บทที่ 3 แหลกสลาย

03 

แหลกสลาย

สายตาที่ทอดมองมาตลอดทั้งวันทำให้อี้เฟิงรู้สึกอึดอัด ตั้งแต่เกิดเรื่องหลายวันมานี้ แม้หยางหมิงแทบจะไม่ได้เข้ามาวุ่นวายหรือกลั่นแกล้งแบบวันนั้นอีกเลย แต่ก็ใช่ว่าอีกฝ่ายจะปล่อยให้เขาอยู่อย่างสงบ อย่างเช่นวันนี้…

“ทาสในจวนข้ามีเรี่ยวแรงทำงานได้เพียงเท่านี้เองหรือ เสียแรงเปล่าจริง ๆ ที่ข้าอุตส่าห์เสียเงินซื้อมา” มือหนาหยิบถ้วยน้ำชายกขึ้นดื่ม พร้อมกับปรายตามองร่างบอบบางที่กำลังนั่งขุดดินตรงสวนบริเวณหลังจวน

อี้เฟิงได้แต่กลอกตามองบน ตั้งแต่เช้าเขาถูกใช้งานสารพัดไม่มีกระทั่งเวลาพักหรือเวลาที่จะปลีกตัวไปดูแลอี้หลาน ซ้ำยามบ่ายแดดแรงจัดขนาดนี้ยังถูกหยางหมิงใช้ให้มาทำงานกลางแจ้งในสวน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมีสิทธิ์ปฏิเสธเสียเมื่อใด ทำได้เพียงทำตามคำสั่งให้อีกฝ่ายพอใจย่อมดีกว่าถูกหยางหมิงข่มเหงอีกเป็นไหน ๆ เพราะแบบนั้นอี้เฟิงจึงก้มหน้าก้มตาทำงาน แม้จะเหนื่อยและรู้สึกอึดอัดก็ตามที

“ไม่รู้มาก่อนว่าคุณชายตระกูลอี้จะขุดดินเป็นกับเขาเสียด้วย” ร่างหนายืนค้ำศีรษะอี้เฟิงสายตามองร่างที่นั่งราบไปกับพื้นดินสกปรกอย่างดูแคลน มุมปากแสยะยิ้มพอใจที่ได้เห็นว่าอี้เฟิงยามนี้เนื้อตัวแดงก่ำ ซ้ำใบหน้ายังเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“ข้าไม่ใช่คุณชายตระกูลอี้” อี้เฟิงปฏิเสธเสียงแข็ง แม้ร่างกายจะมีสายเลือดของตระกูลอี้จริงก็ตาม “คุณชายอี้ผู้นั้นตายไปตั้งนานแล้ว ที่อยู่ตรงนี้มีเพียงแค่อี้เฟิง ทาสที่คุณชายหยางซื้อมาก็เท่านั้น”

“หึ เจ้ารู้ตัวเช่นนั้นก็ดี ข้าจะไม่ได้ต้องย้ำอีก” พูดจบหยางหมิงก็สะบัดตัวหันเดินกลับไปนั่งจิบชาดังเดิม

อี้เฟิงได้แต่ถอนหายใจ มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดตามกรอบใบหน้าเพราะความเหน็ดเหนื่อยและอากาศร้อน ใบหน้าซูบผอมแหงนมองท้องฟ้าก่อนจะสลับกลับไปมองบุรุษที่นั่งจิบชาบนศาลา

ช่างแตกต่างเหลือเกิน…นั่นคือสิ่งที่เขารับรู้

อี้เฟิงรู้ดีว่าหยางหมิงผู้นี้กับหยางหมิงคนรักของเขาอย่างไรก็เป็นคนคนเดียวกันแน่ แต่ที่เขาไม่อาจเข้าใจคือเหตุใดจึงแตกต่างกันนัก

เวลาเพียงแค่สามปี เจ้าเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เชียวหรือ….

กว่าที่อี้เฟิงจะได้พักเหนื่อยก็ล่วงเลยมาเสียเกือบค่ำ หลังจากถูกเฝ้าให้ขุดดินตลอดช่วงบ่าย ตกเย็นก็ถูกให้ไปช่วยงานในครัวต่อ ชีวิตก่อนหน้านี้อี้เฟิงจะเคยผ่านความลำบากมาไม่น้อย แต่ก็ไม่คิดเลยว่าการตัดสินใจมาเป็นทาสจะลำบากเหน็ดเหนื่อยมากถึงขนาดนี้ ทว่าอี้เฟิงทนทำทุกสิ่งได้ นั่นก็เพื่ออี้หลาน…

