เกลียดลูกเมียน้อยเข้าไส้!

--------------

"งานหลักที่ต้องรู้มีคร่าวๆ ก็เท่านี้แหละ"

"ขอบคุณนะคะพี่หวาน"

"ไม่เป็นไร มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เสมอ"

"ค่ะ ^^ "

ร่ำลาผู้เป็นแม่ไปเมื่อหลายวันก่อนขนมได้พี่เลี้ยงคอยช่วยดูแลงาน หวาน หญิงอวบผิวสีน้ำผึ้งผู้มีสีหน้าเรียบเฉยมักจะเย็นชาชอบพูดห้วนสั้น ทว่าในสายตาของขนมกลับไม่มองเช่นนั้น เธอรู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่ได้รับความช่วยเหลือจากพี่เลี้ยงอย่างหวาน เรียนรู้หน้าที่และงานหลักของตัวเองขนมเริ่มงานของเธอด้วยสีหน้าสดใสเช่นทุกครั้ง ตั้งแต่เธอจำความได้เธอมักจะเสนอตัวช่วยงานผู้เป็นแม่เสมอมาเรื่องงานบ้านไม่ว่าจะหนักเบาเธอทำมันได้ทั้งนั้น 

"เรื่องที่ฉันสั่งเป็นไงบ้างหวาน"

เสียงเรียบของสาวร่างเพรียวบางยืนมองเด็กสาวจากชั้นบนของบ้าน สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความชิงชังราวกับคู่อาฆาตแต่ชาติปางก่อน ไม่เหมือนพี่น้องกันเลยสักนิด โดยข้างกายครีมภรรยาเจ้าของบ้านหลังใหญ่ก็คือหวานพี่เลี้ยงที่ดูแลขนมนั่นเอง 

"ค่ะ จัดที่ทำงานให้เด็กนั่นเป็นการดูแลความเรียบร้อยที่ศาลาริมน้ำ ติดกับบ้านพักคนสวนอย่างที่คุณนายบอกทุกอย่างเลยค่ะ"

"หึ ดีแบบนั้นแหละ ได้ข่าวว่าคนสวนที่ชื่อเมฆค่อนข้างหื่นกามเลยนี่"

"ค่ะ ชอบถ้ำมองสาวใช้อยู่บ่อยๆ แต่ไม่รู้เพราะอะไรทำไมคุณแบงค์ถึงยังเอามันทำงานที่นี่อยู่อีก"

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเธอจับตาดูมันเท่าที่จะทำได้ อย่าให้ใครรู้เรื่องที่เราคุยกัน"

สายตาจิกกัดของคุณนายนั่นทำเอาหวานสาวอวบเสียวสันหลังวาบ ทำได้เพียงหลบสายตาพยักหน้ารับ 

"ค่ะ ดิฉันจะไม่บอกใครแน่นอนค่ะ"

"ดี ส่วนเรื่องเงินฉันจะโอนไปให้ทางบ้านเธอเลยแล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะคุณนาย!" ถ้าไม่คิดว่าที่บ้านฉันต้องรีบใช้เงิน ฉันไม่มีวันก้มหัวยอมลงเรือกับคุณนายจอมปลอมอย่างหล่อนหรอก 

ภายในครัวของเหล่าคนงานในบ้านมักจะรวมตัวกันในช่วงเย็นซะส่วนใหญ่ ทว่าถึงจะทำงานในบ้านหลังเดียวกัน คนงานกลับแยกกลุ่มต่างก็นั่งจับกลุ่มพูดคุยแค่พวกเดียวกันโดยแบ่งกลุ่มละสองถึงสามคน ทำให้คนใหม่อย่างขนมทำตัวไม่ถูก เธอมักจะนั่งกินข้าวเพียงลำพังเมื่อทานเสร็จเรียบร้อยจะแยกเข้าห้องของเธอในทันที เพื่อจะได้มีเวลาทบทวนบทเรียนก่อนจะถึงวันเปิดภาคเรียนที่จะถึง

"น้องสาวชื่ออะไรเอ่ย ไม่มีเพื่อนนั่งกินข้าวด้วยใช่ไหมแต่ไม่ต้องห่วงไปนะ เดี๋ยวพี่เมฆคนนี้จะนั่งเป็นเพื่อนหนูเอง ^^"

