บทที่ 1 พบหน้า

01 

พบหน้า

กลิ่นเหม็นอับยังคงอบอวลแม้เหมือนเบาบางลงกว่าครึ่งที่เคยได้กลิ่น ร่างผ่ายผอมพยายามขยับเปลือกตาหนักอึ้งราวถูกใครสักคนเอาก้อนหินสองก้อนวางทับเอาไว้ให้ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ครั้นลืมตาได้เขาพบว่าทั้งร่างกายของเขาเองก็คงกำลังถูกทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ด้วยเช่นกัน เพราะมันรู้สึกหนักอึ้งจนแทบไม่อาจขยับกาย

“แค่ก ๆ …” แม้กระทั่งยามไอยังรู้สึกปวดหนึบไปทั่วราวกับว่าร่างกายอ่อนแอนี่กำลังใกล้จะแตกสลาย เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะกัดฟันทนค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง

“หึ…” เสียงเค้นหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง เพราะไร้แสงสว่างจากตะเกียง ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงเก่า ๆ มองเห็นไม่ชัดนัก ต่างจากอีกฝ่ายที่กลับมองเจ้าของร่างบนเตียงได้อย่างแจ่มชัด

ร่างผ่ายผอมอดนึกหวาดระแวงไม่ได้ เขาพยายามจดจ้องไปทางต้นต่อเสียงทว่ากลับยากเกินจะมองเห็นสิ่งใดเพราะภายในห้องมืดสนิท ยิ่งเหงาสูงโปร่งลุกยืนขึ้น ระยะห่างค่อย ๆ ขยับใกล้เข้าหาอี้เฟิงก็ยิ่งหวาดกลัวเสียจนร่างกายสั่นเทาได้แต่ขดตัวกอดตนเอง

“จะ…เจ้าเป็นใคร ขะ…ข้าไม่มีสิ่งใดจะให้เจ้า” เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ไม่คิดเลยว่าจะลืมเลือนข้ารวดเร็วเช่นนี้” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงให้อีกคนได้เห็นเขาชัด ๆ ท่าทีตื่นตระหนกกว่าเก่าของอี้เฟิงทำให้เขาพึงพอใจราวพบเจอเรื่องสนุกน่าลุ่มหลงใหล “ก่อนหน้านั้นเจ้ายังจำข้าได้อยู่เลยมิใช่หรือ”

“หยางหมิง…”

ร่างผ่ายผอมเอ่ยเสียงแผ่วและสั่นเครือ ภายในใจเริ่มนึกสับสน อี้เฟิงเอื้อมมือซูบผอมหมายจะสัมผัสคนตรงหน้าเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้ฝัน การกระทำนั้นทำให้มือทั้งสองข้างของเขาถูกอีกฝ่ายจับรวบเอาไว้อย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันได้ตั้งตัว กว่าจะหาสติเจอทั้งร่างก็ถูกหยางหมิงคร่อมทับให้นอนราบลงไปกับเตียง มือแกร่งรวบลำคอระหงแน่น

อี้เฟิงจ้องมองใบหน้าที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้แม้กระทั่งลมหายใจอุ่น ๆ ดวงตาทั้งสองข้างพลันเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาหลั่งมันออกมาด้วยความรู้สึกเช่นไร ยามนี้เหมือนกับสติที่มีค่อย ๆ เลือนราง ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ลำคอปวดหนึบจนเขาต้องกระเสือกกระสน ทว่าเจ้าของใบหน้าคุ้นเคยกลับกำลังยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

“หากเจ้าคิดจะลืมข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้าจำข้าไปจนตาย อี้เฟิง”

