ตอนที่12 เปลือยท่อนบน

คนที่กำลังปูที่นอนรีบผุดลุกหลังชนข้างฝาหน้าตาตื่นเมื่อเห็นคนตัวโตเดินโชว์แผงกล้ามเข้ามาข้างใน ทำไมเขาถึงได้สวมใส่เพียงก่งเกงขาก๊วยสีดำตัวเดียวล่ะ

“ทำไมไม่ใส่เสื้อ”

“ทำไม หวั่นไหวกับกล้ามของผมหรือไง” เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มเอ่ยหน้าตาเฉย

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“มันร้อน”

“ร้อนก็ต้องใส่ เกิดใครมาเห็นนายในสภาพนี้แล้ว...”

“แล้วอะไร แล้วจะคิดว่าผมได้กับคุณแล้วรึไง”

“เลิกพูดจาหยาบๆ แบบนี้ได้ไหม”

“ผมก็พูดอ้อมๆ แล้วนะคุณ ถ้าหยาบมันจะอีกคำนึง”

“นี่...ไม่ต้องพูด หยุดพูด จะถอดเสื้อใส่เสื้อก็เรื่องของนาย” พิมแพรทองจิกหมอนจนแทบขาด ไม่ได้เขินแต่โมโหจนต้องหาที่ระบาย หากผู้ชายคนนี้เกิดเป็นหลานคุณยายของเธอมีหวังได้ถูกตำหนิอยู่ทุกเวลาเป็นแน่

รณภพนอนตะแคงจ้องมองสาวเจ้าที่อยู่อีกฟากของมุ้งหลังใหญ่ ดูเธอจะระแวงเขาไม่หาย ไม่อย่างนั้นคงไม่หาผ้ามาคลุมตัวจนเป็นมัมมี่แบบนั้น

“เรานอนไกลกันเกินไปรึเปล่าคุณ”

พิมแพรทองกรอกตาถอนหายใจ ดูเขาพูดออกมาได้ว่านอนไกลกันเกินไป เธอว่าเขาใกล้เธอมากเกินไปมากกว่า หากเขาลุกยืนแล้วก้าวขาเพียงสองก้าวก็ถึงตัวเธอแล้ว ยังดีที่มีผ้าขนหนูหลายผืนเอาไว้พันตัว ทั้งยังมีผ้าห่มคลุมอีกชั้น ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้เลยว่าจะหลับตาลงหรือเปล่า

“ผมถามทำไมไม่ตอบ”

“ฉันจะนอนแล้วไม่อยากพูด”

“ผมดีใจนะที่คุณนอนหลับลงได้”

พิมแพรทองมองค้อนคนที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่อยากจะโต้ตอบอะไรกับเขาแล้ว เพราะรู้ได้จากสีหน้าของรณภพว่าเขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอะไร ทว่าก็ยังจะพูดจายียวนกวนเธออยู่ได้

“ผมจะดับไฟแล้วนะ ถ้าคุณอยากจะลุกไปห้องน้ำก็ปลุกผมได้ แต่ถ้าผมสะลึมสะลือตื่นมาเผลอกอดคุณก็อนย่าถือสาผมล่ะ” เอ่ยจบก็ดับตะเกียงดวงน้อยลง

ตอนนี้มืดสนิทไร้แสงของสิ่งใดเล็ดลอดเข้ามาข้างใน พิมแพรทองกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ ยิ่งมืดเธอยังข่มตาหลับไม่ลงจริงๆ มือทั้งสองตอนนี้ก็กำหมัดเอาไว้แน่น หากได้ยินเสียงไม้ลั่นหรือมีมือของใครมาแตะต้องตัวของเธอ เธอก็พร้อมสู้เต็มที่

“คุณหนูผู้ดีเขาตื่นสายเหมือนกันทุกคนรึเปล่า”

ลืมตาขึ้นมาได้พิมแพรทองก็ต้องหน้าหงิก หากไม่ใช่ว่าเธอระแวงเขาเมื่อคืน เธอไม่ทีทางตื่นสายแน่

“รีบไปล้างหน้าล้างตาสิ ผมจะพาคุณไปเก็บผัก แล้วก็จะได้ไปทำกับข้าวให้เด็กอ้วนนั่น ป่านนี้หิวตายแล้วมั้ง”

