บทที่ 4 ตัดขาด

04

ตัดขาด

“คุณชายท่านนี้มีไข้สูงนัก ร่างกายซูบผอมและอ่อนเพลีย ยามนี้ไม่เป็นอันใดมากแล้ว พักผ่อนและกินยาตามที่ข้าให้ไว้เพียงเท่านี้ก็จะหายดี คุณชายหยางโปรดวางใจ” หมอที่ถูกตามมารักษาคนป่วยเอ่ยบอกกับหยางหมิง

“ท่านหมอ” ดวงตาคมฉายแววกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุด หยางหมิงก็เลือกที่จะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยภายในใจ “รอยแผลเป็นที่หน้าท้องนั่น”

“รอยเช่นนี้ข้าเองก็ไม่เคยพบ จะบอกชี้ชัดให้แก่คุณชายก็ไม่แน่ใจนัก คงบอกได้แค่ว่าคุณชายท่านนี้มีร่างกายที่พิเศษมากกว่าบุรุษทั่วไป หากเป็นคนรักของคุณชาย…”

“เขาเป็นทาสในจวนข้าก็เท่านั้น” หยางหมิงปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นข้าไม่รบกวน”

คนเป็นหมอได้แต่ถอดถอนหายใจ เขารู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องของทั้งคู่ หากแต่ถ้าคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นเพียงทาสคนหนึ่ง เหตุใดจึงยอมให้ทาสชั้นต่ำนอนบนเตียงของผู้เป็นนายได้เช่นนี้กัน “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

หยางหมิงเหลือบมองร่างผ่ายผอมที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงกว้าง นัยน์ตาฉายแววหม่นหมอง เพราะความรู้สึกภายในใจเริ่มตีรวนจนเขาแทบเสียสติ เพราะคราแรกเพียงแค่คิดอยากกลั่นแกล้งอี้เฟิงเท่านั้น ไม่คิดว่าอี้เฟิงจะโต้ตอบเขาด้วยวิธีนี้

ร่างหนาทรุดกายลงด้านข้างเตียงที่ว่างอยู่ มุมปากแสยะยิ้มอย่างที่เขาเคยทำให้อีกฝ่ายเห็น ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือใช้นิ้วเรียว ๆ เกลี่ยใบหน้าที่หลับตาพริมเพราะพิษไข้

“เสี่ยวหมิงอย่างนั้นหรือ” หยางหมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากที่แสยะยิ้มค่อย ๆ แปรเปลี่ยนขบเม้มจนเป็นเส้นตรง “เสี่ยวหมิงของเจ้าตายไปแล้ว”

“เจ้าเกิดทีหลังข้า เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหมิงดีหรือไม่”

“แต่ข้าเป็นสามีเจ้า เจ้าควรเรียกข้าว่าท่านพี่ถึงจะถูก”

“ก็ได้ ไว้ข้าแต่งงานเข้าจวนเจ้าแล้ว ข้าจะเรียกเจ้าว่าท่านพี่ ตกลงตามนี้ เช่นนั้นยามนี้เจ้าก็เป็นเสี่ยวหมิงของข้า”

“แค่ก ๆ”

เสียงไอโขลก ๆ ของคนบนเตียงทำให้ร่างหนาที่กำลังหวนนึกถึงอดีตรู้สึกตัว หยางหมิงลุกขึ้นไปประคองอี้เฟิงที่กำลังหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่ามือหนากลับโดนอีกฝ่ายปัดออกอย่างไร้เยื่อใย

“อย่าแตะต้องตัวข้า”

หยางหมิงชะงัก ทว่าก็ยอมถอยออกห่างจากอี้เฟิงตามที่เจ้าตัวบอก “อ่อนแอเพียงนี้เจ้ายังอวดดีไม่เลิก”

“เรื่องของข้า ข้าจะกลับไปหาอี้หลาน” อี้เฟิงเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างที่หนักอึ้งให้ลุกขึ้น ทว่าไม่ทันได้ก้าวเท้าลงจากเตียง จู่ ๆ ภายในหัวก็ดับวูบ อี้เฟิงล้มลงกับเตียงราวกับว่าเรี่ยวแรงที่เพิ่งใช้ไปทั้งหมดนั้นสูญเปล่า

“เจ้าต้องพักผ่อน” หยางหมิงออกคำสั่ง ซ้ำยังใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างตรึงร่างบางให้นอนราบกับเตียง

“ข้าบอกให้ปล่อย”

“อี้เอ๋อร์ เจ้าไม่สบาย นอนพักเถิด ส่วนอี้หลานข้าจะให้สาวใช้พามาหาเจ้าพรุ่งนี้” หยางหมิงเอ่ยเสียงอ่อน เพราะไม่อยากก่อกวนหรือกลั่นแกล้งคนป่วย ไม่ใช่ว่าเขาใจอ่อนแต่เพราะ…

