เห็นแก่น้องสาว

--------------

"ได้โปรดเถอะค่ะคุณครีม ช่วยรับขนมไว้อีกสักคนนะคะ"

"ไม่"

"อึก!"

เสียงแหบพร่าสีหน้าซีดเผือดของหญิงวัยกลางคนเธอได้แต่นั่งฟุบอยู่กับพื้น คลื่นน้ำสั่นไหวหลั่งออกมาเป็นหยาดน้ำตา โดยข้างกายเธอนั้นคือลูกสาววัยแรกแย้ม ขนม หญิงสาววัยสิบเก้าปี ด้วยใบหน้าสวยพริ้มหยาดเยิ้มดวงตากลมโตใครที่ได้เห็นต่างก็รักและเอ็นดู แต่ไม่ใช่กับพี่สาวต่างแม่อย่าง ครีม 

"ที่ฉันให้เธอสองแม่ลูกเข้ามาในบ้านหลังนี้ ก็เพราะเห็นแก่คุณพ่อแต่นี่กลับมาพล่ามขออะไรที่เกินตัว เหอะน่าสมเพชชะมัด"

"กึด" เพียงเพราะเราสองแม่ลูกเป็นส่วนเกินดั่งชิ้นเนื้อร้ายของบ้านจึงถูกปฏิบัติไม่ต่างกับทาสรับใช้ ทั้งที่ความจริงแม่ฉันเป็นฝ่ายถูกกระทำจากผู้ชายมักมากคนนั้นแท้ๆ ไม่มีใครคิดว่าความผิดที่เกิดขึ้นเป็นของตาแก่คนนั้นแม้แต่คนเดียว กลับโยนมันมาให้แม่และฉันตลอดระยะเวลาเกือบยี่สิบปี ฉันหลงดีใจคิดว่าจะสิ้นสุดเวรกรรมจากบ้านหลังใหญ่นั้นเมื่อบ้านทั้งบ้านล้มละลาย แต่แม่กลับยังห่วงกลัวว่าฉันจะไม่มีเงินเรียนต่อมหาลัยจึงได้แบกหน้าพาฉันมาหาครีม ลูกสาวผู้เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลซึ่งได้แต่งงานกับเจ้าของธุรกิจสปาโรงแรมรวมกับเจ้าของเกาะหลายแห่งอย่าง แบงค์ นักธุรกิจมือทองอายุสามสิบสองปี ที่ครีมยังเชิดหน้าเชิดตาได้เพราะทรัพย์สินของสามีนั่นแหละ 

"มีเรื่องอะไรกัน"

"แบงค์"

เจ้าของบ้านตัวจริงปรากฏตัวขึ้นทำให้ครีมซึ่งนั่งไขว่ห้างกอดอกรีบลุกขึ้นเดินปรี่ตรงไปหาสามี 

"กลับมาจากเกาะแล้วเหรอคะ แล้วเรื่องงานไปถึงไหนแล้ว"

หญิงร่างเพรียวบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบหวานดั่งกับเพชรน้ำหนึ่งงดงามทุกกิริยา ต่างจากแม่มดวางมาดเมื่อครู่ราวกับคนละคน ทว่าสายตาของสามีที่มองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความเฉยชา ทำเอาสีหน้าร่าเริงของยัยแม่มดเมื่อครู่ต้องชะงัก

"ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องรายงานให้เธอฟัง"

เขาว่าจบพลางตวัดสายตาจ้องมองสองแม่ลูกซึ่งนั่งกอดกันอยู่ไม่ไกลนัก ขณะที่ครีมกำลังมองพื้นรู้สึกเสียหน้าอยู่นั้นเสียงเย็นชาของแบงค์จึงได้เอ่ยถาม

"นั่นน้องสาวเธอนี่"

"อะ เออจะว่างั้นก็ได้ค่ะ" คนที่ไม่อยากให้มามากที่สุดกลับเข้ามายุ่งซะได้

"มีเรื่องอะไรทำไมถึงได้มา"

เป็นเจ้าของบ้านที่เดินเข้าไปถามความเป็นไปที่แท้จริงจากสองแม่ลูก

"คะ คิดว่าดิฉันจะต้องกลับบ้านเกิดน่ะค่ะแล้วอยากให้ลูกสาวมาทำงานเป็นคนรับใช้ที่นี่ คุณแบงค์พอจะช่วยรับเธอไว้สักคนได้ไหมคะ เรื่องงานบ้านทำอาหารเธอเก่งทะ..."

"อือ เอาของใช้เสื้อผ้ามาแล้วใช่ไหม"

"แบงค์!" ไอ้บ้าคนนั้นคิดจะเอาลูกเมียน้อยพ่อมาหยามฉันหรือไง!

"มีปัญหาอะไร บ้านนี้เป็นบ้านของฉันจะรับหรือไม่รับก็ไม่เกี่ยวกับเธอ"

สายตาที่บ่งบอกว่าเขาไม่เห็นค่าไม่ว่าครีมจะถูกมองกี่ครั้งก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งตัว ราวกับถูกมนต์สะกดแช่แข็งร่างเธอเอาไว้ ครีมทำได้แค่เพียงก้มหน้ายอมรับความจริงด้วยมือทั้งสองข้างที่กำเอาไว้แน่น 

นังเด็กชั้นต่ำอย่าคิดเลยว่าแกจะได้อยู่สุขสบาย ฉันจะทำให้แกต้องเดินออกจากบ้านนี้ไปเอง

"ขอบคุณ คุณแบงค์มากเลยนะคะ! เอ้า ขอบคุณท่านเขาสิขนม"

"อื้ม ขอบคุณค่ะคุณแบงค์"

หญิงสาวเดียงสายกมือไหว้ขอบคุณตามมารยาท แม้ท่าทางอ่อนหวานใบหน้าสวยพริ้มของขนมจะเด่นสะดุดตาสักเพียงใด ร่างแกร่งของชายหน้าหล่อยังคงมีสีหน้าเย็นชาดังเดิม

"แค่นี้แม่ก็ไม่ห่วงแกแล้วล่ะขนม อยู่ที่นี่ก็ตั้งใจทำงานล่ะไว้ถ้าเรียนจบเมื่อไหร่แม่จะมารับแกนะ ^^ "

"จ้ะ หนูจะตั้งใจเรียนให้จบแม่ไม่ต้องห่วงนะ"

สองแม่ลูกต่างยกยิ้มอย่างโล่งใจให้กันและกัน แม้ในใจของหญิงสาวจะรู้ดีว่าระหว่างทางนั้นเธอจะต้องเจอเรื่องที่ยากลำบาก แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของผู้เป็นแม่ เธอก็พร้อมลุกขึ้นปัดเข่าและก้าวเดินต่ออีกครั้ง 

"ต้องขอขอบคุณคุณแบงค์อีกครั้งนะคะ" 

"อืม" นิสัยสูงส่งปากแข็งปั้นหน้ายิ้มของเธอ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะอยู่ได้นานสักแค่ไหนครีม หึ

________

มาแล้วจ้าา กลับมาครั้งนี้จัดหนักจัดเต็มเหมือนเคย ฝากทุกคนเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ ❤️