ตอนที่16 ผัวคนแรก

“อื้อ...” เสียงครงหวานของสาวเจ้าถูกกลืนเข้าไปในลำคอของรณภพ ยิ่งเห็นแววตาเว้าวอนในดวงตาคู่สวย ลูกผู้ชายอย่างเขาก็รีรอไม่ได้อีกต่อไป เขาชักรูดหัวเห็ดอยู่สองสามครั้งก่อนจะยัดมันเข้าไปกึ่งกลางกลีบกุหลาบงามที่ปิดสนิท

“อึก อื้อ...” รู้ว่าคนตัวเล็กก็ทรมานเพราะเธอเริ่มส่งเสียงร้องท้วงและพยายามดิ้นหนี ทั้งตัวตนของเขาก็ถูกบีบรัดจนแทบปริแตกเมื่อยังยัดตัวตนเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่ง ครั้นจะให้เขาหยุกเอาไว้ก่อนคงไม่ได้เพราะตอนนี้อยากจะบดสะโพกสาวกระแทกคนใต้ล่างเต็มทีแล้ว

ที่ทำได้ก็คือการเล้าโลมด้วยลีลาที่เร่าร้อนและกอดรัดคนตัวเล็กไม่ไห้คิดดิ้นหนีก่อนจะบดยัดตัวตนใหญ่ยาวเข้าไปในร่องสวาทจนสุดลำ ปึก

“อื้อ... ฮือ ฮือ ฮือ...” เสียงร้องพร้อมน้ำตาของสาวเจ้าทะลักออกมาเรื่อยๆ ทั้งเนื้อตัวของเธอก็สั่นเทาจนชายหนุ่มรู้สึกได้ แต่ความกระสันเสียวซ่านในกายของเขามันพลุ่งพล่านแผ่ซ่านไปทั่งร่างจนผ่อนการกระทำไม่ได้ หวังว่าเธอจะรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาได้จนจบศึกสวาทครั้งนี้ก็แล้วกัน

คิดได้ดังนั้นก็เริ่มสาวแท่งร้อนเข้าออกร่องสวาทเนิบนาบในขณะที่ส่งลิ้นร้ายตวัดฉกชิมความหวานในโพรงปากนุ่มไม่หยุด

“ฮื่อ ฮือ ฮือ ฮือ...” ความเจ็บจุกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวของพิมแพรทอง น้ำตาของเธอทะลักออกมาราวกับสายน้ำไหล ความเจ็บนั้นทำให้เธอไร้เรียวแรงดิ้นหนีหรือร้องขอให้เขาหยุด ได้แต่ภาวนาในใจให้ความอดสูนี้จบลงโดยเร็วเสียที

รณภพยังคงกระแทกกระทั้นคนตัวเล็กไม่คิดผ่อน ยิ่งตัวตนของเขาอยู่ในโพรงสวาทนานเท่าไรก็เหมือนถูกดึงดูดให้ไม่อยากหาความสุขในร่างกายสาวเจ้านานเท่านั้น เขาละจากริมฝีปากบางก้มลงดูดดึงยอดถันชูชันและเริ่มรัวสะโพกขึ้นเรื่อยๆ ไม่สนเสียงร้องท้วงของคนตัวเล็กเพราะกำลังควบคุมอารมณ์ดิบเถื่อนไม่ได้

“ฉันเจ็บ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ...”

“อ้า... อึก” รณภพรัวสะโพกบดแท่งร้อนกระแทกเข้าร้องสวาทถี่กระชั้นหนักหน่วงจนเตียงลั่นเสียงเอี๊ยดอ๊าดผสมกับเสียงร้องของคนตัวเล็ก ทว่าตอนนี้ก็เหมือนเขาหูดับเพราะเมามันอยู่กับความสุข ผ่านเวลาไปพักใหญ่จนฟ้ามืดศึกสวาทครั้งนี้ก็เริ่มสงบลงเพราะสาวเข้ารับความทรมานไม่ไหวจึงสลบเหมือดคาเตียงไป

เสร็จสิ้นกิจกรรมสวาทรณภพก็ทำหน้าที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวและปฐมพยาบาลให้พิมแพรทองด้วยตัวเองจนหญิงสาวได้ฟื้นขึ้น ทว่าก็ยังอยู่ในอาการอิดโรยและยังคงมีน้ำตาไหลออกมาตลอดเวลา

รณภพนอนกอดก่ายคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ยิ่งรู้ว่าเขาเป็นคนแรกของเธอก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เขาควรจะสาแก่ใจที่ได้ตัวของว่าที่คู่หมั้นของน้องชายต่างแม่มากกว่า