หยางหมิงยอมปล่อยลำคออี้เฟิงให้เป็นอิสระ เขาจ้องมองร่างตรงหน้าสำลักเพราะพยายามเร่งสูดหายใจอย่างไม่นึกสงสาร มุมปากเหยียดยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายต้องดิ้นรนอย่างไร้หนทางสู้ ไม่ทันที่อี้เฟิงจะได้สติครบสมบูรณ์ มือหนาก็กระชากอาภรณ์บนร่างผ่ายผอมจนขาดวิ่นออก เผยให้เห็นร่างกายที่แทบจะเหลือเพียงเนื้อหุ้มกระดูกของอีกฝ่าย หยางหมิงจดจ้องเรือนร่างตรงหน้าด้วยแววตาสมเพช แต่กระนั้นมือหนาก็ยังคงขยับลูบไล้ไปตามเรือนร่างที่นอนหายใจอย่างยากลำบาก

อี้เฟิงพยายามปัดป้อง หากเพราะมีเรี่ยวแรงอยู่เพียงน้อยนิดการต่อต้านของเขาจึงแทบขัดขืนอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

เสียงสะอื้นร้องไห้เบา ๆ หาทำให้หยางหมิงใส่ใจสักน้อย “เหตุใดต้องขัดขืนข้า มิใช่ว่าร่างกายของเจ้าตกเป็นของใครต่อใครมานักต่อนักแล้วหรอกหรือ…”

เพียะ!

มือข้างหนึ่งที่หลุดออกจากพันธนาการได้ฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรง หยางหมิงจ้องมองอี้เฟิงด้วยสายตาแข็งกร้าว มุมปากแสยะยิ้มน่ากลัวโทสะเด่นชัด

“ร่างกายของข้า มีเพียงข้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เลือกว่าจะมอบให้แก่ผู้ใด” อี้เฟิงเค้นเสียงเอ่ยด้วยอารมณ์โกรธเคืองไม่แพ้กัน ดวงตาทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเกินกว่าที่จะสะกดกลั้นไหว ทว่าเมื่อพูดจบก็ถูกหยางหมิงใช้มือหนาบีบเข้าที่ปลายคาง ริมฝีปากแห้งผากถูกบดจูบอย่างรุนแรง ถูกบังคับให้เปิดรับด้วยการกัดแรง ๆ จนได้กลิ่นคาวเลือด อี้เฟิงไร้ทางเลือกจำยอมให้หยางหมิงส่งเรียวลิ้นเข้ามากวาดต้อน

หยาดน้ำตายังคงไหลอาบสองแก้มไม่หยุด เช่นเดียวกับหยางหมิงที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรังแกเช่นกัน มือหนาค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามร่างผ่ายผอมช้า ๆ แตะสัมผัสบีบเคล้นไปทั่วทุกสัดส่วน อี้เฟิงรู้สึกเจ็บจนต้องนิ่วหน้า เขาจำยอมปล่อยให้หยางหมิงกระทำตามอำเภอใจเลิกดิ้นรนและขัดขืน เพียงทิ้งร่างกายให้นอนแน่นิ่งราวกับสิ่งของไม่มีชีวิต

แต่อี้เฟิงต้องนิ่วหน้าอีกครั้งเมื่อช่องทางด้านหลังถูกเรียวนิ้วยาว ๆ ของหยางหมิงแทรกชำแรกเข้ามาอย่างฝืดเคือง ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเบลอด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่อาจทนสะกดกลั้นเอาไว้ไหว เขาหลับตาลง ยอมรับชะตากรรมที่กำลังเกิดขึ้นกับตนเอง

“น่าสมเพช” หยางหมิงกระซิบเสียงแหบพร่าเบา ๆ ที่ข้างหูของอี้เฟิง ก่อนจะผละกายออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับว่าแสนรังเกียจ

“อี้หลานอยู่ไหน” อี้เฟิงถามหลังพลิกกายหนีอีกฝ่าย เขาค่อย ๆ คว้าหยิบอาภรณ์ที่ขาดริ้วขึ้นห่มกายนั่งกอดตัวเองแน่น

ทว่าทันทีที่เอื้อนเอ่ยจบนั่นกลับทำให้หยางหมิงยิ่งไม่พอใจ ร่างหนาเดินเข้าไปกระชากอาภรณ์ที่ห่มปกปิดคลุมกายอี้เฟิงเหวี่ยงขว้างทิ้งไปอีกครั้ง ก่อนจะดึงแขนของร่างผ่ายผอมให้ยอมหันกลับมาสบตาเขา อี้เฟิงไม่ขัดขืน ปล่อยร่างกายถลาไปตามแรงของหยางหมิง เงยมองจดจ้องใบหน้าของหยางหมิงด้วยหยาดน้ำตา

