามราตรีใจกลางเมืองกรุง มีแหล่งสถานบันเทิงตั้งอยู่เรียงราย ประดับประดาไปด้วยแสงไฟหลากหลายสีแข่งกันกะพริบระยิบระยับอย่างสวยงาม แทนแสงจากดวงดาวบนฟากฟ้าที่ถูกความมืดมิดปกคลุม คอยเปิดให้บริการสำหรับผีเสื้อราตรีทั้งหลายที่อยากจะมาพักผ่อนหย่อนใจ และคลายความตึงเครียดจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน

รถญี่ปุ่นคันเล็กขับเคลื่อนเข้ามาจอดภายในลานจอดรถของผับหรู ซึ่งมีผู้คนมากมายทยอยเข้ามาท่องเที่ยวที่นี่กันอย่างล้นหลาม เพราะผับแห่งนี้เป็นผับชื่อดังที่มีเหล่าดารานักร้องและพวกไฮโซคนดังมาใช้บริการกันอย่างเหนียวแน่น

เมื่อรถจอดสนิทร่างบางระหงก็ก้าวลงจากรถคันเล็กของตน แล้วสาวเท้าเข้าไปยังสถานบันเทิงหรูหราด้วยความรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

ขาเรียวงามในรองเท้าส้นสูงสีดำกว่าสามนิ้ว ย่างกรายเข้ามาในผับซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายระหว่างเธอกับเพื่อน ก่อนจะเดินฝ่าวงล้อมของผู้คนเข้าไปยังด้านใน โดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มชวนฝัน เพราะร่างบางนั้นอยู่ในชุดแซคสีดำขับผิวขาวอมชมพูให้ดูผุดผ่อง คอเสื้อเว้าลึกเผยให้เห็นเนินอกที่เบียดชิดกันอยู่รำไร ยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่และเย้ายวนเหลือล้น ช่างดึงดูดให้พวกเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งหลายเป็นต้องน้ำลายหกกันเป็นแถว

“ฮัลโหล พวกแกนั่งอยู่ตรงไหนกันน่ะ”

ตรีชฎาโทร.ถามเพื่อนชายใจสาว พลางกวาดสายตาคู่สวยไปโดยรอบ เพื่อมองหาโยธินกับณภัทรที่มาถึงนานแล้ว

“พวกฉันก็นั่งอยู่ข้างหลังแกเนี่ยยายเซ่อ เฮ้อ เพื่อนฉัน สวยซะเปล่าแต่ดั๊นตาถั่ว”

โยธินหรือโยทะกากระแนะกระแหนเพื่อนสาวคนสวย คนถูกใส่ความว่าตาถั่วเลยหันหลังกลับมามองเพื่อนทั้งสองที่นั่งหน้าหงิกรอเธออยู่นานแล้ว ก่อนส่งยิ้มแห้งแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ

“ฉันนึกว่าแกจะไม่มาซะอีกยายผิง ฉันกับนังโยรอแกจนไส้จะแห้งหมดแล้ว หิวนะโว้ย”

ณภัทรเพื่อนสาวหนึ่งในแก๊งสามสาว ครีเอทีฟสาวสวยเปรี้ยวซ่ามีความเซ็กซี่ไม่แพ้ตรีชฎา หากแต่นิสัยของเธอนั้นไม่ได้มีความเป็นผู้หญิงเปรี้ยวอมหวานเหมือนตรีชฎาเลยสักนิด เธอเป็นคนที่ค่อนข้างห้าวและแข็งกระด้างพอสมควร เอ่ยประชดเพื่อนสาวเสมือนกลั่นแกล้งเสียมากกว่า

“โทษที พอดีรถมันติดน่ะ ฉันก็เลยมาช้าไปหน่อย”

ริมฝีปากอวบอิ่มยิ้มแหยให้ณภัทรกับโยธินอย่างขอโทษขอโพย

“ไม่หน่อยหรอกย่ะ พวกฉันนั่งถ่างตารอแกมาชั่วโมงนึงแล้ว นังชะนีน้อย”

แม่สาวเทียมแย้งขึ้น ทำหน้าทำตางอนเพื่อนสาวเสียเต็มประดา จนคนที่มาช้าลุกลี้ลุกลนกลัวว่าเพื่อนรักจะโกรธเอา

“ก็ฉันขอโทษแล้วไง ทำบ่นไปได้ เอาน่า มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองก็ได้ ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่ฉันมาช้า โอเค๊”

เมื่อเห็นเพื่อนรักทั้งสองยังนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ เสียงอ่อย ๆ จึงอาสาเป็นเจ้ามือในมื้อค่ำนี้ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรดีให้เพื่อนรักหายงอน

โยธินกับณภัทรพอได้ยินว่าเพื่อนสาวจะเลี้ยง คนหน้างอทั้งสองก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันควัน

“จริงอะ พูดแล้วห้ามคืนคำนะแก”

ณภัทรกับโยธินท้วงขึ้นพร้อมกัน จ้องหน้าสวยของเพื่อนรักเพื่อขอคำยืนยันอีกครั้ง

“เออ พอใจยัง เหอะ พอมีของฟรีเข้าหน่อย ตาลุกวาวโดยมิได้นัดหมายเลยนะแกสองคนเนี่ย”

เสียงใสเอ่ยประชดประชันด้วยความหมั่นไส้ แต่โยธินก็แกล้งทำหน้าลอยไปลอยมาอย่างไม่สนใจ รีบกวักมือเรียกบริกรหนุ่มมารับออร์เดอร์ สั่งเมนูอาหารที่อยากรับประทานเสร็จสรรพ แม่สาวเทียมก็หันมาถามเจ้ามือในมื้อค่ำของวันนี้

“แกจะกินอะไรผิง แล้วเครื่องดื่มล่ะ เอาค็อกเทลไหม หรือจะเอาไวน์ดี”

“ถามเหมือนไม่รู้จักฉันเลยนะยะ แกก็รู้ว่าฉันไม่ดื่มของมึนเมา จะเอามาทำไมล่ะ ฉันเอาน้ำส้ม แล้วพวกแกก็สั่งอะไรมาอีกสักสองสามอย่างก็แล้วกัน”

แม้ตรีชฎาจะเป็นสาวสังคมก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าเธอไม่ชอบดื่มของมึนเมาที่มีแอลกอฮอล์ทุกชนิด เพราะหญิงสาวรู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดีต่อสุขภาพ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่คิดจะแตะของพวกนี้และรับไม่ได้ถึงผลที่จะตามมาก็คือ มันจะทำให้เธอแก่เร็วแล้วไม่สวยนี่สิ ที่เธอรับไม่ได้เอาเสียเลย