แม่ผัวตัวร้าย

“นี่ แม่รู้ไหมครับ คำว่าโอเคของผู้หญิงนั้น มันไม่โอเคเลยนะครับ ไม่มีใครโอเคกับเรื่องแบบนี้หรอก สมมุติถ้าตอนนั้นคุณพ่อเดินมาบอกคุณแม่ว่า อยากจะเอาเมียใหม่มาทำลูกเพิ่ม อะไรก็แล้วแต่ คุณแม่จะพูดว่ายังไงครับ” ไพรภูมิพ่นหายใจออกดังเฮือก

“ฉันไม่ได้ให้แกเอาเมียใหม่ เมียแกก็ยังตั้งโด่ โดยอยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้ให้หย่า หรือว่าเลิกกันสักหน่อย แค่จะหาคนมาทำลูกให้แค่นั้นเอง ปัญหาไม่มีอะไรมากเลย ก็แค่ทำอกทำใจ รับเรื่องที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น”

“คุณแม่ควรจะเอาใจเขามาใส่ใจเราด้วย แม่ก็รู้ว่าการเลี้ยงเด็กไม่ได้ง่าย แล้วตอนนี้แม่ก็แก่มากแล้ว แข้งขาก็ไม่ดี”

“ฉันมีคนใช้”

“คนใช้ก็ไม่เหมือนแม่ที่แท้จริง แล้วที่คุณแม่ต้องการให้อุ้มบุญพอลูกเกิดมาคุณแม่จะให้ผมกับปันเลี้ยงกันสองคนใช่ไหมครับ”

“ฉันจะเลี้ยงเอง”

“อ้าวสรุปว่า คุณแม่อยากได้ลูกของตัวเอง ไม่ได้อยากได้ลูกของผม”

“ฉันอยากได้เด็กมาเลี้ยง แต่ต้องเป็นลูกของแก”

“หึ-หึ ผมเป็นลูกคงพูดอะไรไม่ได้ สุดแท้แต่แม่ครับ แต่ผมขอร้องอย่างหนึ่ง แม่อย่าไประรานปันอีก”

“แตะต้องไม่ได้เลยนะ เมียแกน่ะ”

“ก็แม่ทำไม่ถูก”

“ไม่ต้องพูดแล้ว รำคาญปวดหัว เผ็ดเอายาพาราฯ มาให้ฉันกินหน่อยซิ ฉันจะกินยาแก้ปวดสักเม็ดสองเม็ด”

แล้วคุณแม่ก็หันไปตะโกนเรียกคนใช้

“คุณแม่อย่ากินยาไปเรื่อยเปื่อยนะครับ มันอันตราย ผมว่าถ้าคุณแม่ไม่อยากปวดหัว คุณแม่ก็ควรจะปลง ๆ คุณแม่ควรจะนั่งสมาธิ ไปอาบน้ำให้ตัวเย็น นอนพักผ่อน แล้วก็เลิกยุ่งกับชีวิตของผมกับปันสักที”

“นี่แกหาว่าฉันก้าวขาไปแหย่รังมดแดงของแกหรือไง”

“ไม่ใช่ครับ”

“แกจะไปไหนก็ไป ไป” คุณแม่ออกปากไล่

“ผมจะมากราบลาคุณแม่ เดี๋ยวผมจะเดินทางไปสิงคโปร์แล้วครับ”

“โอเค ๆ เดินทางปลอดภัยก็แล้วกัน พอแกไปถึงที่สิงคโปร์แล้วก็ส่งข้อความมาบอกแม่ด้วย”

“ครับคุณแม่ สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้ ก่อนจะรีบหันหลังกลับไป สีหน้าของไพรภูมิไม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิมเลย ทุกอย่างดูแย่ลง แย่ลง และก็ยิ่งแย่ลง

ชายหนุ่มยกมือถือโทรไปหาปันฐิตา เขาโทรติดแต่เธอก็ไม่ได้รับสาย ไพรภูมิจึงรู้ว่า เธอคงพลอยโกรธเขาไปอีก โกรธเขาในสิ่งที่แม่ทำ ไพรภูมิจึงได้ส่งข้อความเข้าไปหาเธอ

