LOGINบทที่ 2
หลังจากวันนั้น อลิสไม่ยอมออกจากห้องและไม่ยอมกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดิม เพราะอายหลายสิ่งหลายอย่างที่ตนเองทำไว้และก่อเรื่องไว้ที่มหาวิทยาลัย ก่อนที่อลัน พ่อของเธอจะทำเรื่องย้ายไปเรียนต่างประเทศให้ แต่ตัวอลิสเองก็ดื้อรั้นบอกกับทางบ้านว่าจะไป สุดท้ายหลังจากละสายตาของทั้งสองคน เธอไม่ยอมไปเรียนต่างประเทศ แถมยังบังคับให้คนที่นั่นบอกว่าเธอถึงแล้วด้วย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนั้นทำให้พ่อกับแม่ของเธอรู้ความจริง ทำให้พี่ชายต่างสายเลือดที่เธอรักมากนั้นโกรธมากจนไม่กลับมาที่บ้านเพื่อเจอหน้าน้องสาวต่างสายเลือดของเขาอีก ส่วนหมอภัครับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นและในสิ่งที่ตนเองทำ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจหรือเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เขาก็แสดงความรับผิดชอบต่อครอบครัวของอลิสโดยการแต่งงานกับเธอ "ก๊อกๆ" เธอรีบยกมือปาดน้ำตาตนเองและลุกขึ้นจากเตียงเดินมาเปิดประตู เพราะคิดว่าเป็นแม่บ้านเอาน้ำหรือข้าวมาให้ อลิสไม่ลงไปทานข้าวหลายวัน ต่อให้แม่ของเธอพยายามมาตาม แต่เธอนั้นรู้ตัวดีว่าพ่อของเธอโกรธมากจนไม่มองหน้า เธอจึงไม่อยากลงไปด้านล่าง "พี่หมอมาที่นี่ทำไมคะ" ดวงตาคู่น้อยเบิกกว้างเมื่อคนตรงหน้านั้นไม่ใช่แม่บ้าน แต่กลับเป็นหมอภัคที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ "แล้วทำไมพี่จะมาที่นี่ไม่ได้ล่ะ" "พี่จะมาแต่งงานกับอลิสทำไม อลิสบอกแล้วไงว่าทุกอย่างให้มันจบไป" "พี่ก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอมากหรอกนะอลิส แต่ที่ทำลงไปเพราะแสดงความรับผิดชอบต่อครอบครัวของเธอ พี่เป็นผู้ชาย พี่เป็นหมอ พี่ไม่ใช่หมาที่จะเอาแล้วทิ้ง" "แต่เราทั้งสองคนไม่ได้รักกัน" "อ๋อ... แสดงว่าเธออยากแต่งงานกับไอ้เดย์สินะ พี่ชายต่างสายเลือดที่เธอรักมาก คงเป็นไปไม่ได้หรอกอลิส! เขามีครอบครัวแล้ว" "แล้วพี่จะตอกย้ำทำไม" "เลิกบ้าสักที ที่มาวันนี้ก็เพราะว่าพ่อของเธอเรียกมาคุยหลายอย่าง แล้วก็ขึ้นมาดูตามมารยาทเท่านั้น" "เราไม่แต่งงานกันได้ไหม" หมอภัคหันหลังเตรียมที่จะเดินลงบันได เขาหยุดชะงักเมื่อเธอเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาน อลิสไม่อยากแต่งงานกับหมอภัคเพราะเธอไม่ได้รักเขา "อลิส!! หนูต้องไปลองชุดแต่งงานกับพี่หมอ ไม่มีคำว่าแต่หรือว่าไม่ไป เข้าไปแต่งตัว มี้ให้เวลาอลิสเพียง 15 นาที ถ้ายังไม่ลงมา หม่ามี้จะขึ้นมาตามเอง" เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยเถียงผู้เป็นแม่ของตนเอง โรสยื่นคำขาดให้ลูกสาวรีบเข้าไปแต่งตัว เพราะจะให้ไปลองชุดแต่งงานกับหมอภัค "หมอภัคไปนั่งรอด้านล่างนะคะ" แม่ของอลิสบอกให้หมอภัคนั่งรอลูกสาวของตนเองด้านล่าง