พิมแพรทองอยากจะหนีจากอ้อมกอดของรณภพ ทว่าเธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขยับเขยื้อนกายไปไหน แต่อย่างไรเธอก็ไม่ลืมที่จะพูดถึงสัญญาที่เขาให้เอาไว้

“ปล่อยต้นน้ำตามสัญญาด้วยล่ะ”

“ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะ”

“นายมันเลว เลวที่สุด” เธอหันมองค้อนคนที่กำลังกอดทั้งน้ำตา

“ผมล้อเล่น ให้คนไปส่งตั้งแต่หัวค่ำแล้ว คุณเลิกร้องให้ได้แล้ว”

พิมแพรทองหลับตาถอนหายใจ โล่งอกที่ตอนนี้ต้นน้ำปลอดภัยเสียที หลังจากนี้ก็เหลือแต่ตัวของเธอแล้วว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร ราคีนี้ที่เขามอบให้คงเป็นปมในใจของเธอไปตลอดชีวิต เธอจะไม่มีวันให้อภัยคนชั่วอย่างเขาไปตลอดชีวิต

หลังจากศึกสวาทครั้งนั้นจบลงพิมแพรทองก็ไข้กินจนนอนซมร่วมสามสี่วัน โดยมีรณภพดูแลเธอไม่ห่าง ทั้งคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวหาข้าวขายาให้กิน แม้นเขาจะทำตัวเป็นคนดีเพียงใด แต่ในสายตาของพิมแพรทองก็ยังไม่เคยมองว่าเขาดีแม้แต่วินาทีเดียว

อาหารฝีมือของเขาที่เธอยอมกินก็เพราะจำใจอยากจะหายป่วยไวๆ หากเธอจะหนีอีกครั้งจะได้มีเรี่ยวแรง ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดว่าเธอนั้นต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ จะไม่ยอมเป็นทาสกามของโจรชั่วอยู่ที่นี่นานแน่นอน

เมื่อดีขึ้นจนใช้ชีวิตได้เป็นปกติพิมแพรทองก็ออกมาทำงานตามปกติที่เคยได้ทำ เธอพยายามสงบเสงี่ยมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะต้องการให้รณภพวางใจว่าเธอจะไม่คิดหนี แต่การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เธอยังคงคอยสังเกตสังกาทางหนีทีไล่อยู่ตลอด

“เช้าออกเรือ กลับมาตอนบ่าย แล้วตอนบ่ายคนในเกาะก็พักผ่อน ออกกันมาอีกทีก็ช่วงเย็น เวลาบ่ายนี่แหละเหมาะที่สุด” เธอพึมพำเสียงเบา สายตายังคงจับจ้องไปยังเรือที่จอดอยู่ไกลๆ

“พึมพำอะไร”

เสียงของโจรหนุ่มทำสาวเจ้าหลุดจากภวังค์ “เปล่า” เธอรีบส่ายหัวพัลวันหวังว่าสิ่งเขาจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่

“คืนนี้ผมจะไม่อยู่ นอนคนเดียวได้ใช่ไหม”

“แล้วนายจะไปไหน กลับเมื่อไร”

“จะไปไหนก็เรื่องของผม ทำตัวเหมือนเมียตามจิกผัวเลยนะคุณน่ะ”

“อย่าพูดแบบนี้นะ ฉันไม่ใช่...”

“ไม่ใช่เมีย จะพูดแบบนี้ใช่ไหม” รณภพยืนหน้าไปมองจ้องหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบกระซาบข้างใบหูขาว “คงต้องรื้อฟื้นกันหน่อยล่ะมั้ง คุณจะได้จำว่าผัวคนแรกของคุณคือผม”

พิมแพรทองรีบถอยหลังหนีแล้วหันไปหยิบจับมีดจับเขียงเตรียมจะทำอาหารเย็น

รณภพพอใจที่กวนอารมณ์พิมแพรทองได้สำเร็จ แค่ได้เห็นเธอหน้าบึ้งตึงเพียงแค่นี้เขาก็ออกจากบ้านอย่างอารมณ์ดีได้แล้ว

“คนบ้า ไปข้างนอกให้นานๆ เลยนะ” เธอบุ้ยปากตามหลังคนที่กำลังออกจากบ้าน พูดออกมาได้ยังไงว่าตัวเองเป็นผัวของเธอ เธอยอมเอาตัวเข้าแลกกับอะไรเขาก็น่าจะรู้ดี