บทที่ 2 กลั่นแกล้ง

02

กลั่นแกล้ง

ความโกลาหลเล็ก ๆ เกิดขึ้นกับอี้เฟิง อาจจะเพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าทำให้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหมดสติไปตั้งแต่ยามใด รู้ตัวอีกที่ก็ตอนที่เขาถูกใครบางคนปลุกให้ตื่นขึ้นมา

“ข้าเพิ่งรู้ว่าทาสในจวนข้าทำตัวสบายราวกับเจ้าของจวนเช่นนี้” หยางหมิงนั่งอยู่บนเตียงกว้าง สายตาจับจ้องมองร่างบอบบางที่กำลังนอนอยู่ เท้าอีกข้างก็แสร้งสะกิดเบาที่บั้นเอวของอี้เฟิง

“ข้าตื่นแล้ว ช่วยขยับเอาเท้าของคุณชายออกไปด้วยขอรับ” อี้เฟิงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้นเย็นเฉียบ เขาเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อคืนตนเองนอนอยู่ที่พื้น ซ้ำยังไม่มีแม้กระทั่งผ้าปูรองหรือผ้าห่มคลุมกาย ใบหน้าซูบผอมปรายตามองผู้ที่เป็นถึงคุณชายอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนี ไม่สนใจรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา

“เจ้าพอใจกับที่นอนของเจ้าหรือไม่”

“ข้าเป็นแค่ทาส มีสิทธิ์บอกไม่ชอบใจด้วยหรือ”

หยางหมิงหยัดยิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้รับ เขาลุกขึ้นจากเตียงกว้าง อาภรณ์ที่สวมไว้ยามนอนเพียงหลวม ๆ ลู่ตกลงกับพื้น เผยให้เห็นสัดส่วนกำยำ ร่างหนาสืบเท้าเดินเข้าไปหาอี้เฟิงที่นั่งอยู่

ประสบการณ์คืนก่อนทำให้อี้เฟิงนึกระวังตัว เมื่อมือหนาเอื้อมมาหมายจะคว้าร่างของเขา นั่นทำให้อี้เฟิงขยับถอยหนีอย่างทันท่วงที

“ไม่คิดว่าเพิ่งผ่านไปไม่นาน คุณชายอี้ก็ชื่นชอบความรุนแรงเสียแล้ว” คำพูดของหยางหมิงทำให้อี้เฟิงหวาดหวั่น ทว่ามีหรือที่หยางหมิงจะยอมให้อี้เฟิงขยับกายหนีอีกเป็นครั้งที่สอง เขาคว้าท่อนแขนเรียวได้ก็กระชากให้ร่างบอบบางนั่นลุกขึ้น

“ข้าเจ็บ…ขอรับ” อี้เฟิงกัดฟันพูด ดวงตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาไม่ลดละ ใช่ว่าเขาไม่รู้ฐานะของตนเองในยามนี้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะยอมให้อีกฝ่ายข่มเหงเช่นกัน

“หึ…คิดว่าข้าอยากแตะต้องตัวเจ้านักหรือ” พูดจบหยางหมิงก็สะบัดท่อนแขนที่กอบกุมเอาไว้ทิ้ง อี้เฟิงไม่ทันตั้งตัว จึงเซถลาไปเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ถึงกับล้มลง “ข้าจะอาบน้ำ จากนี้ไปนี่ก็เป็นหน้าที่ของเจ้า” อาภรณ์ผืนสุดท้ายถูกปลดออกจากช่วงล่างต่อหน้าต่อตาอี้เฟิง

อี้เฟิงเบิกตากว้าง ก่อนจะหมุนกายหันหลังให้กับหยางหมิง ลำคอแห้งผากร่างกายพลันรู้สึกร้อนขึ้นมาราวกับมีไข้ ไม่คิดว่าหยางหมิงจะหน้าด้านหน้าทนเช่นนี้

“ห้องน้ำอยู่ทางใด” อี้เฟิงกัดฟันถาม

ทว่าเสียงที่เอ่ยตอบกับทำให้อี้เฟิงต้องขนลุก เมื่อหยางหมิงเข้ามาประชิดตัวด้านหลังตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ “ด้าน…หลัง”