ถึงแม้ว่าอลิสจะไม่อยากไปแต่เธอก็ถูกบังคับ จึงยอมแต่งตัวไปกับหมอภัค "อลิส ทำไมหนูใส่สั้นขนาดนี้" เวลาผ่านไปเกือบ 15 นาที อลิสเดินลงมาจากด้านบน เธอสวมใส่ชุดเดรสเกาะอกสีแดง ความสั้นของกระโปรงนั้นแทบจะถึงแก้มก้นเธอด้วยซ้ำ "ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องไปนะคะ" อลิสรู้มาว่าหมอภัคไม่ชอบผู้หญิงแต่งตัวโป๊หรือแต่งตัวยั่ว สายตาของหมอภัคที่กำลังจับจ้องมองเธออยู่นั้นแสดงความไม่พอใจ เขาได้แต่เพียงหันหน้าหนี "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้อลิส ถ้าป๊าเห็น รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "ไม่เป็นไรหรอกครับหม่ามี้ ในเมื่ออลิสอยากแต่งตัวแบบนั้นก็ตามใจ" หมอภัคเดินออกมาจากบ้านก่อนอลิส จนกระทั่งมาถึงรถ อลิสยังเดินมาไม่ถึง เธอยืนกอดอกมองหมอภัคด้วยสายตาที่ไม่พอใจ "จะขึ้นรถได้หรือยัง" "ทำไมถึงต้องมายุ่งวุ่นวายด้วยคะ อลิสบอกแล้วไงว่าเรื่องทุกอย่างให้มันจบ" "เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอยังไม่เคยคิดจะสำนึกเลยเหรออลิส ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับเธอหรอก รู้เอาไว้ด้วยว่าที่ฉันแสดงความรับผิดชอบต่อครอบครัวของเธอ คือความรู้สึกผิดเท่านั้น มาขึ้นรถ!!!" เขาใช้เพียงสายตาและคำพูดดุเธอ แต่ไม่ได้กระทำรุนแรงเลย "เหอะ~" เสียงถอนหายใจของอลิสนั้นดังจนผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยิน เธอได้แต่เพียงส่ายหน้าไปมา และหวังว่าหมอภัคคงจะเอาลูกสาวที่ดื้อดึงของตนเองอยู่ บนรถ ในขณะที่หมอภัคกำลังจ้องมองทาง เขาไม่หันมองเรือนร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้าง ซึ่งทำท่าทียั่วยวนแกล้งดึงชายกระโปรงของตนเองถลกขึ้น "ทำอะไร" "พี่หมอไม่สนใจจริงๆ เหรอคะ" หมอภัคหันมองอลิสเพียงแค่วินาทีเดียว ก็ทำให้เธอนั้นรีบดึงกระโปรงของเธอลง เพราะสายตาของเขานั้นเริ่มน่ากลัว "ทำไมไม่ยั่วอีกล่ะ ชอบจังเหรอเรื่องยั่วผู้ชาย" "พี่หมอเกลียดไม่ใช่เหรอคะ ถ้าเกลียดก็ยกเลิกงานแต่งสิ" หมอภัคเงียบไม่เถียงอะไรอลิสเลยสักคำ แต่เปิดไฟเลี้ยวเข้าข้างทางและจอดรถ "จอดทำไมเหรอคะ" "ต้องการไม่ใช่เหรอ เห็นอยู่ว่าพี่อยู่นี่ อยากได้มากใช่ไหม ได้" "อร๊าย พี่หมอปล่อยนะ พี่จะทำอะไร อื้อ ปล่อย!!!!" หมอภัคหมดความอดทนกับการยั่วยวนของเธอ เขาจึงพลิกตัวหลังจากจอดรถและล็อกรถแล้ว ขึ้นคร่อมบนร่างบางและปรับเบาะเอนลง เธอพยายามที่จะใช้มือทั้งสองข้างผลักหน้าอกของเขาออก พลางร้องดิ้นไปมา "อ๊ะ อื้ม ขอแรงๆ นะพี่หมอ" จากมือของเธอที่ผลักหน้าอกของเขาอยู่ กลายเป็นลูบคลำแผงอกผ่านเสื้อสูทตัวหนา ก่อนที่จะยกมือคล้องคอของเขาและดึงไว้ สายตาของคนด้านบนจับจ้องมองใบหน้าสวยที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสีแดง ยิ่งดูใกล้ๆ เธอก็ยิ่งน่าลิ้มลอง "ครั้งนี้เธอไม่ได้โดนยานะอลิส" ปลายนิ้วของคนตัวโตลูบไล้เขี่ยไปบนใบหน้าขาวเบาๆ สัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอที่รดราดอยู่บนใบหน้า ยิ่งทำให้เขานั้นอยากจะกลืนกินเธอทั้งตัว "ใช่ค่ะ... อลิสไม่ได้โดนยา แต่อลิสอยากโดนของ" ไม่เพียงแต่ร่างกายที่ยั่วยวนเขา คำพูดที่หลอกล่อนั้นทำให้หมอภัคเริ่มหลงใหลในความสวยของเธอ หมอภัคฉีกยิ้มก่อนที่จะเลื่อนตัวลงไปนั่งด้านล่างระหว่างขาของเธอในช่วงระยะเบาะที่ปรับขยับห่างแล้ว "ซี๊ด... อ๊าส์ พี่หมอขา" เรือนร่างบางเงยหน้าขึ้นในขณะที่หมอภัคจับขาของเธอและเชยชมด้วยการพรมจูบตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงต้นขา เสียงครางนั้นยิ่งสร้างความเร้าใจให้กับคนด้านล่าง จนกระทั่งมือของเขานั้นจับกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอค่อยๆ เลื่อนถอดออกช้าๆ "ซี๊ด... อ๊า พะ... พี่หมอ" เธอกระดกหัวและก้มมองใบหน้าของเขา "เยิ้มเลยนะ" "ถ้าเยิ้ม พี่หมอก็ต้องช่วยจัดการสิคะ" มือเรียวบางของตนเองลูบไล้เรือนร่าง ขยำเนินอกโชว์ความเซ็กซี่เพื่อให้หมอภัคช่วยให้เธอถึงฝั่ง "อ๊ะ... อื้อ พี่หมอขา เสียวจัง"บทที่ 43เวลาผ่านไปเกือบ 1 อาทิตย์หญิงสาวอุ้มท้องเฝ้ารอสามีตนเองนั้นตื่นเป็นเวลา 7 วัน แล้วหลังจากที่เขาหมดสติไป สามีของเธอยังไม่ตื่นขึ้นมาต่อให้ร่างกายของเขาจะดีขึ้นแต่เหมือนความรู้สึกนั้นยังไม่รับรู้"หมอภีมคะ...เมื่อไหร่พี่หมอจะตื่นสักทีคะนี่มันก็ 7 วันแล้วนะคะ" ตลอดระยะเวลา 7 วันอลิสเธอเฝ้ารอเขามาตลอดโดยที่เธอนั้นมาเฝ้าที่โรงพยาบาลต่อให้เธอจะไม่ได้เข้าใกล้และอยู่นอกห้องกระจกเธอก็ยังคงเฝ้ารอและจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลาในขณะที่หมอภีมน้องชายคนละแม่ของหมอภัคเดินมาดูอาการพี่ชายตนเองและเจออลิสพอดีเธอจึงเอ่ยถาม"น่าจะเป็นเพราะว่าความจำและความรู้สึกก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุทำให้เขาไม่อยากตื่นขึ้นมา คุณเชื่อเรื่องความรู้สึกไหม คุณเชื่อเรื่องการเป็นไปได้หรือเปล่า" เธอไม่เข้าใจความหมายของหมอภีมที่เหมือนเขากำลังจะสื่อถึงอะไรสักอย่าง"ช่วยพูดตรงๆ ได้ไหมคะ...ฉันไม่เข้าใจบอกมาคุณจะให้อลิสทำอะไร อลิสยอมทุกอย่างขอแค่ให้เขาตื่นมา""ผมจะให้คุณเข้าไปหาหมอภัคนะบอกความรู้สึกบอกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาแล้วบอกให้เขาตื่นมาหาคุณกับลูก" หมอภีมสัมผัสถึงพี่ชายตนเองที่ไม่อยากตื่นขึ้นมานั้นเป็นเพราะว่าความทรงจำ
