LOGIN"รู้จักลุงที่แปลว่าผัวไหม" บ้า อีตาลุงนี่มันบ้าไปแล้ว
"หยุดนะ!! ละ ... ลุง หยุดนะ!!" ยิ่งห
"หนูไม่พอใจป๋าเรื่องอะไรครับ"ถ้าไม่ถามก็คงพูดกันไม่รู้เรื่องในเมื่อน้ำพั้นช์ไม่สนใจเขาเลยตอนนี้ สายตาเธอยังจับจ้องมองอยู่ที่โทรศัพท์มือถือของเขา ไม่พอใจอะไรก็ไม่พูดเขาง้อคนไม่เก่งซ่ะด้วย"หนูไปทำกับข้าวก่อนนะลุง"เธอพยายามถอดแก่นกายใหญ่ออกจากร่องสวาทของตัวเอง แต่คนแก่ก็ดื้อดึงไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกออกไปง่ายๆ ส่งผลให้ดอกไม้งามที่กำลังครอบงำแก่นงายชายเสียดสีกันไปมา"อู้ยยยยยยย ยะ .... อย่าขยับอย่างนั้น มันเสียว" มาร์ตินจับรั้งสะโพกของเด็กสาวเอาไว้ เขาไม่ปล่อยเธอแน่ ยังไงก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"โกรธป๋าเรื่องอะไรครับ ไหนบอกหน่อยดิ๊"เขาจับใบหน้าของน้ำพั้นช์ให้หันกลับมา จ้องมองดวงตาของเธอราวกับกำลังคาดคั้น แต่คนตัวเล็กก็ยังพยายามเบี่ยงหน้าหลบด้วยอาการกระเง้ากระงอดครืด ครืด ครืด[มาร์แชล]มาร์ตินหันกลับไปมองโทรศัพท์ของตัวเองที่กำลังแผดเสียงไม่ยอมหยุดอย่างหงุดหงิด คนตรงหน้าก็งอนไม่มีเหตุผล โทรศัพท์ก็ดังไม่ยอมหยุด"พั้นช์ไปทำกับข้าวก่อนนะ"ว่าจบก็ลุกพรวดพราดออกไปเลยส่งผลให้น้ำรักที่ไหลเข้ากายเธอไ
"ฉันต้องการเธอ เดี๋ยวนี้"มาร์ตินพรมจูบใช้ริมฝีปากสัมผัสตั้งแต่ปลายเท้าของหญิงสาวไล่ขึ้นมาจนถึงโคนขาอ่อนของเธอ ความเสียวซ่านวิ่งแล่นพล่านในร่างกายเมื่อมาเฟียหนุ่มจูบต้นขาขาวผ่อง"มะ ... ไม่ไปทำงานแล้วเหรอ อ๊าา~"เธอถามขณะที่มาเฟียหนุ่มใช้ส่วนหัวของแก่นกายใหญ่จ่อเข้าที่ร่องสวาทของเธอก่อนกดพรวดทีเดียวจนมิดลำ"อ่าาา~ ไม่ได้มีอะไรสำคัญ"มาเฟียหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างเนิบนาบ เขาโน้มตัวดูดดุนยอดปทุมถันสีหวานอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกดังกึกก้องสองมือแกร่งรวบรัดมือของหญิงสาวเอาไว้เหนือศรีษะซุกใบหน้าลงซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นหอมรันจวนจากกายเธอ"อ่าาา~ เสียวฉิบหาย"มาร์ตินเกเรงานอย่างนี้คนที่รับกรรมจะเป็นเธออีกไหม แค่ครั้งที่แล้วความเสียหายก็มากโข แล้วครั้งนี้เล่า เขาคิดจะกักขังเธอไปตลอดเลยหรือไงนะ"อ๊าาา~ มะ ... มาร์ติน บะ ... เบาหน่อยหนู จุก"เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งในท่าชันเข่าสอดท่อนแขนแกร่งไว้ใต้ข้อพับขาของน้ำพั้นช์เอาไว้รั้งเรียวขาของเธอให้เขาหา แล้วโหมอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าออกด้วยจังหวะรักระรัว"ซี้ดดดดด
"อื้ออออออ"น้ำพั้นช์ลืมตาตื่นในช่วงสายของเช้าวันใหม่ และแน่นอนเธอนอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มผู้เป็นเจ้าหนี้ของเธอ อ้อมกอดของเขาไม่เคยอบอุ่นสำหรับเธอเลย เธอหวังแค่ทำงานใช้หนี้หมดเธอก็พร้อมจะโบยบินไปจากเขา"จะนอนกินบ้านกินเมืองรึไง" น้ำเสียงแหบห้าวดังมาจากข้างหลัง เธอถอนหายใจพรืดใหญ่ ถ้าชีวิตนี้หนีตาลุงนี่ไม่ได้เธอคงต้องปลงซินะ"ให้ฉันได้พักบ้างได้ไหม เมื่อคืนลุงก็ไม่ให้ฉันนอนมัวแต่ ... " เธอไม่อยากพูดถึงมันนักหรอก ไม่อยากนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายที่มาร์ตินยัดเยียดมันให้เธอ"มัวแต่อะไร" เขาตั้งใจกลั่นแกล้งเธอซินะ ถึงได้กวนประสาทขนาดนี้ ในเมื่อก็รู้อยู่แก่ใจไหมว่าเขามัวแต่ทำอะไรจนฉันไม่ได้นอน" ... "ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เธอก้มหน้างุดซุกใบหน้าหวานกับซอกคอหนาของคนตรงหน้า อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องมองหน้าเขาแหละ มือเล็กของเธอลูบไล้ไปทั่วแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่คิดอะไร ก็ไรขนสีทองอ่อนตรงหน้าอกของเขามันช่างน่าลูบไล้เหลือเกิน"มัวแต่ล่อเธอทั้งคืนน่ะเหรอ" เขากลั่นแกล้งเธอด้วยคำพูดลามก พูดจาหยาบคายคิดว่ามันเท่นักรึไงนะ"อื