(พี่ขอโทษนะปัน สำหรับในสิ่งที่แม่พี่ทำ)

(พี่ไม่รู้จะขอโทษปันยังไง ให้ปันยกโทษให้พี่ พี่จึงได้แต่ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ พี่ขอโทษนะจ๊ะปัน)

(พี่จะไปสิงคโปร์สองอาทิตย์นะ พี่ต้องไปดูงาน แล้วตอนขากลับมาพี่จะซื้อน้ำหอมที่ปันชอบมาฝากนะครับ)

(ปันอยากได้กระเป๋าถือไหม หรือว่ากระเป๋าสตางค์ หรือว่าจะเป็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เผื่อว่าเราจะเดินทางไปท่องเที่ยวที่ไหนสักที่หนึ่ง หลังจากที่พี่กลับมาจากสิงคโปร์แล้ว)

(ปันลางานเอาไว้ด้วยนะสักสองอาทิตย์ พอมาถึง พี่จะพาปันไปเที่ยว พี่รักปันนะ รักมาก รักมากที่สุด รักไม่มีวันเปลี่ยนแปลง) 

ปันฐิตาได้อ่านข้อความของเขา เธอถึงกับน้ำตาไหล ความรักมันไม่ได้มีแค่สองคนที่รักกันเท่านั้น การแต่งงานมันต้องแต่งกับคนในครอบครัวด้วย

หญิงสาวถอนหายใจยาว แม่ของเขาถือว่าเป็นมือที่สาม

‘ที่จริงถ้าปันมีลูกให้พี่ได้ ทุกอย่างก็คงจะสมบูรณ์สินะ’ คนเป็นเมียได้แต่น้ำตาร่วงกับสิ่งที่เธอได้รับจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของสามี

เธอรู้ว่าไพรภูมิรักเธอ แต่เธอคงจะทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป

‘ฉันต้องทำอะไรสักอย่างไหม’ ปันฐิตาเฝ้าวนเวียนถามตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้น” คีรยาวางจานผัดไทยไว้ตรงหน้าของเพื่อน ก่อนจะนั่งลงตรงกันข้าม

“ฉันขอกินก่อนได้ไหม กินไป เล่าไป พลอยกินไม่ลง”

“ก็เอาสิ ถ้าอย่างงั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมานั่งฟัง” คีรยาเธอทิ้งให้ปันฐิตานั่งอยู่คนเดียว

เมื่อเธอเดินไปอาบน้ำออกมาก็เห็นปันฐิตากินผัดไทยจนหมดจาน ปันฐิตานั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี แต่เธอก็ไม่ได้เปิดทีวีดู กลับหลับตาลงด้วยความอ่อนล้า

“แกมีปัญหากับใครที่ทำงาน หรือว่าที่บ้าน”

“แยมแกจะถามทำไม แกก็รู้อยู่แล้วนี่ว่า ฉันจะมีปัญหากับใครได้”

“คุณแม่ของพี่เชนใช่ไหม”

“ใช่ วันนี้แม่โทรมาบอกกับฉัน”

“ทะเลาะกันหรือ”

“เรื่องที่แม่จะหาผู้หญิงมาตั้งท้องลูกของพี่เชน”

“อะไรนะ” คีรยาตกใจมาก เธอไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากของเพื่อน

“ใช่ แกคิดดูสิ ฉันเป็นเมียที่แม่ผัวไม่ได้ต้องการ แถมยังจะหาเมียใหม่ให้กับสามีของฉันอีกด้วย”

คีรยาถึงกับพูดไม่ออก เธอเข้าใจเพื่อนดีว่าตอนนี้ปันฐิตาจะเสียใจแค่ไหน

“ฉันไม่มีทางเลือกอะไรเลย แกรู้ใช่ไหมแยม ชีวิตของฉันมันบัดซบ หึ-หึ รวมถึงทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันด้วย”