บทที่ 42อลิสเธอรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เธอทำคือผวาลุกขึ้นพรวด ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะอ่อนแรง"พี่หมอฮื่อๆ" เธอรับรู้ว่าตนเองนั้นอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน มือน้อยรีบจับกระชากสายน้ำเกลือออกจากฝ่ามือ"อลิสใจเย็นๆ ลูก" โรสเมื่อรู้ข่าวของลูกสาว เขาจึงรีบมาเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลทันทีผู้เป็นแม่นั้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ในขณะที่ลูกสาวกำลังสติหลุด เธอดึงสายน้ำเกลือออกโดยไม่คิดและร้องไห้ฟูมฟายพูดถึงแต่หมอภัค"มี๊~ฮื่อๆ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหมคะ พี่หมอยังไม่ตาeใช่ไหม บอกอลิสสิ" ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาแล้วสะอึกสะอื้นเสียงร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังลั่นห้องมือน้อยจับเข้ายังต้นแขนของผู้เป็นแม่ทั้งสองข้างเขย่าไปมา"ใจเย็นๆ อลิสค่อยๆ ตั้งสติก่อนนะลูก""ฮื่อๆ มี๊ไม่จริงใช่ไหมคะ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหม""ใช่แล้วน้องชายของเขาที่เป็นหมอด้วยกันเข้าไปปั๊มหัวใจย้ำอีกครั้งและทำให้หมอภัคฟื้นกลับคืนมาในตอนนี้หมอยังดูแลอย่างใกล้ชิดซึ่งเขาพ้นขีดอันตรายแล้วนะ""จริงหรอมี๊~ฮึ๊ก" อลิสเธอยิ้มทั้งน้ำตาดีใจที่หมอภัคนั้นปลอดภัย ร่างบางพุ่งกอดผู้เป็นแม่ของตนเองเอาไว้"มี๊~ฮื่อๆ"เธออยากเห็นเขาอยากอยู่ใกล้ชิ
บทที่ 41 กว่าเฮียเดย์จะพาน้องสาวของตนเองนั้นมาถึงโรงพยาบาลที่หมอภัคเข้ารักษาตัวก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพราะว่าที่บ้านพักของเขาห่างไกลจากกรุงเทพฯหลายร้อยกิโล"พี่หมอ คุณพ่อพี่หมอเป็นยังไงบ้างคะ" เตชาเมื่อรู้ข่าวลูกชายเขาก็รีบมาหาที่โรงพยาบาลพร้อมกับหมอภีมน้องชายต่างสายเลือ-ดของหมอภัค"ตอนนี้ภัคแย่เลยลูก ภีมพึ่งจะไปให้เลือ-ดมาแล้วเข้าไปดูพี่ชายไม่ได้กลัวว่าจะเป็นลมตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้วได้ แต่ภาวนาขอให้เขารอดเรียกว่าจะเป็นยังไงก็ช่างจะร่างกายไม่ครบก็ช่างแค่ขอให้ลูกชายของพ่อรอดก็พอ พ่อยอมทุกอย่างพ่อยอมหมดแล้ว" จากเตชาที่เคยทะเลาะกับหมอภัคเคยเถียงกันในตอนนี้เขาเป็นห่วงลูกชายของเขามากที่สุดและกลัวว่าลูกชายจะเป็นอะไร เขายอมทุกอย่างที่จะให้ลูกชายของตนเองฟื้นต่อให้เขาจะบนบานและภาวนาให้ตนเองบวชไปตลอดชีวิตก็จะทำ"คุณพ่อครับใจเย็นๆนะ""ภีมพ่อกลัว" เตชากอดหมอภีมไว้แล้วร้องไห้ไปด้วยยิ่งการกระทำของเตชาแบบนี้จึงทำให้อลิสตกใจ เธอโอบกอดพี่ชายของตนเองและร้องไห้สะอึกสะอื้นภาวนาขอให้คนที่เธอรักนั้นปลอดภัย"เฮียพี่หมอเป็นไงบ้างคะ" คณินภรรยาของเฮียเดย์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับเพื่อนสนิทคือน้องเนยเธอทั้งสองคน