เพราะเหตุใดก็ไม่รู้เช่นกัน…

“หยุดเรียกข้าด้วยชื่อนั่นเสียที” ร่างบางขดคู้กายทั้งตัวสั่นเทาเพราะสะอื้นไห้ “ไม่ว่าจะอี้เอ๋อร์หรือคุณชายอี้ที่เจ้าเรียก ล้วนแต่ตายไปจากเจ้าแล้วทั้งนั้น ชีวิตนี้ข้าเหลือแต่อี้หลานเพียงคนเดียว หยางหมิงหรือเสี่ยวหมิงก็ล้วนแล้วแต่ตายไปจากข้าเช่นกัน ยามนี้ทั้งข้าและเจ้าต่างเป็นคนแปลกหน้า ข้าเป็นเพียงทาสชั้นต่ำที่เจ้าซื้อมา ส่วนเจ้าก็คือคุณชายหยางเท่านั้น”

“ข้า…” หยางหมิงนิ่งอึ้ง ได้แต่มองร่างบอบบางที่นอนหันหลังร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า มือหนาหมายจะไขว่คว้าร่างนั้นเขามากอด ทว่าเขาทำได้แต่เพียงหักห้ามใจ “ข้าจะจำไว้”

อี้เฟิงไม่ได้หลับไปในทันที แม้จะรู้ว่าหยางหมิงออกจากห้องไปนานแล้วก็ตาม ภายในใจเขานึกเป็นห่วงอี้หลาน ตั้งแต่เช้าเขาไม่ได้กลับไปดูแลอี้หลานเลยสักน้อย แม้อยากพบบุตรชายทว่าติดที่เรี่ยวแรงที่มีทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงนี้ต่อไปเท่านั้น อี้เฟิงข่มตานอนไม่อยากคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อีก เขาคิดว่าสิ่งที่เขาเอ่ยแก่หยางหมิงอีกฝ่ายคงเข้าใจดี

“ท่านพ่อ ท่านตื่นแล้ว” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยเรียกขานบิดาที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นหลังได้นอนพักผ่อนจนเต็มอิ่ม

“ข้าตื่นแล้ว” อี้เฟิงพูดพร้อมกับขยับกายลุกขึ้นนั่ง ความปวดร้าวที่ศีรษะหายเป็นปลิดทิ้ง เรี่ยวแรงที่เคยน้อยจนแทบขยับกายไม่ได้ก็คืนกลับมาหลายส่วน อี้เฟิงรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่

“ท่านพ่อกำลังมองหาสิ่งใดอยู่หรือ” อี้หลานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าบิดาไม่ได้มองมาที่ตนเอง ก่อนจะปีนขึ้นบนเตียงแล้วใช้มือเล็ก ๆ จับใบหน้าของบิดาให้หันมามอง “ข้าอยู่นี่ท่านพ่อข้าอยู่นี่ ท่านมองเห็นข้าหรือยัง”

รอยยิ้มร่าเริงของอี้หลานทำให้อี้เฟิงยิ้มออก เขาดึงเด็กน้อยเข้ามาสวมกอด ก่อนจะกดหอมเบา ๆ ที่แก้ม ช่วงนี้อี้หลานกินเก่ง ตั้งแต่พวกเขาถูกซื้อตัวมา อี้หลานก็ไม่ได้อดอยากเหมือนเช่นแต่ก่อน เด็กน้อยร่างผ่ายผอมไม่ต่างจากอี้เฟิงจึงเริ่มมีเนื้อมีหนังเหมือนเด็กกำลังโตทั่ว ๆ ไป

“ข้าเห็นแล้ว ไหน ดูสิเจ้าอ้วนขึ้นหรือไม่นะ อีกหน่อยเจ้าต้องกลายเป็นลูกหมู ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าอุ้มเจ้าไม่ไหวแน่เลย” อี้เฟิงหยอกล้อทั้งกอดและหอมอี้หลานจนเด็กน้อยหัวเราะอย่างชอบใจ

“ท่านพ่อพอแล้ว ข้าเหนื่อยแล้ว”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะหายดีแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากยืนฟังพ่อลูกเล่นสนุกจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงพวกเขา อี้หลานที่หันมามองว่าใคร เมื่อเห็นหยางหมิง เด็กน้อยก็มีท่าทีหวาดกลัวโอบกอดคอของอี้เฟิงจนแน่น ซ้ำยังเอาแต่ซุกใบหน้าอยู่กับอกของบิดา

“ขอบคุณคุณชายหยางที่เป็นห่วง ข้าหายดีแล้ว ข้าขอตัวพาอี้หลานกลับ…”

“กินข้าวและกินยาก่อนค่อยกลับ”

“ข้าไม่รบกวนคุณชาย”

“อย่าอวดดีอี้เฟิง ทำตามที่ข้าสั่ง เพราะข้าไม่ได้ใจดีกับเจ้าเช่นนี้บ่อยนัก” เสียงตวาดของหยางหมิงทำเอาร่างเล็กในอ้อมกอดของอี้เฟิงสะดุ้ง อี้หลานกระชับแขนกอดบิดาแน่นกว่าเดิม อี้เฟิงลูบหลังปลอบโยนเด็กน้อยทว่าสายตากลับมองหยางหมิงอย่างไม่พอใจที่ทำให้อี้หลานหวาดกลัว ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี เพราะรู้ดีว่าหยางหมิงไม่มีทางให้พวกเขากลับไปง่าย ๆ หากไม่ยอมทำตามคำของเขา

