Se connecterบทที่ 8
อลิสแต่งตัวเสร็จเธอเดินลงมาด้านล่างรอหมอภัคไปส่งตนเองที่บ้าน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้หันมองดวงตาทั้งสองที่กำลังจับจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจ แต่อลิสก็รู้ตัวเพราะเธอมองกระจกด้านหน้าของตนเองเผยให้เห็นใบหน้าน้อยที่เหมือนจะใส่ซื่อแต่จริงๆแล้วไม่ใช่ "เป็นผีเหรอถึงได้แอบมองคนอื่นจัง" อลิสเอามือถือขึ้นมาเล่นพร้อมกับเอ่ยพูดด้วยถ้อยคำรุนแรง สาวน้อยอย่างโซเฟียที่แอบมองอยู่เผยตัวตนเดินออกมา "อย่าคิดนะว่าการที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้แล้วพี่ภัคเขาจะรักเธอ" "แล้วเธออยู่ในบ้านหลังนี้นานแล้วพี่ภัคเขารักเธอหรือเปล่าก็ไม่นี่!!" ใบหน้าสวยหันไปยิ้มร้ายให้กับโซเฟียที่เธอกำลังทำหน้าซีด ไม่มีถ้อยคำที่จะเถียงอลิสต่อ "เลิกยุ่งกับพี่ภัค" อยู่ๆโซเฟียเธอออกคำสั่งให้อลิสเลิกยุ่งกับหมอภัค เธอเอ่ยคำสั่งซึ่งๆหน้าไม่อ้อมค้อม "เธอมีสิทธิ์อะไร ที่แสดงตัวเป็นเจ้าของอยู่นี่ หนูกำลังหึงผัวเขาอยู่นะรู้ตัวไหม อย่าเยอะกับฉัน เธอมันก็แค่เด็กในบ้านไม่สิ เธอมันก็แค่คนใช้คนหนึ่งจำเอาไว้ว่าหมอภัคคือสามีของฉันเธอนั่นแหละที่ต้องเลิกยุ่ง" อลิสเธอเดินเข้าไปใกล้โซเฟียและใช้มือผลักไหล่ของโซเฟีย "ฮึ๊ก~แล้วเราจะได้เห็นดีกัน" ท่าทีโซเฟียเองก็ไม่ยอมอลิส เธอโกรธในสิ่งที่อลิสแสดงกิริยาใส่ตนเองแต่เธอเห็นว่าพี่ภัคของเธอนั้นกำลังเดินลงมาจากบันได เขาจับจ้องมองหญิงสาวทั้งคู่และส่ายหน้าไปมาก่อนที่เขาจะถอนหายใจ "อลิสกลับบ้านกันเถอะ" "อลิสเดินไปหาหมอภัคและใช้มือโอบเอวของเขาโดยที่จับมือของหมอภัคนั้นกอดคอตนเอง มีเพียงแต่สายตาคู่น้อยที่ดูเศร้าหมองที่เขาทั้งคู่กำลังรักกัน" "ขอบคุณนะคะ พี่หมอที่พาอลิสมาดูห้องหอของเรา อลิสชอบบ้านหลังนี้มากค่ะ แต่จะว่าไปอลิสชอบพี่หมอมากกว่านะคะ เมื่อกี้นี้ประทับใจมากเลยค่ะ ลึกสุดใจเลยนะ" ใบหน้าร้ายกาจจ้องมองโซเฟียพูดเย้ยคนตรงหน้าของเธอจนเธอนั้นหันหน้าหนีไม่กล้าที่จะมองหรือสบตา "หันหน้าหนีทำไมล่ะ น้องโซเฟียไม่ดีใจเหรอที่เจ้านายกำลังจะมีเมีย" "อลิสเราไปกันเถอะ" หมอภัคไม่อยากทำร้ายโซเฟีย เขารีบจับแขนของอลิสเดินออกมาด้านนอกก่อนที่เขาจะปล่อยแขนขณะที่ยืนอยู่หน้ารถยนต์ของตนเอง "พี่หมอเจ็บนะ" "พี่ขอโทษที่พี่ไม่อยากให้อลิสกับโซเฟียมีเรื่องกันยังไงก็ต้องอยู่บ้านเดียวกันอยู่แล้ว" "เป็นห่วงเหรอคะ" "มันไม่ใช่อย่างนั้น...อลิสคือพี่เคยบอกกับอลิสแล้วว่าโซเฟียไม่มีใคร" "ถ้าเป็นห่วงกันมากก็ดูแลกันไปนะคะ เดี๋ยวอลิสโบกแท็กซี่กลับบ้านเองก็ได้" อลิสทำท่าทีจะเดินออกมาหน้าบ้านเพราะกำลังงอนหมอภัคที่ดูสนใจโซเฟียมากกว่าตนเอง "ไม่ใช่หมายความว่าอย่างนั้น" เธอหยุดชะงักและเผยรอยยิ้ม หลังจากที่เธอถูกดึงไว้ด้วยอ้อมแขนของเขาทั้งสองข้าง ใบหน้าของเขาซบลงตรงไหล่ของเธอเอ่ยพูดว่าไม่ใช่แบบที่เธอคิด "อลิสกำลังจะเป็นภรรยาของพี่นะคะช่วยให้เกียรติกันด้วย" "โอเค...เอาเป็นว่าพี่ขอโทษแต่พี่ขอนะเรื่องโซเฟียพี่ไม่มีวันยุ่งกับโซเฟียเพราะพี่เห็นเธอเป็น..." "เด็กไม่มีญาติ??" "เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จะขอโทษเป็นการตามใจอลิสก็แล้วกัน วันนี้อยากได้อะไรอยากช็อปอะไรเดี๋ยวพี่พาไป" "จริงนะคะ" "อื้อ" เธอจับมือของหมอภัคออกจากตัวตนเองและหันหน้ามาหาเขายิ้มหวานด้วยความพอใจหลังจากที่เขาจะเปย์เธอแทนคำขอโทษ แต่สายตาของเธอนั้นดันไปสะดุดกับโซเฟียที่ยืนมองอยู่หน้าบ้าน "อย่างนั้นอลิสขอมัดจำก่อนได้ไหมคะ เพราะสิ่งที่อลิสอยากได้คือตัวของพี่" มือน้อยของอลิสทั้งสองยกขึ้นจับใบหน้าของหมอภัคประคองไว้ก่อนที่เธอจะพุ่งจูบปากเขารุนแรง สิ่งที่เธอทำอยู่นั้นต้องการให้โซเฟียเห็นแล้วก็เป็นอย่างที่เธอต้องการโซเฟียรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านเธอร้องไห้สะอึกสะอื้น "อีกแล้วเหรอทำไมเราถึงคลั่งเซ็กส์แบบนี้" "แล้วพี่หมอไม่ชอบเหรอคะที่อลิสเป็นแบบนี้หรือว่าต้องการให้อลิสไร้เดียงสาขัดขืนและไม่สมยอมพี่" "ชอบสิพี่ชอบที่อลิสเป็นแบบนี้นะ พี่ชอบที่อลิสแต่งตัวสวยๆทาปากแดงๆ" ในที่สุดหมอภัคก็เผยความในใจว่าตนเองนั้นชอบอลิสในตอนที่เธอแต่งตัวสวยและดูเซ็กซี่ "ไหนบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงแต่งตัวยั่วไงคะ" "คนอื่นอาจจะไม่น่ามองเท่ากับอลิสพี่เลยไม่ชอบ" "อยู่เป็นนะคะเราอ่ะ" ตัดมาทางด้านโซเฟีย เธอเดินตามหมอภัคออกมาในขณะที่เขาพาคนรักออกมานอกบ้าน เธอยืนมองเขาทั้งสองคนกอดกันจูบกันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจและไม่อยากมอง สาวน้อยที่กำลังแอบรักผู้มีพระคุณยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะไปห้องของตนเองที่อยู่ด้านหลัง "สะใจว่ะ คนที่มันคิดจะกินบนเรือนขี้รดบนหลังคามันจะตกโถส้วมตาeฮ่าๆ" คำพูดของแม่บ้านอีกคนเย้ยโซเฟียถึงแม้ว่าจะเป็นคำพูดที่แปลกๆแต่ก็แรง "เกลียดอะไรโซเฟียนักหนาล่ะคะ ถึงได้คอยเยาะเย้ยกัน" "ไม่ได้เกลียดหรอกแต่แค่ไม่พอใจแล้วรอวันนี้มานานแล้ว เมื่อก่อนคิดว่าคุณผู้ชายจะคว้าเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาทำเมียก็เลยไม่อยากเป็นศัตรูด้วยแต่ตอนนี้ต้องการเป็นศัตรูแบบเปิดเผย" "ผวะ!!" ร่างบางหุ่นน้อยตัวเล็กแต่ก็ใจเด็ดโซเฟียเธอพุ่งตัวตบหน้าของคนตัวโตกว่าอายุเยอะกว่าที่กำลังเยาะเย้ยตนเอง "อีเฟีย! ผวะ! ผวะ! ปึกปีกๆ" และแล้วก็เกิดการต่อสู้ระหว่างโซเฟียกับแม่บ้านด้วยกันจนกระทั่งมีแม่บ้านคนอื่นมาห้ามทั้งสองจึงแยกออกจากกันและแน่นอนที่เธอจะได้แผล โซเฟียเป็นผู้หญิงตัวเล็กที่สู้เขาไม่ไหวเธอจึงได้แผลเยอะกว่าและร่างกายของเธอบอบช้ำจนเธอนั่งร้องไห้อยู่กับพื้น "สมน้ำหน้า!!!!" #สงสารโซเฟียยยย 🤣🤣 เดะมาต่อค่ะขอคอมเม้นท์หน่อยงับบทที่ 43เวลาผ่านไปเกือบ 1 อาทิตย์หญิงสาวอุ้มท้องเฝ้ารอสามีตนเองนั้นตื่นเป็นเวลา 7 วัน แล้วหลังจากที่เขาหมดสติไป สามีของเธอยังไม่ตื่นขึ้นมาต่อให้ร่างกายของเขาจะดีขึ้นแต่เหมือนความรู้สึกนั้นยังไม่รับรู้"หมอภีมคะ...เมื่อไหร่พี่หมอจะตื่นสักทีคะนี่มันก็ 7 วันแล้วนะคะ" ตลอดระยะเวลา 7 วันอลิสเธอเฝ้ารอเขามาตลอดโดยที่เธอนั้นมาเฝ้าที่โรงพยาบาลต่อให้เธอจะไม่ได้เข้าใกล้และอยู่นอกห้องกระจกเธอก็ยังคงเฝ้ารอและจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลาในขณะที่หมอภีมน้องชายคนละแม่ของหมอภัคเดินมาดูอาการพี่ชายตนเองและเจออลิสพอดีเธอจึงเอ่ยถาม"น่าจะเป็นเพราะว่าความจำและความรู้สึกก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุทำให้เขาไม่อยากตื่นขึ้นมา คุณเชื่อเรื่องความรู้สึกไหม คุณเชื่อเรื่องการเป็นไปได้หรือเปล่า" เธอไม่เข้าใจความหมายของหมอภีมที่เหมือนเขากำลังจะสื่อถึงอะไรสักอย่าง"ช่วยพูดตรงๆ ได้ไหมคะ...ฉันไม่เข้าใจบอกมาคุณจะให้อลิสทำอะไร อลิสยอมทุกอย่างขอแค่ให้เขาตื่นมา""ผมจะให้คุณเข้าไปหาหมอภัคนะบอกความรู้สึกบอกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาแล้วบอกให้เขาตื่นมาหาคุณกับลูก" หมอภีมสัมผัสถึงพี่ชายตนเองที่ไม่อยากตื่นขึ้นมานั้นเป็นเพราะว่าความทรงจำ
บทที่ 42อลิสเธอรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เธอทำคือผวาลุกขึ้นพรวด ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะอ่อนแรง"พี่หมอฮื่อๆ" เธอรับรู้ว่าตนเองนั้นอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน มือน้อยรีบจับกระชากสายน้ำเกลือออกจากฝ่ามือ"อลิสใจเย็นๆ ลูก" โรสเมื่อรู้ข่าวของลูกสาว เขาจึงรีบมาเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลทันทีผู้เป็นแม่นั้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ในขณะที่ลูกสาวกำลังสติหลุด เธอดึงสายน้ำเกลือออกโดยไม่คิดและร้องไห้ฟูมฟายพูดถึงแต่หมอภัค"มี๊~ฮื่อๆ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหมคะ พี่หมอยังไม่ตาeใช่ไหม บอกอลิสสิ" ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาแล้วสะอึกสะอื้นเสียงร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังลั่นห้องมือน้อยจับเข้ายังต้นแขนของผู้เป็นแม่ทั้งสองข้างเขย่าไปมา"ใจเย็นๆ อลิสค่อยๆ ตั้งสติก่อนนะลูก""ฮื่อๆ มี๊ไม่จริงใช่ไหมคะ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหม""ใช่แล้วน้องชายของเขาที่เป็นหมอด้วยกันเข้าไปปั๊มหัวใจย้ำอีกครั้งและทำให้หมอภัคฟื้นกลับคืนมาในตอนนี้หมอยังดูแลอย่างใกล้ชิดซึ่งเขาพ้นขีดอันตรายแล้วนะ""จริงหรอมี๊~ฮึ๊ก" อลิสเธอยิ้มทั้งน้ำตาดีใจที่หมอภัคนั้นปลอดภัย ร่างบางพุ่งกอดผู้เป็นแม่ของตนเองเอาไว้"มี๊~ฮื่อๆ"เธออยากเห็นเขาอยากอยู่ใกล้ชิ
บทที่ 41 กว่าเฮียเดย์จะพาน้องสาวของตนเองนั้นมาถึงโรงพยาบาลที่หมอภัคเข้ารักษาตัวก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพราะว่าที่บ้านพักของเขาห่างไกลจากกรุงเทพฯหลายร้อยกิโล"พี่หมอ คุณพ่อพี่หมอเป็นยังไงบ้างคะ" เตชาเมื่อรู้ข่าวลูกชายเขาก็รีบมาหาที่โรงพยาบาลพร้อมกับหมอภีมน้องชายต่างสายเลือ-ดของหมอภัค"ตอนนี้ภัคแย่เลยลูก ภีมพึ่งจะไปให้เลือ-ดมาแล้วเข้าไปดูพี่ชายไม่ได้กลัวว่าจะเป็นลมตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้วได้ แต่ภาวนาขอให้เขารอดเรียกว่าจะเป็นยังไงก็ช่างจะร่างกายไม่ครบก็ช่างแค่ขอให้ลูกชายของพ่อรอดก็พอ พ่อยอมทุกอย่างพ่อยอมหมดแล้ว" จากเตชาที่เคยทะเลาะกับหมอภัคเคยเถียงกันในตอนนี้เขาเป็นห่วงลูกชายของเขามากที่สุดและกลัวว่าลูกชายจะเป็นอะไร เขายอมทุกอย่างที่จะให้ลูกชายของตนเองฟื้นต่อให้เขาจะบนบานและภาวนาให้ตนเองบวชไปตลอดชีวิตก็จะทำ"คุณพ่อครับใจเย็นๆนะ""ภีมพ่อกลัว" เตชากอดหมอภีมไว้แล้วร้องไห้ไปด้วยยิ่งการกระทำของเตชาแบบนี้จึงทำให้อลิสตกใจ เธอโอบกอดพี่ชายของตนเองและร้องไห้สะอึกสะอื้นภาวนาขอให้คนที่เธอรักนั้นปลอดภัย"เฮียพี่หมอเป็นไงบ้างคะ" คณินภรรยาของเฮียเดย์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับเพื่อนสนิทคือน้องเนยเธอทั้งสองคน
บทที่ 40 เสียงโครมครามและความรู้สึกสุดท้ายของหมอภัคคือทุกอย่างมืดดับ เขาต้องการเจอผู้หญิงคนหนึ่งจนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุรถสิบล้อตัดหน้ากะทันหันเขาไม่สามารถเบรคได้นอกจากพุ่งตรงเข้าชนเต็มๆทั้งรถพยาบาลตำรวจเจ้าหน้าที่หลายหน่วยมากมายพากันช่วยหมอภัคออกมาจากรถ เขามีร่างกายที่ถูกกระจกทิ้มแท-งและเขาไม่ได้เข็มขัดนิรภัยจึงทำให้หน้าของเขานั้นกระแทกพวงมาลัยมีเลือ-ดอาบตรงช่วงศีรษะเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นถูกเผยแพร่เต็มทั่วสื่อโซเชียลและออกข่าวทุกช่องของโทรทัศน์ ด้านอลิส หญิงสาวร่างบางนอนอยู่โต๊ะไม้ริมทะเลเธอดื่มด่ำรับบรรยากาศสวยงามและสดชื่นโดยที่มีพี่ชายของตนเองนั้นคอยดูแล อลิสยอมรับว่าตนเองตั้งท้องเธอไม่โกรธเด็กที่กำลังจะเกิดมาแถมกลับดีใจด้วยซ้ำที่มีเขาอยู่ในร่างกายตนเองและอีกไม่นานหัวใจดวงน้อยของเธอนั้นจะออกมาลืมตาดูโลก ส่วนพี่ชายแบบเฮียเดย์รู้เรื่องทั้งหมดเขาโกรธแฟนตนเองคือคณินแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรให้กับคณินเพราะรู้ว่าคณินหวังดีกับเพื่อนจึงพาน้องสาวมาพักผ่อน "นมมาแล้ว" พี่ชายของเขาเดินออกมาพร้อมกับแก้วนมอุ่นๆที่กำลังยื่นให้กับน้องสาวกำลังตั้งท้องอ่อนๆ"เฮียกลับไปเถอะค่ะป่านนี้คณินคงเป
บทที่ 39หมอภัครีบขับรถกลับไปที่โรงพยาบาลเพราะรู้ถึงสาเหตุที่อลิสโกรธและบอกเลิกเขาแล้ว แน่นอนที่เขาไม่มีวันจะเลิกกับเธอเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขารักมากที่สุดและไม่อยากเสียเธอไป เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาลที่อลิสนั้นรักษาตัวอยู่ เขารีบวิ่งไปที่ห้องของอลิสในขณะที่ถึงประตูหน้าห้องเขาไม่เคาะเรียกพุ่งตัวเข้าไปพรวดพราดจนกระทั่งพยาบาลที่กำลังทำความสะอาดเตียงอยู่นั้นตกใจสะดุ้งและโยนถาดของตกลงพื้นเสียงดัง"ว๊าย" หมอภัคยกมือขึ้นในทำนองขอโทษ"ขอโทษครับไม่ทราบว่าคนไข้เตียงนี้ไปไหนแล้ว" เขาจ้องมองที่เตียงก็รู้ว่าพยาบาลกำลังเปลี่ยนเตียงซึ่งคนไข้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาจึงเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังทำความสะอาด"ย้ายออกไปแล้วค่ะ""ไปไหนครับเมื่อกี้นี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลยจะไปไหนได้ยังไง""ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...คุณลองติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูนะคะ" พยาบาลทำความสะอาดและปฏิเสธว่าตนเองไม่รู้ให้หมอภัคไปติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูว่าอลิสย้ายไปโรงพยาบาลไหนและหมอภัคก็รีบวิ่งออกมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับถามด้วยความรวดเร็วน้ำเสียงสั่นกลัวว่าตนเองนั้นจะเสียอลิสไปจริงๆ"จะไม่ทราบได้ยังไง!...คุณเป็นพยาบาลยังไงถึงไม่รู้ว่าคนไข้
บทที่ 38 หมอภัคถูกอลิสตบหน้าโดยที่เขาไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นมือหนาจับเข้ายังแก้มของตัวเองข้างที่ถูกตบเขาจ้องมองเธอแบบงงๆ"อลิสหนูเป็นอะไรอ่ะ...ทำไมถึงตบพี่" เธอขยับร่างกายตัวเองลุกขึ้นโดยที่ไม่กลัวเจ็บ ต่อให้สายน้ำเกลือของเธอจะถูกข้างเตียงดึงไว้ให้กระชากจนข้อมือของเธอเลือ-ดออก หมอภัคพยายามที่จะจับมือของเธอไว้แต่ต้องถูกสะบัดและตบเข้าใบหน้าอีกครั้ง"ผวะ! ออกไปจากชีวิตของฉันออกไป!!!" "มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้อลิสเราทั้งสองคนพึ่งคุยกันดีๆ เมื่อเช้ายังรักกันอยู่เลยแล้วหนูเป็นอะไรทำไมถึงไม่พูดอยู่ๆก็มาตบมาโมโหใส่มันใช่เหรอ" "แล้วทำอะไรไว้ล่ะ...คุณทำอะไรไว้...คุณก่อเรื่องอะไรไว้ไหนคุณบอกว่าไม่เคย...""ไม่เคยอะไรก็พูดมาดิวะ...จะเงียบทำไมอ่ะไม่รู้ถึงสาเหตุนะเว้ยอยู่ๆก็เป็นแบบนี้ละทิ้งเคสตัวเองมาเพื่อมาดูเมียที่เป็นลม แต่อยู่ๆก็ถูกตบโดยที่ไม่มีสาเหตุก็พูดมาดิมันเป็นอะไร" "เราเลิกกันเถอะ" อลิสไม่พูดถึงความจริงเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่อง เธอทำคณินเสียใจมามากพออยู่แล้วและกลัวว่าหมอภัคจะไปด่าคณินกับกับเพื่อนรักของเธอ อลิสบอกเลิกหมอภัคและดึงแหวนออกจากนิ้วตัวเองขว้างใส่หน้าอกของเขา ซ
บทที่ 6 "เกิดอะไรขึ้น" เขาไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าผู้หญิงทั้งสองคนนั้นกำลังเถียงกันหรือมีกริยาที่ไม่ดีต่อกันหลังจากเข้าห้องหมอภัคใส่กลอนประตูและเอ่ยถามอลิส เธอจึงปล่อยมือออกจากแขนของเขาทันที "ดูออกหรอคะ ว่าคนของคุณเป็นคนยังไงเอามาเลี้ยงไว้สถานะอะไรกันแน่" อลิสมองหน้าหมอภัคในแววตาของเธอบ่งบอกถึงค
บทที่ 5 หลังจากเสร็จธุระเขาขับรถพาเธอมาที่บ้านของตนเองอย่างที่เธอต้องการเมื่อรถมาจอดเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาจากในบ้าน เธอมีหน้าตาที่สวยซึ่งเดาได้เลยว่าเธอนั้นเพิ่งเริ่มโตเป็นสาวเมื่อเธอมาถึงรถของหมอภัคและเห็นหมอภัคลงมาเธอรีบจับเสื้อสูทของเขาออกจากแขนของหมอภัคทันทีใบหน้าน้อยยิ้มหวานหลับตาหยีเหมือนกั
บทที่ 4ปลายหัวเอ็นร้อนสีชมพูนั้นค่อยๆ ถูตรงจุดเสีeวขึ้นลงจนถึงช่องสวาทช้าๆ เขายังไม่สอดเข้าให้เธอได้สมใจแต่ยังกลั่นแกล้งและเชยชมกลีบกุหลาบสวยอยู่ด้านนอก"ซี๊ดส์~อื้ม" ร่างบางหายใจแขม่วช้าๆ เมื่อเอ็นร้อนเริ่มสอดเข้ายังช่องสวาทให้เธอเพียงแต่หัวเอ็นร้อนเข้าไปมิดแค่หัวเท่านั้น เธอเริ่มคิ้วขมวดด้วยความ
บทที่ 3ปากหนาสัมผัสดูดลงยังเนินนูนของเธอที่โชว์เด่นอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ลิ้นหยาบจะออกมาสัมผัสตรงจุดเสียวช้าๆ เขาใช้ปลายลิ้นเรียวเร็วของตนเองตวัดไปมา ทำขึ้นและลงเสียงดังสนั่นเมื่อลิ้นของเขาสัมผัสกับน้ำหล่อลื่นที่เอ่อล้นเต็มกลีบกุหลาบบาน ยิ่งเขาตวัดขึ้นลงเร็วเท่าไร ยิ่งทำให้ร่างบางที่ถูกสัมผัสนั้นชอบจ