มือเรียวจุ่มลงในถังอาบน้ำ ก่อนจะโรยกลีบดอกไม้แห้งกลิ่นเดิมเฉกเช่นที่ทำอยู่ทุกวัน การเตรียมน้ำให้คุณชายหยางอาบกลายเป็นหน้าที่ประจำของอี้เฟิง แม้ในใจนึกหวาดหวั่นกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลั่นแกล้งเหมือนคราวก่อนอยู่บ้าง แต่สุดท้ายอี้เฟิงก็โล่งใจ เพราะนอกจากถ้อยคำดูแคลนที่หยางหมิงสาดใส่ก็ไม่มีสิ่งใดอื่นนอกจากนั้น

“ออกไปรอข้าด้านนอก” เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนที่เอาแต่ใช้แขนวนเล่นในถังน้ำอย่างเหม่อลอย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของ

อี้เฟิง “หรือเจ้าอยากนั่งแช่น้ำกับข้าอีกกัน” นั่นเป็นเหตุให้อี้เฟิงสะดุ้งตัวรีบลุกขึ้นจนไม่ทันระวัง ทำให้เซถลาจนเกือบจะล้มลงไปในถังน้ำ เคราะห์ดีหยางหมิงเข้ามาคว้าเอวบางไว้ได้ทัน

“หากเจ้าอยากลงแช่น้ำกับข้าไม่เห็นต้องทำทีกลบเกลื่อนเสียมากมาย”

อี้เฟิงรีบผละตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่ง “ขะ…ขออภัยคุณชายหยาง” เขาละล่ำละลักซ้ำยังก้มหน้าไม่สบตามองหยางหมิงก่อนรีบเดินออกจากตรงนั้นในทันที

ร่างผอมบางทิ้งกายนั่งลงตรงมุมหนึ่งของห้อง ทั้งศีรษะรู้สึกปวดร้าวและหนักอึ้ง อี้เฟิงรู้ดีว่ายามนี้ตนเองกำลังจะป่วย หากก็ต้องกัดฟันทนเพื่อทำหน้าที่ให้เสร็จ ที่จริงแล้วเขาอยากพักผ่อนเต็มทีแต่ก็รู้ดีว่าคงดึกดื่นนักกว่า หยางหมิงจะปล่อยให้เขากลับไปหาอี้หลาน เป็นเช่นนี้ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว...

ดวงตาที่เคลิ้มจะหลับเพราะผลจากความเหน็ดเหนื่อยพลันเป็นอันต้องตื่นตัวเพราะบุคคลที่อี้เฟิงต้องระวังเป็นพิเศษเดินออกมาจากหลังฉากเรียบร้อยแล้ว ร่างหนาเปียกโชกด้วยหยาดน้ำเกาะพราวเต็มเรือนร่าง ท่อนล่างพันด้วยผ้าผืนเบาบางที่อี้เฟิงจัดเตรียมไว้ให้ หยางหมิงหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เรื่องหลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของอี้เฟิงที่ต้องปรนนิบัติ

หยางหมิงมองดูร่างบางที่ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของคุณชายหยางแสดงออกชัดถึงความไม่พอใจเท่าใดนัก เพราะรู้สึกว่าร่างผ่ายผอมตรงหน้าเขาช่างทำอะไรอืดอาดเหลือเกิน "ชักช้า” เขาสบถออกมา

อี้เฟิงได้แต่ถอดถอนหายใจ เขาเองก็มีเรี่ยวแรงเพียงเท่านี้ อีกทั้งคำพูดลักษณะเมื่อครู่เขาก็ได้ยินได้ฟังชินเสียแล้ว เขารู้ดีว่าหยางหมิงคงไม่มีทางหยุดต่อว่าเขาเพียงเท่านี้

“หรือข้าจะเสียเงินเปล่า อุตส่าห์เลือกทาสทั้งที เหตุใดจึงได้ทากมาแทน” ร่างบางทำเป็นไม่ได้ยินเช่นเดิม สองเท้ารีบเดินไปหยิบผ้าก่อนจะเดินอ้อมไปเช็ดแผ่นหลังให้หยางหมิงอย่างเบามือ หยางหมิงยืนนิ่ง ๆ ปล่อยให้อี้เฟิงเช็ดหยาดน้ำตามเนื้อตัว สัมผัสของอี้เฟิงแผ่วเบา มันทำให้เขารู้สึกสบาย

หลังเช็ดกายให้คุณชายหยางเรียบร้อย อี้เฟิงก็นำอาภรณ์ที่เตรียมไว้ให้กับหยางหมิงมาวางใกล้ ๆ ซ้ำยังต้องช่วยร่างหนานี้แต่งกายจนเสร็จ ทำตัวราวกับเด็กเล็กที่แม้กระทั่งแต่งกายเองยังทำไม่ได้ อี้เฟิงคิดว่าอี้หลานยังเก่งเสียกว่าคุณชายหยางผู้นี้เป็นไหน ๆ

