บทที่ 5 แปดเปื้อน 1

แม้ว่าแสงอาทิตย์ในยามเย็นจะเบาบางลงบ้างแล้ว ทว่าร่างบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ดูแลสวนหลังจวนของคุณชายหยาง กลับมีสภาพไม่ต่างจากเพิ่งลงแช่ในน้ำมาหมาด ๆ อี้เฟิงอยู่ในสภาพเนื้อกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน ซ้ำยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หลังจากที่เพิ่งฟื้นไข้ อี้เฟิงก็กลับมาทำหน้าที่ของตนเองตามเดิม แม้ว่าจะมีบางสิ่งเปลี่ยนไปก็ตามที

ว่ากันว่าบุรุษรูปงามย่อมควรคู่กับสตรีที่งดงามเช่นกันข้อนี้อี้เฟิงไม่เถียง อี้เฟิงมองทั้งคู่เดินเคียงคู่กันในสวน ปฏิเสธมิได้เลยว่าทั้งคู่ช่างเหมาะสม แม้ว่าภายในใจยามนี้จะรู้สึกหน่วงจนแทบอยากหลบไปให้พ้นจากสายตา ทว่าหลบไป…แล้วอย่างไร ในเมื่อทั้งเขาและหยางหมิงเราต่างจบความสัมพันธ์กันไปเสียหมดสิ้นแล้ว แต่เขาก็ปฏิเสธมิได้อีกเช่นกันว่าไม่หลงเหลือความรู้สึกที่มีต่อหยางหมิง แม้ว่าอีกฝ่ายจะเกลียดชังเขาก็ตามที

อี้เฟิงไม่รู้เลยว่าเพราะเหตุใดหยางหมิงจึงเกลียดเขาเช่นนั้น ทุกครั้งที่อยู่ตามลำพังกับหยางหมิง เขามักจะโดนอีกฝ่ายดูแคลน ทั้งยังสาดพ่นถ้อยคำดูถูกต่าง ๆ นานา อี้เฟิงไม่เข้าใจว่าเมื่อสามปีก่อนตนผิดพลาดตรงไหน 

“ท่านพ่อ ฟังข้าอธิบายก่อนขอรับ” เศษกระดาษใบหนึ่งถูกเขวี้ยงใส่หน้าของอี้เฟิงที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาถูกลากตัวมายังลานหน้าจวนตระกูลอี้ก่อนจะถูกบิดาต่อว่า

“เจ้ามันเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด เป็นแค่บ่าวใช้ชั้นต่ำสันดานไม่ทิ้งแถว เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร ในจดหมายนี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร” 

อี้เฟิงลอบกลืนน้ำลาย ค่อย ๆ หยิบแผ่นกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ออกดู เขาบรรจงอ่านข้อความในกระดาษนั่นอย่างถี่ถ้วน หยาดน้ำตาที่รินไหลอยู่ก่อนค่อย ๆ ทะลักออกมาราวกับสายฝนที่ตกลงมาจากบนฟ้า แม้ถูกต่อว่าจากบิดาอี้เฟิงกลับไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับการได้อ่านสิ่งที่อยู่ในกระดาษแผ่นนี้

“เจ้าจะบอกว่าบุรุษเช่นนี้หรือตั้งครรภ์ เจ้าเป็นบุรุษ ชอบพอมีใจให้แก่บุรุษก็ทำให้ตระกูลอี้ขายหน้ามากเกินพอแล้ว เจ้ายังจะแต่งเรื่องว่าเจ้าตั้งครรภ์ได้อีกอย่างนั้นหรือ”

“ขะ…ข้า” อี้เฟิงไม่อาจตอบคำถามของบิดาได้ ลำพังเกิดมาในตระกูลอี้แม้จะได้ชื่อว่าคุณชายอี้ แต่ทว่าความสำคัญของอี้เฟิงก็ไม่ต่างจากบ่าวใช้ในจวนเสียมากกว่า ต่างก็แค่เขาได้ใช้แซ่อี้ก็เท่านั้น เขาไม่รู้ว่าการที่มีคนรักเป็นบุรุษจะทำให้ผู้คนเกลียดชังเช่นนี้ หากเลือกได้เขาเองก็ไม่อยากให้เป็น แต่ในเมื่อทั้งหัวใจเขามอบให้แก่คนผู้นั้นไปจนหมด หากให้เขากลับใจคงมีแต่ความปวดร้าว

“ออกไปจากตระกูลอี้เสีย ต่อไปนี้ข้าไม่มีบุตรชายที่ชื่ออี้เฟิงอีก”

“นี่!! เจ้า” เสียงตะโกนข้างหูทำให้อี้เฟิงตกใจหลุดออกจากภวังค์ ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินหันไปมองผู้ที่เอ่ยเรียกอย่างลุกลี้ลุกลน “เป็นอันใดของเจ้า ข้าเห็นนั่งเหม่ออยู่นานแล้ว” 

“ขะ…ข้าไม่เป็นอันใด แม่นางมีอันใดกับข้าหรือ” 

“เรียกข้าว่าซูเจียวก็ได้ ข้าเองก็เป็นบ่าวใช้ที่นี่ ว่าแต่เจ้ารู้จักคุณหนูที่เดินอยู่ข้าง ๆ คุณชายหยางหรือไม่ ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน” นางชี้ให้อี้เฟิงดูทางที่หยางหมิงและคุณหนูคนที่ว่ายืนอยู่ 

“คุณหนูเฟยฮวา” อี้เฟิงไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายอย่างใดนัก เพียงแต่เพราะเมื่อคราก่อนที่ถูกคุณหนูเฟยฮวาวิ่งชน เขาเองก็รีบหลบออกมาจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด แต่เพราะได้ยินหยางหมิงหลุดชื่อของนางตอนที่เข้ามาประคองก็เท่านั้น

“เจ้าก็ไม่รู้จักนางหรือ” ซูเจียวถามซ้ำอีกครั้ง ทว่าอี้เฟิงเองก็ไม่รู้เช่นกัน ต่อให้ถามซ้ำอีกกี่รอบเขาก็ไม่รู้อยู่ดี จึงทำได้เพียงส่ายหน้าตอบกลับเท่านั้นและอี้เฟิงคิดว่าการไม่รู้อะไรเลยนั่นคงจะดีเสียกว่า

แม้กระทั่งหยางหมิงเอง อี้เฟิงก็ไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายดีเท่าใดนัก ความสัมพันธ์ของเขาและหยางหมิงเป็นไปอย่างฉาบฉวยอี้เฟิงคิดเช่นนั้น แม้จะล่วงเลยมากว่าสามปีทว่าความรักของเขาและหยางหมิงเกิดขึ้นแค่เพียงเวลาสั้น ๆ 

ตอนนั้นหยางหมิงเป็นเพียงพ่อค้าต่างแคว้นที่เขาบังเอิญพบกันในที่ที่ไม่สมควร ใครเลยจะรู้ว่านั่นจะเป็นเหตุให้พวกเขาสานความสัมพันธ์ ที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากในเวลาต่อมา 

หากวันนั้นเขาไม่เผลอใจไปรักอีกฝ่าย ชีวิตเขาจะเป็นเช่นไรบ้าง…