อี้เฟิงปลอบอี้หลานอยู่สักพักกว่าที่เด็กน้อยจะยอมปล่อยแขนออกจากลำคอและนั่งนิ่ง ๆ ที่เก้าอี้ด้านข้าง อี้หลานลอบมองใบหน้าเรียบนิ่งของหยางหมิงเป็นระยะ เมื่อหยางหมิงสบตา อี้หลานก็รีบหลบสายตาทันที จากนั้นก็เริ่มลอบมองใหม่

“ท่านพ่อ” อี้หลานนั่งก้มหน้ามองข้าวในจาน เอ่ยเรียกบิดาเสียงแผ่ว

ทว่าไม่ทันที่อี้เฟิงจะขานรับ กลับเป็นหยางหมิงที่เอ่ยออกมาแทน “เวลากินห้ามคุย”

“อี้หลานก็แค่เด็ก หากคุณชายหยางไม่พอใจเช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวน” ทว่าผู้ใหญ่ที่ถูกดุแทนไม่โต้ตอบ ได้แต่นั่งทำใบหน้าบึ้งตึงคีบไก่ชิ้นใหญ่วางลงในจานของอี้เฟิง

“อี้หลาน อันนี้ของเจ้า” อี้เฟิงคีบไก่ชิ้นที่หยางหมิงคีบให้ลงบนจานของอี้หลาน “เจ้าต้องกินเยอะ ๆ รู้หรือไม่”

“ตะ…แต่ข้า” อี้หลานมองสลับบนจานของตนเองกับใบหน้าของหยางหมิง ก่อนจะค่อย ๆ คีบไก่เข้าปาก “อร่อย” พร้อมกับเอ่ยออกมาเสียงเบาเพราะกลัวจะถูกดุที่ทำเสียงดัง อี้เฟิงยิ้มร่าที่เห็นว่าบุตรชายชอบ จึงคีบเนื้อไก่มาวางให้อีกอยากตามใจ

“เจ้าไม่กินหรือ” อี้เฟิงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหยางหมิงที่หลังจากคีบเนื้อไก่ให้ก็ไม่แตะอะไรบนโต๊ะอีกเลย เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลานั่งกอดอกทำสีหน้าบึ้งตึงจึงเข้าใจ มือเรียวคีบเนื้อไก่วางบนจานของหยางหมิงบ้าง ก่อนจะเอ่ยแก้ต่างในสิ่งที่ทำไปเมื่อครู่ “ข้าทำเพื่อขอบคุณที่พาอี้หลานมาหาข้าเท่านั้น”

หยางหมิงลอบยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าอี้หลานแอบมองจึงกลับมาทำสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม

มื้ออาหารมื้อนี้ผ่านไปค่อนข้างราบรื่น สาวใช้นำยาที่ต้มแล้วมาให้อี้เฟิงดื่ม จากนั้นก็นำยาส่วนที่เหลือเตรียมไว้ให้อี้เฟิงนำกลับไปดื่ม อี้หลานที่เริ่มคุ้นชินกับหยางหมิงบ้างแล้วก็ไม่ค่อยออดอ้อนบิดา แต่ถึงกระนั้นก็ยังหลบหน้าไม่กล้าสบตาหยางหมิงอยู่ดี

“อี้หลานขอบคุณของคุณชายหยางเสียก่อน”

อี้หลานค่อย ๆ โผล่ใบหน้าออกจากด้านหลังของบิดา เด็กน้อยเดินมายืนข้าง ๆ จากนั้นก็โน้มตัว “ขอบคุณคุณชายหยาง” จากนั้นก็กลับไปหลบด้านหลังบิดาเช่นเดิม

“ขออภัยที่รบกวนคุณชายหยาง ต่อจากนี้ข้าจะไม่รบกวนคุณชายอีก ได้โปรดวางใจเถิด”

“อย่าลืมหน้าที่เจ้าก็แล้วกัน”

“ข้าไม่ลืมขอรับ” อี้เฟิงพูดจบก็หันกลับไปอุ้มลูกชาย ทว่าไม่ทันได้ก้าวพ้นเขตประตู จู่ ๆ ประตูตรงหน้าก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ทำให้อี้เฟิงต้องถอยหลังหลบ แต่ก็ยังไม่พ้นวิถีทางเดินของคนด้านนอกอยู่ดี ทำให้ร่างบางที่กำลังอุ้มเด็กน้อยถูกชนเข้าอย่างจัง หยางหมิงที่ตกใจก็รีบเข้าไปช้อนร่างที่กำลังจะล้มลงไว้ได้ทัน

“ท่านพี่” สตรีนางหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่น ก่อนจะเบิกตาด้วยความตกใจ “ว้าย ตายแล้ว เป็นอันใดหรือไม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ พวกเจ้าเจ็บหรือไม่”