บทนำ

"ทิวา!"

เสียงกร้าวตวาดก้องทางเดินตรงไปยังห้องน้ำภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ ทำให้สองชายหญิงที่กำลังกอดกันกลมถึงกับผงะผลักตัวออกจากกันแทบทันที

ทิวาหมุนตัวกลับมาทางด้านหลังต้นเสียงดุดัน ขมวดคิ้วยุ่งงุนงงว่าคนที่บอกติดลูกค้ายุ่งแล้วหายหน้าไปเลยตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา มาโผล่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร

"เกื้อ..." ปากอิ่มสวยขยับได้เพียงเอ่ยชื่อของเขา จากนั้นก็ราวกับถูกความเย็นเยือกจากสายตาคู่นั้นแช่แข็งจนขยับไปต่อไม่ไหว

เพียงหนึ่งอึกใจที่กลืนน้ำลายหนืดลงคอ เกื้อก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวพร้อมกับกำรอบข้อมือเรียวเล็กเอาไว้แน่นแล้ว

ลมหายใจติดขัด ใบหน้าคมคายแดงก่ำ สันกรามแกร่งปูดเด่นเป็นแนวยาวบ่งบอกถึงความเดือดพล่านภายในที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อหากถูกเชื้อเพลิงเพียงนิดสะกิดแหย่

"จ... เจ็บนะ! นายบ้าไปแล้วหรือไง"

"ใคร!" มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการกดดันบังคับให้ตอบต่างหาก กัดฟันแน่นเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องเขม็งยังใบหน้าจิ้มลิ้มของผู้หญิงตัวเล็กที่ชักจะปีกกล้า บีบแขนเรียวราวกับจะหักมันคามือให้ได้

"คุณใจเย็นๆ ก่อนนะครับ พอดีว่าน้อง..."

เกื้อเลื่อนสายตาจากดวงหน้าสวยสีระเรื่อยังผู้ชายที่เห็นกอดกันแทบกลืนกินกับเจ้าหล่อน ตาตี๋วูบไหวหวาดหวั่นบ่งบอกถึงความขี้ขลาดตาขาวของผู้ชายคนนี้

จะเลือกชู้สักคน เอาที่มันปีกแข็งกล้าหน่อยก็ไม่ได้ อ่อนขนาดนี้ถีบเสยคางทีเดียวคงไม่ตายคาตีนหรอกนะ

เสียงกลืนน้ำลายดังอึกทำให้คนเลือดร้อนเหยียดมุมปากขึ้นเย้ยหยันอย่างสมเพช กดสายตากลับมาจ้องใบหน้าเล็กที่บัดนี้มันเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ บิดเบี้ยวเพราะแรงบีบรัดข้อแขนยังคงแน่นจนรู้สึกได้ถึงกระดูกแขนใต้เนื้อหนังมนุษย์นุ่มนิ่ม

"จะหาผู้ชายสักคนเลือกดีๆ หน่อยก็ไม่ได้ ไก่อ่อนขนาดนี้จะเอามาเป็นที่รองตีนฉันหรือไง"

"เกื้อ! หยาบคายไปแล้วนะ ไม่มีใครเขาคิดอะไรต่ำๆ แบบที่นายคิดกันหรอก"

"หึ งั้นสิ? ก็นะ ฉันมันก็ต่ำจริงนั่นแหละ แต่ต่ำยังไงก็ยังไม่ต่ำเท่าเธอกับเพื่อนเธอหรอก" กัดฟันแน่นเค้นเสียงลอดไรฟันอีกครั้ง ดวงตาคู่คมเหมือนมีเปลวไฟลุกโชนจนแดงก่ำ

"..." ความจริงมันจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่พยายามฝืนความเจ็บปวดประหนึ่งกระดูกถูกหักทั้งที่ยังคงสติร้อยเปอร์เซ็นต์จ้องหน้าคนตัวโตไปอย่างนั้น

"พูดไม่ออก? ก็แหงสิ มันเรื่องจริงนี่ถ้าบอกว่าไม่จริงเธอก็คงจะหน้าด้านหน้าทนจนไม่สามารถเอาคำไหนมาพรรณนาได้แล้วจริงไหม"

ทิวาหลุบตาหลบดวงตาคมกริบที่มันช่างน่าหวาดกลัวเหมือนอยากจะหั่นเธอเป็นชิ้นๆ แก้แค้นให้กับอดีตที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว กล้ำกลืนความอัปยศลงคอ เงยหน้ากลับขึ้นมาสู้รบตบมือกับคนบ้าคลั่งต่อ

"มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันเดินชนเขาแล้วจะล้มเขาเลยช่วยไว้ มันไม่ได้มีอะไรนอกจากนั้นเลย" เอ่ยเสียงอ่อนลง ดวงตากลมก็พลันอ่อนแสงเช่นกัน

"ล้มอีท่าไหนหน้าถึงได้ใกล้กันจนจะสิงแบบนั้น ถ้าบอกว่าเธอร่านอยากเอากับมันตรงนี้ฉันก็เชื่อนะ" เสียงเรียบเอ่ย ดันปลายลิ้นกับมุมปากยิ้มเหยียดเย็น ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูทิวาให้ได้ยินกันสองคน เลือดร้อนลามกระจายไปทั่วหน้าเพียงนึกถึงภาพนั้น

ลมหายใจถูกหญิงสาวถอนออกมาอย่างจำยอม ไม่ว่าจะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรไปคนที่มีความผิดตัวติดอย่างเธอ ก็ยังเป็นคนเลวในสายตาเขาอยู่ดี

เลือกที่จะเงียบยอมรับข้อสบประมาทนั้นเพื่อจะได้ตัดบทสนทนา คนบ้าคลั่งจะได้หยุดโวยวายก่อความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียที แต่ทว่า เขากลับคิดว่ามันเป็นการท้าทายไปเสียอย่างนั้น ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม

ดีที่ยังไม่ถึงขั้นลงมือทำลายข้าวของคนอื่นเสียหาย หรือทำร้ายร่างกายคนที่ไม่เกี่ยวข้องเพียงกระชากลากถูเธอออกจากตรงนั้นมาด้วยกัน อย่างทาสผู้ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงปกป้องตัวเอง

"อยากได้ผัวใหม่ก็รอให้ฉันเบื่อก่อนแล้วค่อยจับเธอล้างน้ำประเคนให้มันเองกับมือแล้วกัน ไม่ต้องห่วงว่ามันจะรอนานเพราะฉันก็ชักจะเริ่มเบื่อเธอแล้วเหมือนกัน"