“ลูกของข้าอี้หลาน เจ้าพาเขามาด้วยหรือไม่”

“เด็กคนนั้นคือลูกของเจ้า?” หยางหมิงคิ้วขมวดเป็นปมถามย้ำด้วยความสงสัย

“ใช่ เขาเป็นลูกของข้า” อี้เฟิงตอบกลับอย่างหนักแน่นเช่นเดียวกัน

อี้หลานเป็นลูกของเขา ลูกของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น…

หยางหมิงปล่อยท่อนแขนของอี้เฟิงให้เป็นอิสระ “ลูกของเจ้าอย่างนั้นเหรอ” เขาสบถออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ “หากเจ้าอยากพบลูกของเจ้าก็จงทำตัวดี ๆ จากนี้ไปเจ้าเป็นทาสของตระกูลหยาง อย่าได้เรียกข้าอย่างสนิทสนมอีก”

“ข้าคงไม่บังอาจเทียบเคียงคุณชายหยาง”

“จัดการตัวเองซะ ข้าไม่อยากเห็นร่างกายที่แสนสกปรกโสมมของเจ้า” หยางหมิงว่าพร้อมโยนอาภรณ์ที่ตกอยู่ไม่ไกลให้กับอี้เฟิง ร่างบางไม่ทันตั้งตัวทำให้อาภรณ์ทั้งผืนนั้นกระแทกเข้าที่ใบหน้าแรงพอสมควร

อี้เฟิงค่อย ๆ พยุงร่างกายบอบช้ำพยายามจัดการสวมใส่อาภรณ์ด้วยความยากลำบาก เรี่ยวแรงที่ก่อนหน้าฟื้นคืนมาบ้างเพราะได้พักผ่อนก็เหือดหายไปกับการดิ้นรนจากหยางหมิงแทบหมด ทันทีที่ขาเรียวลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง อี้เฟิงรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่มีแรงเหลือพอที่จะทรงตัว ร่างผ่ายผอมหลับตาแน่นเพราะรู้ว่าตัวเขาจะต้องล้มกระแทกลงกับพื้นแน่ แต่สุดท้ายร่างกายกลับหาได้รู้สึกถึงความเจ็บแปลบอย่างที่คิด

ดวงตาเรียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปลายจมูกของหยางหมิงอยู่ห่างจากปลายจมูกของอี้เฟิงเพียงน้อยนิด ก่อนจะทันได้ตั้งสติ อี้เฟิงก็ถูกหยางหมิงเหวี่ยงลงกับเตียงทันที

“ทำไมไม่ระวัง” หยางหมิงทำหน้าดุดัน ก่อนจะเดินเข้ามายื้อดึงอาภรณ์จากมือของอี้เฟิงไปถือไว้

“ขะ…ข้าใส่เองได้” อี้เฟิงคว้าอาภรณ์กลับมา ทว่าเมื่อออกแรงเยอะเกินไปกลับทำให้ร่างกายของเขาเซถลา

“อวดดี” หยางหมิงต่อว่าพร้อมคว้าร่างผอมบางให้ขยับเข้าใกล้ ๆ จากนั้นก็ช่วยสวมอาภรณ์ให้อี้เฟิง ถึงใบหน้าหล่อเหลาจะดูไม่สบอารมณ์ หากแต่อี้เฟิงกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายอ่อนโยนขึ้นกว่าตอนแรกไม่น้อย หากความคิดเมื่อครู่ก็ต้องสลายหายไปอย่างรวดเร็วเมื่ออี้เฟิงถูกอีกฝ่ายกระชากท่อนแขนให้ลุกขึ้นและเดินตามไป