บทที่ 40 เสียงโครมครามและความรู้สึกสุดท้ายของหมอภัคคือทุกอย่างมืดดับ เขาต้องการเจอผู้หญิงคนหนึ่งจนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุรถสิบล้อตัดหน้ากะทันหันเขาไม่สามารถเบรคได้นอกจากพุ่งตรงเข้าชนเต็มๆทั้งรถพยาบาลตำรวจเจ้าหน้าที่หลายหน่วยมากมายพากันช่วยหมอภัคออกมาจากรถ เขามีร่างกายที่ถูกกระจกทิ้มแท-งและเขาไม่ได้เข็มขัดนิรภัยจึงทำให้หน้าของเขานั้นกระแทกพวงมาลัยมีเลือ-ดอาบตรงช่วงศีรษะเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นถูกเผยแพร่เต็มทั่วสื่อโซเชียลและออกข่าวทุกช่องของโทรทัศน์ ด้านอลิส หญิงสาวร่างบางนอนอยู่โต๊ะไม้ริมทะเลเธอดื่มด่ำรับบรรยากาศสวยงามและสดชื่นโดยที่มีพี่ชายของตนเองนั้นคอยดูแล อลิสยอมรับว่าตนเองตั้งท้องเธอไม่โกรธเด็กที่กำลังจะเกิดมาแถมกลับดีใจด้วยซ้ำที่มีเขาอยู่ในร่างกายตนเองและอีกไม่นานหัวใจดวงน้อยของเธอนั้นจะออกมาลืมตาดูโลก ส่วนพี่ชายแบบเฮียเดย์รู้เรื่องทั้งหมดเขาโกรธแฟนตนเองคือคณินแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรให้กับคณินเพราะรู้ว่าคณินหวังดีกับเพื่อนจึงพาน้องสาวมาพักผ่อน "นมมาแล้ว" พี่ชายของเขาเดินออกมาพร้อมกับแก้วนมอุ่นๆที่กำลังยื่นให้กับน้องสาวกำลังตั้งท้องอ่อนๆ"เฮียกลับไปเถอะค่ะป่านนี้คณินคงเป
บทที่ 39หมอภัครีบขับรถกลับไปที่โรงพยาบาลเพราะรู้ถึงสาเหตุที่อลิสโกรธและบอกเลิกเขาแล้ว แน่นอนที่เขาไม่มีวันจะเลิกกับเธอเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขารักมากที่สุดและไม่อยากเสียเธอไป เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาลที่อลิสนั้นรักษาตัวอยู่ เขารีบวิ่งไปที่ห้องของอลิสในขณะที่ถึงประตูหน้าห้องเขาไม่เคาะเรียกพุ่งตัวเข้าไปพรวดพราดจนกระทั่งพยาบาลที่กำลังทำความสะอาดเตียงอยู่นั้นตกใจสะดุ้งและโยนถาดของตกลงพื้นเสียงดัง"ว๊าย" หมอภัคยกมือขึ้นในทำนองขอโทษ"ขอโทษครับไม่ทราบว่าคนไข้เตียงนี้ไปไหนแล้ว" เขาจ้องมองที่เตียงก็รู้ว่าพยาบาลกำลังเปลี่ยนเตียงซึ่งคนไข้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาจึงเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังทำความสะอาด"ย้ายออกไปแล้วค่ะ""ไปไหนครับเมื่อกี้นี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลยจะไปไหนได้ยังไง""ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...คุณลองติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูนะคะ" พยาบาลทำความสะอาดและปฏิเสธว่าตนเองไม่รู้ให้หมอภัคไปติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูว่าอลิสย้ายไปโรงพยาบาลไหนและหมอภัคก็รีบวิ่งออกมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับถามด้วยความรวดเร็วน้ำเสียงสั่นกลัวว่าตนเองนั้นจะเสียอลิสไปจริงๆ"จะไม่ทราบได้ยังไง!...คุณเป็นพยาบาลยังไงถึงไม่รู้ว่าคนไข้
