ตอนที่11 นอนกับคุณ

หลังจากไข่เจียวหอมๆ เสร็จไปไม่นานนักต้มจืดเต้าหู้หมูสับกับหมูสามชั้นทอดหอมๆ ก็มาเสริฟอยู่ตรงหน้าหนุ่มน้อยกับหนุ่มใหญ่ สายตาของคนที่กินข้าวไข่เจียวกันไปแล้วคนละจานมองอาหารที่มีควันกรุ่นตรงหน้าตาเป็นมัน

“หอมมากเลยครับ”

“กินเยอะๆ เลยนะต้นน้ำ” พิมแพรทองตักข้าวใส่จานเด็กชายจนพูนจาน เมื่อวางทัพพีลงหมายจะตักหมูทอดใส่จานให้ต้นน้ำ ทว่ารณภพชิงทำสิ่งนั้นตัดหน้าของเธอไปแล้ว

สาวเจ้ามองจ้องคนตรงข้ามด้วยแววตาฉงน เขามีมุมนี้ด้วยเหรอ บทจะเป็นมีมารยาทขึ้นมาก็มีมาเสียดื้อๆ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเอาเสียเลย

“มองอะไร”

“เปล่า” เมื่อรู้ว่าถูกจับได้ก็ก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่จานของตัวเอง

“พูดจาให้มีหางเสียงให้สมกับที่เป็นคุณหนูหน่อยสิคุณ เปล่าค่ะ พูดเป็นเหรอครับ”

“ฉันมีมารยาทกับคนที่ควรจะมีมารยาทด้วยเท่านั้นแหละ”

“ผมตักให้คุณ ผมมีมารยาทกับคุณแล้วนะ ผู้ใหญ่ตักอาหารให้ แล้วคนที่เด็กกว่าต้องพูดว่ายังไงนะต้นน้ำ”

“ขอบคุณไงครับ”

“ขอบคุณ ค่ะ” พิมแพรทองเน้นคำสุดท้ายเสียงแข็ง ไม่ว่าจะเวลาไหนเขาก็จะต้องเอาชนะเธอให้ได้สินะ

สาวเจ้าถอนหายใจอ่อนแล้วก้มหน้าก้มตารับประทานข้าวในจานแม้จะรู้สึกฝืดคออยู่เต็มทีก็ตาม เธอจะต้องอยู่ที่นี่อย่างคนที่แข็งแกร่งและแข็งแรง จะต้องมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ ยิ่งทุกคนติดต่อเธอไม่ได้เธอมั่นใจว่าไม่นานพ่อกับแม่ของเธอก็ต้องตามหาเธอแน่นอน

ร่วมสองชั่วโมงที่พิมแพรทองง่วนอยู่ที่บ้านของรณณภพ หลังจากรับประทานอาหารและล้างถ้วยล้างจานเสร็จรณภพก็เดินมาส่งเธอที่กระท่อมกลางป่าที่ตอนนี้มีเพียงตะเกียงเจ้าพายุให้แสงสว่างอยู่สองดวง

พิมแพรทองยืนอยู่หน้ากระท่อมไม่ยอมเดินเข้าไปข้างในเพราะคนที่เดินมาส่งไม่คิดจะกลับไปเสียที “กลับไปสิ จะมารออยู่ทำไมล่ะฉันไม่หนีหรอก”

“ผมจะนอนเฝ้าคุณที่นี่”

สาวเจ้ามุ่นคิ้วเข้าหากันแทบผูกโบอีกครั้ง พูดออกมาได้ว่าจะนอนที่นี่หน้าตาเฉย ถ้าเขาอยู่แล้วเธอจะกล้านอนได้อย่างไรกัน

“ไม่ต้อง บอกแล้วไงว่าไม่ได้คิดจะหนี”

“อยากนอนที่นี่แล้วให้พวกคนของผมย่องมาหาคุณน่ะเหรอ อยากมีผัวหลายคนหรือไงคุณ พวกเนี้ยกลัดมันทั้งนั้นนะครับจะบอกให้ อยากรู้ไหมว่าถ้าพวกนั้นเข้ามาหาคุณทีเดียวทุกคนอะไรจะเกิดขึ้น”

“นี่ หยุดพูดนะ”

“ผมรู้ว่าคุณกลัวผม แต่ผมขอบอกไว้ก่อนว่าตอนนี้ยังไม่ได้พิศวาสคุณเท่าไร วางใจได้”