ร่างผ่ายผอมสะดุ้งกายเล็กน้อย จากนั้นก็รีบวิ่งไปทันที แต่เสียงหัวเราะที่ดังไล่ตามหลังก็ยังทำให้อี้เฟิงรู้สึกขนลุกอยู่ดี

น้ำถูกผสมเติมจนเต็มถัง อี้เฟิงจุ่มมือลงไปเพื่อดูว่าร้อนเกินควรหรือไม่ หลังจากนั้นก็หยิบดอกไม้แห้งโปรยลงพอให้ส่งกลิ่นหอม ร่างบางเผลอสูดกลิ่นละมุนอย่างลืมตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างเปลือยเปล่าก้าวเท้าเข้ามาพอดี อี้เฟิงรีบหันหน้าหนีเพราะไม่ต้องการมองเรือนร่างของหยางหมิง

หยางหมิงลอบมองท่าทีของอี้เฟิงแล้วมุมปากหยัดยิ้ม เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าลงแช่กายในถัง อี้เฟิงที่หันหลังอยู่ไม่รู้เลยว่าตนเองอยู่ในระยะที่อีกฝ่ายเอื้อมมือถึง รู้ตัวอีกทีอี้เฟิงก็หงายหลังตกลงไปในถังเดียวกับที่หยางหมิงกำลังแช่กาย อี้เฟิงดิ้นรนหนีเพราะตื่นตกใจ ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับโอบรัดเอวบางรั้งร่างเขาให้กระชับแนบกับแผงอกร้อน

“ปล่อยขอรับคุณชาย”

“หึ หากไม่อยากให้ข้าต้องใช้กำลัง เจ้าควรอยู่เฉย ๆ” น้ำเสียงเนิบนาบกระซิบข้างใบหูของอี้เฟิง ร่างบางที่ดิ้นไปมายอมสงบลงและนั่งนิ่ง ๆ เมื่อเห็นว่าอี้เฟิงไม่ขัดขืน หยางหมิงจึงคลายวงแขนเล็กน้อย “ว่าง่ายเช่นนี้ก็ดี”

หาใช่ง่ายดายเช่นคำที่หยางหมิงเพิ่งพูด คนควรเชื่อฟังพยายามลุกหนีในทันที แต่มีหรือที่หยางหมิงปล่อยให้ทำได้ ใบหน้าหล่อเหลาหยัดยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมคว้าฉุดร่างของอี้เฟิงให้นั่งลงอีกครั้งอย่างทันท่วงทีและครั้งนี้ท่าทางของพวกเขาทั้งคู่ช่างล่อแหลมอันตรายนัก

ร่างบางทรุดกายลงนั่งบนตักแกร่งตามแรงดึง ต้นคอของอี้เฟิงถูกมือหนากดบังคับให้โน้มลงหา ริมฝีปากบางถูกประกบครอบครองทั้งที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วโพรงปาก อี้เฟิงนิ่วหน้าเพราะจังหวะที่ถูกดูดดึงเรียวลิ้น ริมฝีปากของเขากระแทกกับหยางหมิงจนเกิดแผล ส่วนคนที่กระทำเรื่องอุกอาจอย่างหยางหมิงกลับหาได้สะทกสะท้าน คุณชายหยางยังคงใช้เรียวลิ้นไล่ต้อนอี้เฟิงอย่างตามชอบใจ แม้นอี้เฟิงจะพยายามดิ้นรนขัดขืนเท่าใดก็ตาม

เมื่อสัมผัสร้อนแรงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน ร่างบางบนตักก็ค่อย ๆ หยุดดิ้นรนขัดขืน อี้เฟิงโอนอ่อนคล้อยตามอารมณ์ จากหลีกหนีก็เริ่มตอบรับสัมผัสวาบหวามด้วยการส่งเรียวลิ้นของตนเองให้หยางหมิงสัมผัสอย่างว่าง่าย ท่าทีเช่นนั้นส่งเสริมให้หยางหมิงยิ่งกว่าได้ใจ มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นลูบไล้ไปตามสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นแรง ๆ จนอี้เฟิงรู้สึกร้อนประหลาดไปทั้งตัว