บทที่ 38 หมอภัคถูกอลิสตบหน้าโดยที่เขาไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นมือหนาจับเข้ายังแก้มของตัวเองข้างที่ถูกตบเขาจ้องมองเธอแบบงงๆ"อลิสหนูเป็นอะไรอ่ะ...ทำไมถึงตบพี่" เธอขยับร่างกายตัวเองลุกขึ้นโดยที่ไม่กลัวเจ็บ ต่อให้สายน้ำเกลือของเธอจะถูกข้างเตียงดึงไว้ให้กระชากจนข้อมือของเธอเลือ-ดออก หมอภัคพยายามที่จะจับมือของเธอไว้แต่ต้องถูกสะบัดและตบเข้าใบหน้าอีกครั้ง"ผวะ! ออกไปจากชีวิตของฉันออกไป!!!" "มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้อลิสเราทั้งสองคนพึ่งคุยกันดีๆ เมื่อเช้ายังรักกันอยู่เลยแล้วหนูเป็นอะไรทำไมถึงไม่พูดอยู่ๆก็มาตบมาโมโหใส่มันใช่เหรอ" "แล้วทำอะไรไว้ล่ะ...คุณทำอะไรไว้...คุณก่อเรื่องอะไรไว้ไหนคุณบอกว่าไม่เคย...""ไม่เคยอะไรก็พูดมาดิวะ...จะเงียบทำไมอ่ะไม่รู้ถึงสาเหตุนะเว้ยอยู่ๆก็เป็นแบบนี้ละทิ้งเคสตัวเองมาเพื่อมาดูเมียที่เป็นลม แต่อยู่ๆก็ถูกตบโดยที่ไม่มีสาเหตุก็พูดมาดิมันเป็นอะไร" "เราเลิกกันเถอะ" อลิสไม่พูดถึงความจริงเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่อง เธอทำคณินเสียใจมามากพออยู่แล้วและกลัวว่าหมอภัคจะไปด่าคณินกับกับเพื่อนรักของเธอ อลิสบอกเลิกหมอภัคและดึงแหวนออกจากนิ้วตัวเองขว้างใส่หน้าอกของเขา ซ
บทที่ 33 หลังจากที่หมอภัคไปบ้านของอลิสเขาได้เข้าไปขอโทษขอขมาอลันแล้วยอมรับทุกอย่าง ส่วนอลันไม่โกรธเพราะเขาเองก็รู้ตั้งแต่อลิสลูกสาวของเขาพยายามที่จะบอกแล้วที่ไม่โกรธเป็นเพราะว่าเขานั้นกระทำ ต่อครอบครัวของแฟนเก่าหมอภัคจริงๆหลังจากที่หมอภัคกลับออกมาจากบ้านของอลิสเขาก็ตรงไปที่โรงพยาบาลของท่านรองทันท
บทที่ 10 เธอบอกกับเด็กเสิร์ฟให้พาขึ้นมาตามที่ผู้ชายคนนั้นบอกจนกระทั่งถึงหน้าห้อง เธอหยิบแบงค์พันในกระเป๋าของตนเองให้กับเด็กเสิร์ฟคนที่พามาและเขาก็ออกไป มือน้อยเตรียมที่จะเคาะประตูแต่อยู่ๆประตูนั้นเปิดออกเหมือนกับรู้ว่าเธอมาถึงแล้วคนตรงหน้าคือหมอภัคที่ยืนยิ้มหวานอยู่ "พี่หมออยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?"
บทที่ 9 หลังจากที่เขามาส่งเธอที่บ้าน หมอภัคเข้ามาสวัสดีป๊าและหม่ามี๊ของอลิสก่อนที่จะขอตัวกลับ ส่วนอลิสเธอได้เพียงแต่ยืนนิ่งเธอรู้ดีว่าพ่อของเธอยังโกรธแม่ของเธอยังไม่สนิทใจที่จะคุยกับลูกเหมือนเดิมเสียงลมหายใจที่ถอนออกมานั้นบ่งบอกถึงความอึดอัด เธอหลบหน้าทั้งสองคนเตรียมที่จะเดินขึ้นบันไดไปห้องของตนเอ
บทที่ 8 อลิสแต่งตัวเสร็จเธอเดินลงมาด้านล่างรอหมอภัคไปส่งตนเองที่บ้าน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้หันมองดวงตาทั้งสองที่กำลังจับจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจ แต่อลิสก็รู้ตัวเพราะเธอมองกระจกด้านหน้าของตนเองเผยให้เห็นใบหน้าน้อยที่เหมือนจะใส่ซื่อแต่จริงๆแล้วไม่ใช่ "เป็นผีเหรอถึงได้แอบมองคนอื่นจัง" อลิสเอามือถือขึ