พิมแพรทองเงียบไปครู่หนึ่ง ให้เธอเลือกทางไหนก็ไม่ใช่ทางที่ดีสักทาง ทว่าหากเป็นเขาเฝ้าอยู่คนเดียวแล้วเกิดเขาทำอะไร เธอก็อาจจะสู้ได้มากกว่ามีผู้ชายหลายคน โอ้ย...เธอต้องเลือกให้เขานอนกับเธอที่นี่จริงๆ ใช่ไหม

“แล้วนายจะนอนตรงไหน”

“นอนกับคุณไง”

“อ้าว ไหนบอกว่าไม่พิศวาสฉันไง”

“ก็แค่นอน นอนหลับ คุณหมายถึงนอนแบบไหนครับ”

“โอ้ย...” พิมแพรทองอยากจะกรีดร้องออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“แล้วต้นน้ำล่ะ นายไม่เอามานอนที่นี่ด้วยเหรอ”

“ผมให้ต้นน้ำนอนกับคนของผมที่บ้าน ที่นี่มีแค่เราสองคน คุณจะถามอะไรนักหนาไปอาบน้ำซะทีเถอะ กลิ่นเริ่มเปรี้ยวแล้วนะครับ”

“นายนี่มัน หึ่ย...” พิมแพรทองเดินหน้าบูดบึ้งเข้าไปหยิบเสื้อผ้าจากในกระท่อม จากนั้นก็ตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ข้างหลังกระท่อม

“อย่าอาบนานนะคุณ เดี๋ยวงูเงี้ยวเขี้ยวขอมันจะเลื้อยมาฉกเอา เดี๋ยวผมก็ต้องไปดูดพิษให้อีก”

“เงียบไปเลย”

“หึ่...” รณภพขำในลำคอ จะว่าไปการปั่นประสาทพิมแพรทองเล่นนี่ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน หากถึงวันที่ต้องปล่อยเธอไปก็ไม่รู้ว่าจะหาใครให้แกล้งแล้วสนุกได้เท่าเธออีก

สาวเจ้าออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคอกระเช้าสีน้ำตาลและผ้าถุงสีดำ “เสื้อผ้าที่มันใส่ง่ายๆ ไม่มีหรือไง”

“บ่นอะไร”

“อ๊าย...” พิมแพรทองตกใจจนตัวโยนหน้าเหยเก ไม่คิดว่ารณภพจะโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้

“ตกใจอะไร” คนตัวโตยังคงตั้งคำถามหน้าซื่อ

“มายืนทำไมอยู่ตรงนี้เล่า” จู่ๆ เขาก็พุ่งออกมาหาเธอดื้อๆ เธอก็นึกว่าผีที่ไหนโผล่มาจากหลังต้นไม้น่ะสิ

“ก็มายืนเฝ้าคุณน่ะสิ แล้วบ่นอะไร ใส่ไม่ได้หรือไงเสื้อผ้าพวกนี้น่ะ”

“ใส่ได้ แต่...” เธอจะพูดออกไปได้ยังไงว่าเสื้อผ้าพวกนี้มันดูถอดง่าย ไม่เหมาะกับการใส่นอนกับผู้ชายแปลกหน้าเลยสักนิด

“แต่อะไร ดูท่าคุณก็ใส่เป็นนี่” เขามองแล้วเธอก็สวมใส่ผ้าถุงได้แน่นหนาดี แล้วทำไมยังมีสีหน้ากังวลอยู่อีก หรือว่า...

“อ๋อ กลัวผมจะถลกผ้าถุงคุณงั้นสิ กางเกงในไม่ได้ใส่หรือไง”

“ไอ้บ้า พูดจาแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง”

“ก็พูดตรงๆ ไงครับ คุณจะได้ไม่ต้องกังวล เข้ากระท่อมไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจะอาบน้ำบ้าง”

พิมแพรทองเดินจ้ำอ้าว ส่ายหัวพัลวันให้กับคนเถื่อน เธออยากจะกรี๊ดให้กับคำพูดของคนที่โตมาไร้อารยะวันละหลายร้อยรอบ หากเธอต้องอยู่ที่นี่นานแรมเดือนมีหวังได้อกแตกตายเพราะคำพูดขวานผ่าซากไร้มารยาทของเขาแน่