บทนำ

00

บทนำ

“ไม่คิดว่าคุณชายตระกูลอี้จะตกต่ำถึงเพียงนี้” บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลา สวมอาภรณ์สูงศักดิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งริมฝีปากน่าหลงใหลแสยะยิ้ม สายตาเย็นชาจ้องมองร่างผ่ายผอมที่นั่งคุดคู้อยู่ภายในมุมอับของกรงเหล็กคุมขัง

ตลาดค้าทาสแสนโสมมหาใช่สถานที่เหมาะสมคู่ควรให้บุรุษผู้นี้มาเยือนนัก หากแต่เขาก็ยังเหยียบย่างเท้าเข้ามา เพียงเพื่อต้องการดูกับตาตนเองว่าคุณชายตระกูลอี้คนนั้นกำลังตกอยู่ในสภาพเช่นไร

“นายท่านต้องการสองคนนี้หรือขอรับ” ชายชราพ่อค้าเจ้าของทาสเอ่ยถามด้วยท่าทีกึ่งหวาดหวั่นกึ่งใจกล้า สายตาผ่านโลกมามากพอมองออกว่านอกจากบุรุษผู้นี้จะสูงศักดิ์แล้ว ยังหาใช่คนควรล่วงเกินแม้แต่น้อย

“สองคน?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความข้องใจ สายตาเจือความสงสัยมองสำรวจไปยังร่างที่นั่งอยู่ตรงมุมอับ ๆ นั่นอีกครั้งอย่างถี่ถ้วนก่อนจะพบว่าบนตักของร่างผ่ายผอมยังมีเด็กน้อยอีกคนหนึ่งนอนซบอยู่

พลันใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มฉายแววไม่สบอารมณ์เท่าใด บรรยากาศรอบกายแผ่กระจายกลิ่นอายกดดันอันหนักอึ้งเสียจนชายชราถึงกับสองขาสั่นเทาแทบก้าวไม่ออก ได้แต่เค้นหาเสียงที่จู่ ๆ ก็หนีหายพยายามเอ่ยอย่างยากเย็นกว่าจะจบประโยค

“หะ…หากนายท่านต้องการเพียงแค่คนเดียว ก็ย่อมได้ นะ...นายท่านต้องการเด็กน้อยหรือบุรุษคนนั้นกันขอรับ”

“เปิดประตู!” คนถูกถามไม่เพียงไม่ตอบยังเอ่ยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

พ่อค้าชราผงะไปชั่วครู่ พอตั้งสติได้ก็เร่งรีบควานหากุญแจเพื่อเปิดกรงเหล็กโดยทันทีและถอยหลังออกห่างไม่ยืนขวางทาง “เชิญขอรับนายท่าน”

ชายหนุ่มก้าวเท้าช้า ๆ เข้าไปด้านใน สายตาคมกริบจับจ้องคนตรงหน้า มุมปากแสยะยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างผ่ายผอมเองก็เงยขึ้นมาสบตาเขาเช่นกัน แม้จะเพียงแค่ชั่วครู่ก็ตาม...

“ใครเลยจะคิดว่าทาสที่นั่งอยู่ตรงหน้าข้าจะคือคุณชายอี้เฟิงกัน” เขาย่อกายลงตรงหน้าบุรุษซูบผอม มือหนาเอื้อมจับปลายค้างเรียวของอีกฝ่ายบังคับให้เงยขึ้น เมื่อได้จ้องมองจนพอใจจากนั้นก็สะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี

แรงของเขาทำให้ร่างซูบผอมที่เรี่ยวแรงน้อยอยู่แล้วซวนเซล้มตัวลงราบลงไปกับพื้นชื้นแฉะ ใบหน้าด้านหนึ่งถูกกระแทกตรง ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นท่อนแขนที่โอบกอดร่างเด็กน้อยเอาไว้ก็ไม่ยอมปล่อยหลุดออกจากกัน

ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยามและรังเกียจ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนหันหลังหนีให้กับคนเจ็บอย่างไม่นึกแยแสใส่ใจ ทว่าก่อนที่เขาจะเดินจากออกไป เสียงผะแผ่วคุ้นเคยก็รั้งฝีเท้าที่กำลังจะก้าวให้หยุดชะงัก

“หยางหมิง…”

เสียงเรียกขานแผ่วเบาแสนเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดชายหนุ่มกลับได้ยินมันแจ่มชัดราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังเอ่ยอยู่ใกล้ ๆ แนบชิดติดข้างใบหูของเขา แต่ถึงได้ยินกระนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะไม่เหลียวหันกลับไปมอง

“ข้าซื้อทั้งสองคน จัดการให้เร็วที่สุด” เขาบอกพร้อมกับโยนห่อเงินจำนวนหนึ่งทิ้งให้กับพ่อค้าชรา พ่อค้ารับถุงเงินมาด้วยความดีใจก่อนก้มหัวโค้งกายนอบน้อมรับคำ

เสียงฝีเท้ามั่นคงเดินห่างออกไปไกลแล้ว ทว่าร่างผ่ายผอมยังนอนนิ่งราบกับพื้นสกปรกอย่างไม่นึกรังเกียจ ในอ้อมแขนโอบประคองเด็กน้อยเอาไว้ไม่ห่างกาย เมื่อครู่ยามล้มลงเขาใช้อ้อมแขนป้องกันเด็กน้อยเอาไว้ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แม้ใบหน้าข้างหนึ่งและท่อนแขนของตนเองต้องกระแทกกับพื้นแข็ง ๆ จนปวดแปลบแทบอยากจะหลุดส่งเสียงร้องออกมา ตอนนี้รอยช้ำเริ่มออกฤทธิ์ เขาทั้งรู้สึกเจ็บทั้งรู้สึกเหนื่อยล้าเสียยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ไร้แม้แต่กำลังจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งจึงทำได้เพียงแค่นอนอยู่นิ่ง ๆ ต่อไปเท่านั้น

ดวงตาหม่นหมองหลุบลง เขาครุ่นคิดอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งได้เห็นได้เจอ

“จะเป็นเจ้าไปได้อย่างไร ข้าคงทนหิวจนสายตาเลอะเลือน” 

เขาเอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาด้วยความนึกสมเพชใจ “อี้เฟิงหนออี้เฟิง คนคนนั้นหรือจะมาปรากฏตรงหน้าเจ้าในยามนี้” ร่างผ่ายผอมถอดถอนหายใจ หวนนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต ก่อนสติจะค่อย ๆ จางหายเข้าสู่ห้วงความฝัน

ความฝันแสนสุขที่เขายังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า...