“ให้ข้าดับไฟเลยหรือไม่” อี้เฟิงเอ่ยถามขณะที่นั่งมองหยางหมิงเดินกลับไปนั่งบนเตียง

“ยังไม่ดึกเท่าไหร่ เจ้าจะรีบไปไหน การที่อยู่ใกล้ข้ามันทำให้เจ้าลำบากใจอย่างนั้นหรือ”

อี้เฟิงอยากตอบเหลือเกินว่าใช่ ทว่าเขาเลือกที่จะตอบอีกอย่างเพื่อตัดปัญหา “ข้าเป็นห่วงอี้หลาน”

“บุตรชายของเจ้านั่นหรือ”

“ขอรับ”

“ภรรยาเจ้ารู้หรือไม่ ว่าครั้งหนึ่งเจ้าเคยพลีกายให้แก่บุรุษ” หยางหมิงยิ้มเยาะก่อนจะเน้นถ้อยคำต่อจากนั้นให้อี้เฟิงได้ยินชัด ๆ “และบุรุษผู้นั้นเองก็เป็นข้า”

อี้เฟิงไม่ได้ตอบ เขาได้แต่ขบเม้มริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง ไม่ผิดหรอกที่อีกฝ่ายพูดเช่นนั้นเขารู้อยู่แก่ใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่อี้เฟิงยืนยันได้นั่นก็คือคนที่เขาพลีกายให้ไม่ใช่หยางหมิงคนตรงหน้า

“หึ ไม่ปฏิเสธแปลว่าเจ้ายอมรับ” หยางหมิงพูดจบก็ย่างกรายเข้ามาใกล้ ๆ มือหนาเอื้อมบีบปลายคางของคนที่เอาแต่หลบสายตาให้เงยหน้าขึ้นมอง ทว่าดวงตาแข็งกร้าวของอี้เฟิงทำให้เขารู้สึกคุกรุ่น “เช่นนั้นหากพลีกายให้ข้าอีกสักรอบ เจ้าคงไม่ปฏิเสธ”

“ปล่อยข้า” อี้เฟิงดิ้นรนเมื่อถูกอีกฝ่ายกระชากท่อนแขนให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ถูกหยางหมิงช้อนกายอุ้มขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะโดนโยนลงกับเตียงกว้าง ความเจ็บแปลบแล่นไปตามเอวบางเพราะกระแทกกับเตียงอย่างจัง หยางหมิงไม่แม้แต่จะโอนอ่อน เขาโถมกายคร่อมทับอี้เฟิงในทันที

ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงจากคนเอาแต่ใจ เขาถูกขบกัดบังคับให้ยอมรับเรียวลิ้นที่สอดแทรกเข้ามา อี้เฟิงได้แต่หลับตา สัมผัสที่หยางหมิงมอบให้ในยามนี้หาได้มีความรู้สึกดี ๆ ไม่ มันขมปร่าเสียจนอยากจะคายออก เขาเจ็บแสบไปทั่วริมฝีปากทว่ากลับไม่มีแรงจะขัดขืน เนิ่นนานจนอี้เฟิงแทบจะขาดใจก่อนที่หยางหมิงจะปล่อยริมฝีปากบวมช้ำให้เป็นอิสระ

อี้เฟิงเคยคิดว่าต่อให้เป็นหยางหมิงผู้นี้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยคนที่ฉุดเขาขึ้นจากหลุมที่ดำมืดมิดก็คือหยางหมิง ต่อให้อีกฝ่ายสาดพ่นถ้อยคำดูถูกต่าง ๆ นานา เขานั้นย่อมทนได้หากอี้หลานสุขสบาย แต่ไม่คิดว่าหยางหมิงจะเหยียบย่ำเขาถึงเพียงนี้

ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ อี้เฟิงกล้ำกลืนมันลงไป เขากะพริบตาช้า ๆ ขับไล่หยาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหล ฝืนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดผลักหยางหมิงออกจากห่างกาย ดันให้อีกฝ่ายเอนกายลงกับเตียงนอน ก่อนที่ตนเองจะเป็นฝ่ายคร่อมทับร่างหนาเอาไว้แทน

หยางหมิงประหลาดใจ เมื่อจู่ ๆ อี้เฟิงก็เปลี่ยนไป แม้จะไม่สบอารมณ์ทว่าก็ยินยอมให้อีกฝ่ายกระทำ มือเรียววางทาบทับบนอกแกร่ง ก่อนจะค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของหยางหมิงที่ตนเองเป็นคนสวมใส่ให้ออก จากนั้นอี้เฟิงก็เริ่มปลดอาภรณ์ของตนเองออกด้วยเช่นกัน ใบหน้าซูบเซียวเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ทว่าสายตากลับจ้องมองมายังร่างหนาที่นอนอยู่ใต้ร่างอย่างไม่วางตา