พิมแพรทองผุดลุกออกจากมุ้งไม่พูดไม่จา เธอรีบเก็บมุ้งมือเป็นระวิง ไม่ใช่ว่ารีบจะไปทำอาหาร ทว่าไม่อยากอยู่ในกระท่อมสองต่อสองกับรณภพนานมากกว่านี้ต่างหาก

“คนที่นี่เขาปลูกผัก เลี้ยงไก่ไข่กันเป็นด้วยเหรอ คิดว่าจะปล้นจะจี้เขาเอาเงินมาใช้อย่างเดียว” สาวเจ้าเอ่ยขึ้นขณะกำลังย่อตัวตัดคะน้าต้นอวบๆ ใส่ตะกร้า ไม่คิดว่าใกล่กระท่อมของเธอจะมีแปลงผักหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นพืชผักสวนครัวหลายชนิด อีกทั้งแต่ละชนิดยังเป็นแปลงใหญ่ รวมไปถึงต้นผลไม้หลายอย่าง แถมยังมีโรงเรือนที่เอาไว้เลี้ยงไก่ไข่อีก

“แล้วที่กำลังตัดอยู่ไม่ใช่ผักหรือไงล่ะ ถ้าใช่ก็แปลว่าคนที่นี่ปลูกผักกินเป็น ไม่น่าถามคำถามไม่ฉลาดเลย”

พิมแพรทองเงยหน้าค้อนขวับให้กับคนที่ยืนกอดอก “ถ้านายฉลาดก็น่าจะรู้นะว่าเมื่อกี้ที่ฉันพูด ฉันประชด”

“อ้อ...ประชด ชอบจังเลยคนชอบประชด อยากรู้จังเลยว่าคนที่ปากดีประชดเก่งๆ เวลาอยู่บนเตียงกับผมจะปากดีแบบตอนนี้ไหมนะ”

“พอแล้ว ฉันจะไปทำกับข้าวแล้ว” สาวเจ้ารีบลุกยืนถอยหนีก่อนจะรีบปรี่ตรงไปยังบ้านของเขา ใครจะอยู่ให้เขาแทะโลมเล่น คำพูดคำจาของคนไร่อารยะนั้นไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็แสลงหูของเธอที่สุด

เดินมาถึงครัวพิมแพรทองก็เห็นต้นน้ำกำลังนั่งดื่มน้ำจนหมดแก้ว อีกทั้งตรงหน้ายังมีถ้วยข้าวต้มที่เพิ่งหมดไปหมาดๆ ด้วย

“อ้าวต้นน้ำ กินข้าวแล้วเหรอ”

“เรียบร้อยแล้วครับ พี่คนนี้ทำให้กิน” เด็กชายชี้ไปยังชายหนุ่มรูปหล่อแสนสุขุมที่กำลังเดินเข้ามายิ้มให้กับเธอ

“สวัสดีครับคุณแพร ผมทำข้าวต้มกุ้งเอาไว้ ถ้าคุณหิวก็กินได้เลยนะครับ”

“ขอบคุณ” เธอเอ่ยตอบอีกฝ่ายเสียงห้วนเพราะยังไม่ค่อยไว้ใจอีกฝ่ายเท่าไร แต่ก็ยอมรับว่าชายหนุ่มตรงหน้ามารยาทและมีท่าทีที่ดูเป็นมิตรกว่ารณภพเยอะ

“ขอบใจมากเอก”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“อืม”

รณภพกอดอกยืนมองพิมแพรทองไม่วางตาหลังจากเอกภาพได้เดินออกจากบ้านของเขาไป

“ทำไมมองคนของผมแบบนั้น”

“คนของนาย”

“ใช่ ทำไม”

“เปล่า ไม่มีอะไร” อยากจะพูดเหลือเกินว่าลูกน้องมารยาทดีกว่าเจ้านายหลายเท่า แต่เธอขอไม่หาเรื่องใส่ตัวดีกว่า

“ถ้าหิวก็กินข้าวต้มก่อนก็ได้”

“ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้วค่อยกินดีกว่า”

“ตามใจคุณ ผมกินหมดไม่รู้ด้วย”

จะกินหมดหรือไม่หมดเธอก็ไม่คิดจะแตะของที่ไม่ได้ทำกินเองอยู่ดี ขึ้นชื่อว่าคนในชุมโจรถึงจะดูมีมารยาทแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ เห็นทีเธอต้องเตือนต้นน้ำแล้วว่าอย่ากินอะไรของใครสุ่มสี่สุ่มห้า