"วิพากษ์ เออ" จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างใหญ่ผิวสีเข้มเดินถือจานอาหารเข้ามานั่งด้วยโดยไม่ถามไถ่ฉันสักคำ ถ้าจำไม่ผิดเขาเป็นคนสวนหรือเปล่านะ

"นี่หวาน นั่นเด็กที่แกต้องดูแลนี่ ทำไมไม่เข้าไปช่วยล่ะ"

เสียงของแม่บ้านเอ่ยพูดขึ้นมา แน่นอนว่าเสียงนั่นเด็กสาวย่อมได้ยินอยู่แล้วเช่นกัน ทว่าหวานยังคงนั่งทานข้าวโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง 

"ฉันเป็นแค่พี่เลี้ยงช่วยแนะนำเรื่องงาน ไม่ใช่คนที่จะช่วยจัดการปัญหาชีวิตของใครสักหน่อย"

"อึก" 

ขนมถึงกับจุกพูดไม่ออก เธอเพียงก้มหน้าปล่อยให้คนสวนนั่งมองหน้าแทะโลมเรือนกายเธอด้วยสายตาต่อไป

"นี่พี่เห็นเธอไปทำงานแถวศาลาริมน้ำนี่ ตรงนั้นผีดุนะถ้าอยากได้คนอยู่เป็นเพื่อนละก็พี่เมฆคนนี้จะยอมโดนดุและไปอยู่เป็นเพื่อนหนูเอง คิกคิก"

"........" สะอิดสะเอียน อยากหนีออกไปจากตรงนี้จังตอนนี้สายตาพี่แม่บ้านคนอื่นๆ ที่มองมาที่ฉันจะเป็นแบบไหนกันนะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย 

"ดูท่าเมฆมันจะถูกใจขนมมาก แย่แล้วสิ"

"ใครจะกล้าเข้าไปขวางมัน ก็มันเป็นเด็กเส้นของคุณแบงค์เลยนี่"

"เฮ้อ คุณเขาจะรู้ไหมล่ะเนี่ยว่ามันทำตัวทะลึ่งหื่นกามแบบนี้"

"รู้แหละ แต่ก็ไม่ไล่มันออกอยู่ดี"

คำวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเนืองๆ ต่างก็ครหาถึงความเที่ยงตรงของผู้เป็นนาย ขณะเดียวกันฝ่ามือของเมฆเริ่มขยับลามปามเข้ามาใกล้ คว้าเข้าที่เรียวมือสวยของแม่บ้านคนใหม่

"!!!"

"มือสวยจัง พี่ว่าไม่ต้องทำงานเป็นแม่บ้านแล้ว ไปเป็นเมียพี่ดีกว่านะน้องขนม"

"ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูคุณแบงค์อีกครั้งก็ปล่อยมือเธอซะ"

"อีเมล!"

แม่บ้านคนหนึ่งซึ่งนั่งทนดูต่อไปไม่ไหว เธอเดินตรงเข้ามาพร้อมยื่นโทรศัพท์ซึ่งในนั้นคือวิดีโอที่ขนมถูกลวนลามทำเอาเมฆถึงกับผงะปล่อยมือหญิงสาวอย่างหมดเยื่อใย 

"มึงรีบลบคลิปนั่นทิ้งเดี๋ยวนี้"

"ไม่ จนกว่ามึงจะขอโทษขนม"

สายตาเดือดดาลของเมฆจ้องมองไปยังร่างบางหน้าสวยพริ้ม หยุดนิ่งคล้ายกำลังพิจารณาบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง 

"เอาเถอะ ครั้งนี้กูจะไม่โกรธมึงแล้วกันเมล แต่ครั้งหน้าถ้ายังเข้ามาสะเหล่อกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่"

หลังร่างใหญ่ผิวเข้มของเมฆลุกขึ้นเดินออกไป สถานการณ์ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง โดยมีร่างเล็กของเมลทรุดตัวนั่งลงยังเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม 

"พี่ชื่อเมลอยู่ห้องข้างๆ มีอะไรก็ไปหาพี่ได้เสมอ ^^ "

"ขะ ขอบคุณนะคะพี่เมล" อย่างน้อยในบ้านหลังนี้ก็ยังมีคนใจดีอยู่หนึ่งคนล่ะนะ 

"..........." เมลแกนี่มันเจ๋อไม่เข้าเรื่องจริงๆ เกิดเข้ามาขวางทำให้แผนฉันล่มไม่เป็นท่าละก็ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่

--------------