อี้เฟิงถอดอาภรณ์ออกจนหมด เหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่า หยางหมิงลอบกลืนน้ำลายลงคอ หยัดยิ้มอย่างพอใจที่อีกฝ่ายยอมสยบให้

“หึ นี่หรือตัวตนของเจ้า ไม่ต่างจากนายโรม เจ้าคงใช้เรือนร่างนี้เสียจนชำนาญจนข้าแทบแยกไม่ออก” อี้เฟิงไม่ได้โต้ตอบ ยิ่งทำให้หยางหมิงได้ใจ เขาไล่สายตาจ้องมองอี้เฟิงตั้งแต่ใบหน้าซูบเซียว ลำคอระหง ไหล่ลาดที่มีแต่กระดูก กระทั่งเมื่อไล่สายตามาถึงหน้าท้องแบนราบ คิ้วหนาก็ขมวดขึ้นจนแทบจะพันกัน

“รอยนี่” มือหนายกขึ้นหมายจะแตะลอยกรีดยาว ๆ ตรงหน้าท้องของอี้เฟิง สายตาแข็งกร้าววูบไหวเล็กน้อยก่อนจะดึงสติให้กลับมาสนใจร่างหนาตรงหน้า

“รอยนี่คงไม่ทำให้คุณชายหยางนึกรังเกียจข้า” พูดจบอี้เฟิงก็โน้มใบหน้ากดจูบลงกับริมฝีปากหนาอย่างที่หยางหมิงเคยกระทำกับตน ทว่าอี้เฟิงอ่อนโยนกว่านั้น เขาไม่ทำรุนแรงเหมือนกับที่หยางหมิงทำ เรียวลิ้นค่อย ๆ แตะเบา ๆ หยอกล้อจนอีกฝ่ายเผลอไผลยอมให้อี้เฟิงสอดแทรกเป็นคนไล่ต้อน หยางหมิงอ่อนไหวกับสัมผัสที่อี้เฟิงมอบให้อย่างมัวเมา

ผิดกับอี้เฟิง ก้อนสะอื้นที่กลืนลงไปกลับจุกขึ้นมาอีกครั้ง หยาดน้ำตาที่พยายามข่มกลั้นกลับพังทลาย ค่อย ๆ หยดลงบนใบหน้าหล่อเหลาทีละนิด หยางหมิงรู้สึกถึงอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนของคนบนร่าง เขาผลักใบหน้าของอี้เฟิงออก ครั้นลืมตาขึ้นมองก็เห็นว่าอี้เฟิงมองเขาอยู่ก่อนแล้ว หยดน้ำตาของคนด้านบนรินไหลจนหยางหมิงรู้สึกปวดหนึบที่อกด้านซ้าย

“ขออภัยคุณชายหยาง” อี้เฟิงยกท่อนแขนขึ้นปาดหยาดน้ำตา “ขะ…ข้าจะปรนนิบัติคุณชายต่อ” พูดจบอี้เฟิงก็เอื้อมมือเอี้ยวตัวไปด้านหลัง มือเรียวจับแท่งร้อนที่แข็งชันให้จดจ่อกับช่องทางอ่อนนุ่มของตนเอง ก่อนจะค่อย ๆ กดกายตนเองลงให้ช่องทางกลืนท่อนรักของหยางหมิงจนหมด ความฝืดเคืองทำให้อี้เฟิงต้องสะกดกลั้นความเจ็บ

“อี้เอ๋อร์ พอแล้ว” หยางหมิงตวาดลั่นหยัดกายลุกขึ้นหมายจะผลักให้อี้เฟิงลุกออกจากกาย ทว่าอี้เฟิงกลับใช้อีกมือดันหน้าอกแกร่งเอาให้ไม่ให้ลุกขึ้น ก่อนจะฝืนกายกดสะโพกอีกครั้งจนช่องทางด้านหลังกลืนกินตัวตนของหยางหมิงจนมิด หยางหมิงกัดฟันกรอดเพราะรู้สึกฝืดเคืองไม่ต่างกัน

อี้เฟิงเจ็บร้าวจนแทบขยับกายไม่ได้ ใบหน้าซูบผอมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่นอนนิ่วหน้าพร้อมกับหยัดยิ้มให้หยางหมิง จู่ ๆ อี้เฟิงก็ฟุบใบหน้าลงแนบกับอกแกร่ง

“พอใจเจ้าหรือยังเสี่ยวหมิง” อี้เฟิงเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะรู้ดีว่าร่างกายตนเองหมดแรง ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นจากอ้อมแขนที่หยางหมิงกำลังกกกอดอยู่

“หากเจ้าอยากทำตามใจข้าก็ไม่ขัดขืน ชีวิตข้าเหลือเพียงแค่ร่างกายที่ไม่มีวิญญาณก็เท่านั้น”