ยอดอกแบนราบถูกดูดดึงจนตุ่มไตแข็งชัน กายอี้เฟิงพลันสั่นสะท้านด้วยความเสียดเสียวจนเกินกว่าจะควบคุม ท่อนแขนเรียวโอบกอดลำคอแกร่ง พร้อมกับจิกนิ้วมือลงบนแผ่นหลังกว้างของหยางหมิงเพื่อระบายความเสียวซ่าน

ใบหน้าหล่อเหลาของหยางหมิงผละออกจากยอดอกที่ยามนี้มีรอยขบกัดจนขึ้นสีแดงดูน่าหวาดหวั่น หยางหมิงแสยะยิ้มพอใจกับการกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตนเอง

“อ๊ะ…”

“อี้เอ๋อร์ ร่างกายของเจ้าช่างซื่อตรงต่อความรู้สึกดีจริง ๆ ดูเถิดด้านล่างของเจ้าดูดกลืนนิ้วของข้าเข้าไปราวกับอดอยาก ตรงนี้ของเจ้าคงจะผ่านใครต่อใครมาไม่น้อย” นิ้วเรียวขยับสอดแทรกเข้าไปทางช่องทางอ่อนนุ่ม ความเจ็บแปลบที่ด้านหลังเรียกสติที่เผลอไผลของอี้เฟิงให้กลับคืนมา ใบหน้าซูบเซียวแดงระเรื่อ ริมฝากปากบวมช้ำเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธเคือง

โกรธที่ตนเองเผลอไผลไปกับสัมผัสวาบหวามที่อีกฝ่ายกระทำ…

โกรธที่ลึก ๆ ยังหวาดฝันคิดว่าอีกฝ่ายคือหยางหมิงคนรักเก่าคนนั้น...

เพียะ!!!

มือเรียวตบเข้าอย่างแรงที่ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาทั้งสองข้างของอี้เฟิงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา หากไม่ใช่เพราะคำพูดของหยางหมิงเมื่อครู่ เขาคงสิ้นสติปล่อยกายให้อีกฝ่ายข่มเหงรังแกไปเสียแล้ว

“หากข้าปล่อยกายให้ชายอื่นชื่นชมแล้วจะทำไม อย่างไรเสียชายผู้นั้นก็จะไม่มีวันเป็นเจ้าอีกแน่ หยางหมิง” อี้เฟิงหยัดกายลุกขึ้น ร่างผ่ายผอมเปียกโซก ยังดีที่ว่าหยางหมิงยังมิได้ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาจนหมด เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาพลางบังคับสองเท้าให้วิ่ง “วิ่งหนีไปให้ไกล...” ทั้งในหัวเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธถาโถมเข้าใส่

ลึก ๆ อี้เฟิงมีความหวัง… ความหวังว่าอีกฝ่ายยังเป็นหยางหมิงคนเก่าคนนั้น หยางหมิงที่ยินดีช่วยเขาให้หลุดพ้นจากสภาพชีวิตแสนตกต่ำ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าการปล่อยตัวเองหลงดีใจไปเช่นนั้น กลับกลายเป็นสาเหตุให้อี้เฟิงรู้สึกว่าหยางหมิงกำลังทำให้เขาดูตกต่ำไปเสียยิ่งกว่าเดิมอีก

ร่างบอบช้ำก้าวเท้าไปตามทางเดิน ดวงตาทั้งสองข้างยังคงแดงก่ำแม้ว่าเขาจะหยุดร้องไห้ไปแล้วก็ตาม อี้เฟิงไม่รู้ว่าตนเองจะต้องเดินไปที่ใด จึงได้เลือกที่จะเดินไปยังห้องที่เขาตื่นขึ้นมาเมื่อวันก่อน

มือเรียวค่อย ๆ ผลักบานประตูเบา ๆ เพื่อดูว่ายังเข้าไปได้หรือไม่ เมื่อประตูเปิดออก อี้เฟิงก็โล่งใจ อย่างน้อยก็มีที่ให้เขาหลบหน้าหยางหมิงได้สักพัก