“จะพาข้าไปที่ไหน” เขาถามด้วยความร้อนรน

“หากอยากเจอลูกของเจ้าก็ตามมาเงียบ ๆ” เพียงหยางหมิงพูดถึงอี้หลาน อี้เฟิงก็ยินยอมเลิกเอ่ยถามซักไซ้ให้ชักช้า สองเท้าเร่งเดินตามหยางหมิงอย่างรีบร้อนจนเผลอสะดุดเกือบจะล้มลงไปหลายต่อหลายครั้ง หากไม่มีมือหนาเอื้อมช่วยพยุง อี้เฟิงคงได้ล้มพับไปกับพื้น หยางหมิงนึกรำคาญจึงลดฝีเท้าลงเดินให้ช้าขึ้นอีกหน่อย ทว่ามือของเขาก็หาได้ปล่อยออกจากแขนของอี้เฟิงเช่นกันจนกระทั่งถึงที่หมาย

บ่าวใช้หน้าห้องเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดก็รีบเปิดประตูทันที หยางหมิงปล่อยมือจากท่อนแขนอี้เฟิง เดินนำเข้าไปด้านใน อี้เฟิงเองก็เดินตามเข้าไปเงียบ ๆ เช่นเดียวกัน

ตรงหน้าของพวกเขาคือเด็กน้อยกำลังนอนหลับตาพริ้ม ร่างเล็ก ๆ ซูบผอมไม่ต่างจากอี้เฟิงเท่าใดนัก เมื่อเห็นบุตรชายอี้เฟิงผู้เป็นบิดาก็วิ่งถลาเข้าไปหาในทันที นิ้วเรียวหยาบกร้านเพราะทำงานหนักค่อย ๆ ลูบใบหน้าเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม ดวงตาสองข้างแดงก่ำหยาดน้ำตาพลันค่อย ๆ รินไหลอีกครั้งด้วยความสงสารลูกของตน

เสียงสะอื้นเบา ๆ ของอี้เฟิงทำให้หยางหมิงขมวดคิ้วไม่พอใจ หากแต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกเช่นนั้น ร่างหนาเดินเข้าไปใกล้ ๆ มองเด็กน้อยอย่างพินิจ บุตรของอี้เฟิงเขาก็คือบุตรของอี้เฟิง ใบหน้าเด็กน้อยช่างเหมือนอี้เฟิงราวกับถอดแบบออกมา แต่ทว่าอีกส่วนก็กลับเหมือนใครอีกคนที่เขาคิดไม่ออกและคงไม่มีวันรู้ ยิ่งคิด ความคุกรุ่นก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น

“ลูกของเจ้าซูบผอม ข้าให้หมอมาดูอาการแล้ว วางใจเถิด” แม้จะไม่สบอารมณ์ หากแต่หยางหมิงก็ยังเลือกที่จะบอกให้อีกฝ่ายสบายใจ

อี้เฟิงก็ถลาตัวเข้าหาหยางหมิง ท่อนแขนบอบบางโอบกอดลำคอของคนตัวสูงอย่างแนบแน่น เขาซุกใบหน้าลงแนบอกแกร่ง ปล่อยหยาดน้ำตาที่ไม่มีวี่แววว่าจะแห้งเหือดง่าย ๆ รินไหล ต่อให้อีกฝ่ายนึกอยากผลักเขาออกเขาก็ไม่ขัดขืน หากแต่ยามนี้เขาเพียงแค่ต้องการที่พักพิงความอ่อนล้าสักชั่วครู่ก็เท่านั้น อี้เฟิงบอกกับตนเอง

หยางหมิงค่อนข้างตกใจเบิกตากว้างทำสิ่งใดไม่ถูก ครั้นนึกจะผลักออกเสียงสะอื้นของอีกฝ่ายก็ดังชัดในหัวของเขา มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นหมายจะสัมผัสปลอบโยน หากแต่จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มก่อนจะผินใบหน้ามองไปยังร่างของเด็กน้อย ความคุกรุ่นก่อตัวอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้เขากลับสะกดกลั้นมัน ปล่อยให้ร่างบางใช้หน้าอกของเขาเป็นที่พักพิงอย่างตามใจ