มาร์ตินวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ กายเขาพ่นลมหายใจหนักๆ กวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง เที่ยงคืนแล้ว เธอหายไปไหนของเธอ หัวใจแกร่งกระตุกวูบทุกครั้งที่มองไปบนที่นอน"หายไปไหนนะ" เขาเดินตรงไปยังที่นอนนั่นอีกครั้ง นั่งลงใช้ฝ่ามือลูบไล้คราบเลือดเกรอะกรังเบาๆ หลับตานึกถึงคนที่เคยนอนตรงนี้"ทำไมช้านักวะ มึงหาเธอเจอรึยัง"(กำลังสืบให้ครับนาย)"ห่วยแตก งานง่ายๆ แค่นี้ทำไมมึงยังทำไมได้ว่ะ"(ขอโทษครับนาย)"ถ้าเธอเป็นอะไรไป กูฆ่ามึงแน่"มาร์ตินกดวางสายทันทีด้วยความไม่สบอารมย์ เขาเดินลงไปชั้นล่างเดินหาเธอไปทั่วบ้าน ถามลูกน้องคนนี้คนนี้ ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเธออกไปได้ราวชั่วโมงเศษแล้ว"ไอ้พวกโง่ ทำไมมึงไม่รั้งเธอไว้ว่ะ ปล่อยเธอไปทำไม""ขอโทษครับนาย พวกผมคิดว่านายแค่พาเธอมาชั่วคราว""มึงเคยเห็นกูพาใครมารึไง""ไม่เคยครับนาย""พวกมึงมันไม่ได้เรื่อง แค่ผู้หญิงคนเดียวยังปล่อยให้หลุดออกไปได้"มาร์ตินโวยวายดังลั่นบ้าน พลางโยนข้าวของทิ้งกระจัดกระจายราวกับคนเสียสติ ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย ในเมื่อเขาไม่เคยคิ
ความปวดร้าวที่มาเฟียหนุ่มมอบให้ มันทำให้เธอแทบหยัดกายลุกไม่ไหว น้ำพั้นช์พลิกตัวกลับเข้าหาแผงอกแกร่งของใครบางคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง ร่างกายเปลี่ยนเปล่าของเขา และเธอเบียดเสียดกันเพื่อต้องการไออุ่นของกันและกันมาร์ตินจ้องมองใบหน้าหวานของเธอที่ซุกเข้ากับลำคอหนาของเขา มือหนาเลื่อนขึ้นลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆ ไม่รู้เหมือนกันอะไรดลใจให้เขาทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้ถูกใจเธอตั้งแต่ครั้งแรกก๊อกๆ ก๊อกๆ"นายครับ"พาทิศเคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้องในช่วงเวลาสิบแปดนาฬิกาสิบห้านาที มันถึงเวลานัดรับของที่เหนือเมฆต้องจัดส่งมาให้เขาตามคำสั่ง อันที่จริงหากเหนือเมฆหาของมาให้ยังไม่ครบ มันก็ไม่ได้คอขาดบาดตายอย่างที่เขาบอกกับน้ำพั้นช์หรอก เพราะทุกปัญหามักมีทางออกของมันเสมอ"เข้ามา"มาร์ตินรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้น คลุมร่างบางของคนตัวเล็กที่กำลังหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเขา เขาไม่พอใจนักหากมีชายใดต้องเห็นเรือนร่างของเธอ คนที่จะเห็นมันได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น"ถึงเวลานัดแล้วครับนาย ให้ผมเตรียมรถเลยไหมครับ" มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ มองการย่างก้าวขอ
"งานของเธอยังไม่เสร็จ" มาร์ตินเริ่มขยับร่างกายช่วงล่างอีกครั้ง ในขณะที่น้ำพั้นช์ยังพิงแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่ม เขาโอบรอบเอวของเด็กสาวประคองไว้ไม่ให้เธอฟุบลงไปก่อน"อ๊าาา~ พะ ... พอแล้ว" เธอไม่ไหวแล้วรสนิยมของเขามันเข้ากับเธอไม่ได้แน่นอน เขารุนแรงเกินไปในขณะที่เธอคาดหวังความนุ่มนวลเหมือนนิยายที่เธอชอบอ่าน เหมือนหนังรักที่เธอชอบดู แต่ชีวิตจริงมันไม่ใช่เลย"แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ" มาร์ตินปรามาศเด็กสาวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือบางของเธอจับต้นขาแกร่งของมาเฟียหนุ่มเอาไว้ ในขณะที่มาร์ตินโน้มใบหน้าคมคายไล่เลียรอบคอขาวระหงของเธอเงาสะท้อนจากผนังห้องสีดำเมื่อม ทำให้เธอมองเห็นการเคลื่อนไหวของเธอกับคนข้างหลังทุกท่วงท่า ทุกสัมผัส ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือเมื่อเงาสะท้อน แสดงภาพชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือลูบไล้ยอดปทุมถันของเธออย่างร้อนแรง"ซี้ดดดดดด~ แน่นฉิบหาย"มือหนาจับลำคอขาวระหงของเด็กสาวเอาไว้มั่น ช่วงล่างยังคงปรนเปรอเธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มาร์ตินก้มลงจูบหัวไหล่มนของน้ำพั้นช์เบาๆ สร้างความประหลาดใจให้กับเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงกับ







