บทที่ 8

            “ไอ้ธัชชัยเป็นลูกชายของนายอรรถวัฒน์ ฉันยังพอจำได้ แต่ลูกสาวของนายอรรถวัฒน์ ทำไมฉันถึงไม่คลับคล้ายคลับคลามาก่อน”

            “เธอเป็นลูกที่เกิดจากเมียคนที่สองของนายอรรถวัฒน์ครับ เรื่องของเธอ ไม่ค่อยมีข้อมูลเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าเมียคนนี้ของนายอรรถวัฒน์จะเป็นเมียจำใจมากกว่าพอใจครับ”

            “อืม...เอาไว้ไปถึงเมืองไทย ฉันคงมีข้อมูลมากกว่านี้ ไปเตรียมตัวเถอะ”

            หลังจากไล่ฉีอู่ออกไปจากห้อง หยางโจวหมิงก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ภาพงานวันเกิดของมารดาและทิพวรรณ ก่อนที่เขาจะสูญเสียมารดาไปในวันเดียวกันนั้นผุดขึ้นในหัว จริงอยู่ที่เขาเห็นเพียงตอนที่มารดาเข้าห้องไอซียู และบิดาที่หมดสติไปหลายวัน แต่เขาจดจำได้ถึงความเจ็บปวดและการที่บิดายัดเยียดความเกลียดชังใส่หัวตั้งแต่อายุได้ 4 ขวบ ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่บิดาพร่ำบอก จนกระทั่ง...วันที่เขายืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของบิดา

            ภาพข่าวการตายของหยางเฟ่ยหลงโดยมีนางทิพวรรณอยู่ในอ้อมแขน ทั้งคู่เหมือนคนที่กอดกันจนข่าวประณามความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ แต่โจวหมิงกลับไม่คิดว่าภาพนั้นจะเกิดขึ้นเพราะความรัก เขามั่นใจว่าบิดาเกลียดทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจากไปของมารดา ไม่มีใครที่เป็นข้อยกเว้น

            มือปืนที่ยิงบิดาและนางทิพวรรณจนเสียชีวิต หายเข้ากลีบเมฆ ในขณะนั้นเขายังเด็กเกินกว่าจะดำเนินเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเอง

            มาบัดนี้ เขาไม่จำเป็นต้องตามหามือปืนนั้นแล้ว เพราะเขากำลังตามล้างแค้นไอ้คนจ้างวาน พวกอัคราบริรักษ์เป็นศัตรูหมายเลข 1 ไม่ว่าเพราะเหตุใดพวกมันถึงได้ฆ่านางทิพวรรณด้วยนั้นเขาไม่สน ที่เขาสนก็คือ พวกมันกำลังแย่งทุกอย่างไปจากเขา ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาว เขาจะไม่ยอมให้มันแย่งเหม่ยลี่ไปได้สำเร็จ

            แค้นนี้ต้องชำระ!!!

            “โจวหมิง” เสียงนุ่มของแม่นมเทียนอี้เฟย คนที่เลี้ยงดูเขาแทนบิดาและมารดาดังขึ้น

            “มีอะไรครับ น้าอี้เฟย”

            “จะไปเมืองไทยเหรอ”

            “ผมจะไปตามเหม่ยลี่กลับบ้าน”

            “แค่ตามเฉยๆ รึเปล่า”

            โจวหมิงสบตาเทียนอี้เฟย แววตาของเขาทอแสงอ่อนโยนลง เขารวบร่างบางของแม่นมในวัย 55 ปี เข้ามากอด

            “ผมขอโทษนะครับ ที่ไม่สามารถทำอย่างที่น้าอี้เฟยต้องการ”

            พญามังกรดำรู้ดีว่าแม่นมของเขาต้องการให้เขาหยุดยั้งความโกรธแค้นในอดีต นี่เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขาเพิกเฉยต่อศัตรูมาตลอด

            “น้าเป็นห่วงโจวหมิงและเหม่ยลี่”

            “ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี และจะพาเหม่ยลี่กลับมาอย่างปลอดภัย”

            หยางโจวหมิงบอกราวกับให้คำสัญญาต่อแม่นมเทียนอี้เฟย แล้วเดินจากไปเงียบๆ

มนธชัยเงยหน้าขึ้นมองดอกไม้งามที่กำลังย่างก้าวลงมาจากชั้นบนของบ้านอัคราบริรักษ์ เขาถึงกับลืมหายใจไปหลายวินาทีเมื่อได้เห็นสาวสวยและสง่างามเหมือนดอกไม้แรกแย้มอย่างสรัญรัตน์ วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสยาวแค่เข่าสีชมพูหวาน เข้ากับรูปร่างอรชรและใบหน้าหวานหยด

            สรัญรัตน์ลอบถอนใจเมื่อประสานสายตากับชายหนุ่ม เห็นเขายิ้มให้ก็อดที่จะยิ้มตอบไม่ได้ แม้รอยยิ้มนั้นจะดูจืดชืดไปบ้างแต่มันกลับทำให้ความสวยนั้นพอกพูนขึ้นเป็นทวี

            “เอ่อ...สวัสดีครับ คุณตันหยง”

            “สวัสดีค่ะ คุณมนธชัย”

            “เอ่อ...วันนี้คุณสวยมาก สวยกว่าทุกครั้งที่ผมจำได้”

            อีกครั้งที่สรัญรัตน์ต้องถอนใจ เธอได้ยินคำพูดประมาณนี้มากี่ครั้งแล้วนะ ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะภูมิใจหรือเปล่า แต่เธอกลับคิดว่ามันน่าเบื่อเหลือเกิน

            “ขอบคุณค่ะ เรารีบไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากกลับบ้านดึก”

            เท่านั้น มนธชัยก็แทบประคับประคองหญิงสาวออกจากบ้าน สรัญรัตน์พยายามวางตัวให้เหมาะสม ชายหนุ่มจะได้ไม่เห็นว่าเธอง่ายไปนัก นี่ถ้าเขารู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เธอไปดินเนอร์ด้วยคืออะไร เขาจะมีท่าทางยังไงนะ

            ไม่นานต่อมา รถคันโก้ของมนธชัยก็เลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

            สรัญรัตน์เดินตามร่างสูงเข้าไปเงียบๆ เหมือนตอนที่อยู่ในรถ เธอปริปากพูดกับเขาแทบจะนับคำได้ แต่มนธชัยไม่คิดจะสนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะพูดหรือไม่พูด เธอก็ยอมไปดินเนอร์กับเขาแล้ว

            “คุณตันหยงอยากทานอะไร สั่งได้เต็มที่เลยนะครับ”

            หญิงสาวไม่ปฏิเสธ เธอเลือกเมนูอาหารของโปรดแค่อย่างเดียวกับเครื่องดื่มที่ชื่นชอบ ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มแล้วสั่งอาหารสำหรับตัวเอง โดยเพิ่มอาหารที่คิดว่าผู้หญิงน่าจะชอบอีก 2 อย่าง ต่อท้ายด้วยผลไม้ล้างคอ

            “สั่งเยอะขนาดนี้ จะทานหมดหรือคะ”

            “ผมน่ะไม่เหลือหรอกครับ แต่คุณตันหยงควรจะทานให้มาก ไม่ต้องกลัวอ้วนหรอกครับ หุ่นอย่างคุณตันหยงยังห่างไกลจากคำว่าอ้วนมาก”

            คำพูดที่คล้ายไม่ได้ปั้นแต่ง แต่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ ของมนธชัย ทำให้สรัญรัตน์ยิ้มออกแล้วเผลอส่งเสียงหัวเราะออกมาแผ่วเบา

            “อย่างฉันนี่นะคะ เพื่อนบอกว่าอวบระยะสุดท้ายแล้ว”

            “ฮ่ะ ฮ่ะ ไม่จริงหรอกครับ คุณตันหยงแค่เริ่มจะอวบ แต่ผมชอบนะครับแบบนี้ มองแล้วเจริญหูเจริญตากว่าคนที่มีหุ่นนางแบบ”

            “คุณมนธชัยปากหวานจนมดขึ้นแล้วนะคะ”

            “ผมพูดความจริงครับ คุณตันหยงอวบสวยเหมือนดอกไม้แรกแย้มที่ใกล้จะผลิบาน”

            สรัญรัตน์คลายยิ้ม ก่อนขอตัวไปห้องน้ำ

            “ฉันขอตัวสักประเดี๋ยวนะคะ”

            “อ๋อ...เชิญครับ”