“ท่านพ่อท่านกลับมาแล้ว” เสียงเล็ก ๆ เรียกขาน อี้เฟิงไม่คิดว่าอี้หลานจะอยู่ที่นี่ เด็กน้อยวิ่งเข้ามาหาบิดาพร้อมสวมกอดด้วยสีหน้ายินดี “เหตุใดท่านจึงตัวเปียกเล่า” อี้หลานผละออกเอียงคอถามอย่างสงสัย

“ข้าไปอาบน้ำให้ลูกม้ามา ดูสิเปียกไปหมดเลย” อี้เฟิงเลือกที่จะโกหก แต่เรื่องโกหกของเขาก็ยังสามารถทำให้อี้หลานยิ้มร่าหัวเราะชอบใจออกมา เขาย่อกายอุ้มเด็กน้อยวัยสามขวบขึ้นก่อนจะหอมแก้มซูบ ๆ ของอีกฝ่ายให้หายคิดถึง

“คิกคิก…ท่านพ่อ ข้าเปียกหมดแล้ว”

“เจ้าตัวเหม็น หัดอาบน้ำเสียบ้าง” เขาหยอกล้อลูกชายพร้อมพากันเดินเข้าไปภายในห้อง

“ข้าไม่เหม็นเสียหน่อย ท่านพูดเกินไปแล้ว” อี้หลานเถียงกลับบิดาและทำท่าทีแง่งอนใส่ อี้เฟิงได้แต่หัวเราะก่อนจะหอมแก้มซูบ ๆ นั่นอีกหนึ่งครั้ง

“เช่นนั้นไปอาบน้ำกันเถิด ตัวเจ้าจะได้หอม ๆ ดีหรือไม่”

“ดีขอรับ”

สองพ่อลูกก็พากันไปอาบน้ำกว่าจะเสร็จก็เป็นเวลาเกือบเย็น อี้เฟิงได้เอ่ยถามกับลูกชายว่าเหตุใดเจ้าตัวถึงมาอยู่ที่นี่ โชคดีอี้หลานทั้งเลี้ยงง่ายและไม่งอแง ก่อนพวกเขาจะขายตัวเป็นทาส ยามที่อี้เฟิงต้องออกไปรับจ้างทำงานเพื่อแลกข้าวมาเลี้ยงอี้หลาน เด็กน้อยไม่เคยสักครั้งจะปริปากร้องไห้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาไม่พบเขา และครั้งนี้ก็เหมือนกัน

อี้หลานบอกอี้เฟิงว่ามีท่านน้าคนหนึ่งพาเจ้าตัวมารออยู่ที่ห้องนี้พร้อมกำชับอีกว่าไม่ให้เขาดื้อเพราะบิดากำลังทำงานอยู่ อี้หลานรับรู้จึงได้คอยอยู่ในห้องอย่างว่าง่าย อี้เฟิงไม่ได้ถามซักไซ้อะไรต่อ เขาไม่แน่ใจนักว่าท่านน้า ที่อี้หลานกล่าวถึงนั่นคือใคร คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นบ่าวใช้คนใดคนหนึ่งในจวน เพราะไม่มีทางเสียหรอกที่จะเป็นหยางหมิงที่ทำเช่นนั้น

ยิ่งนึกถึงหยางหมิง ความโกรธเคืองก็พลันเริ่มก่อตัว อี้เฟิงถอนหายใจหนัก ๆ หนึ่งคราเพื่อสงบสติอารมณ์ อย่างไรเสียตราบใดที่ยังอยู่ในจวนแห่งนี้ก็ดูเหมือนเขาคงจะหนีไม่พ้น เมื่อคิดทบทวนจนได้ข้อสรุป ร่างบางจึงได้แต่พยายามทำใจและหันไปสนเด็กน้อยอี้หลานแทนที่จะคิดเรื่องอื่นต่อ

เพราะต่อให้คิดมากก็หามีสิ่งใดที่เขาสามารถทำได้ นอกจากอดทน...