ตอนที่19 รักมานาน

ในไร่ส้มขนาดใหญ่ของอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ เช้านี้ที่บ้านของเจ้าของไร่ตอนนี้ค่อนข้างตึงเครียดเป็นพิเศษ เพราะเกิดเหตุราคีคาวที่ทำให้ครอบครัวของไหมพราวงามและครอบครัวของปฐวีมารวมตัวกันที่นี่

เหตุเกิดเมื่อช่วงเช้าที่เดือนประดับมาหาหลานชายตนโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวเพราะอยากจะเซอร์ไพรซ์ ทว่าก็ถูกเซอร์ไพรซ์กลับเพราะเธอเห็นเต็มสองตาว่าปฐวีและไหมพราวงามนอนกอดก่ายกันอยู่ในห้องนอน

เป็นเหตุทำให้เธอต้องโทรตามให้แม่ของปฐวีและทางครอบครัวของไหมพราวงามมาปรึกษาหารือกันที่นี่ว่าจะเอาอย่างไรกับเด็กทั้งสองคน

“ไม่รักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย ยายเคยสอนแกว่ายังไงยายพราว” ตั้งแต่มาถึงมณีพรรณยังไม่หยุดต่อว่าไหมพราวงาม เพราะเธอสอนนักสอนหนาว่าอย่าชิงสุกก่อนห่าม หากรู้ไปถึงไหนก็อายเขาไปถึงนั่น อีกทั้งปฐวีก็ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของพิมแพรทอง ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าหากพิมแพรทองรู้เรื่องราวจะว่าอย่างไร เมื่อคืนเธอไม่น่าอนุญาตให้หลานสาวคนนี้ไปงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนร่วมรุ่นเลยจริงๆ คิดว่าโตจนเรียนจบแล้วน่าจะคิดได้ว่าไม่ควรทำอะไรให้เสื่อมเกียรติของตัวเอง ทว่าก็คิดไม่ได้จริงๆ

“พราวขอโทษค่ะคุณยาย ขอโทษทุกคนจริงๆ ค่ะที่ทำให้ผิดหวัง” ไหมพราวงามเอาแต่ยกมือไหว้ทุกคนประหงกๆ เธอเองก็ยังปะติดปะต่อเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้มาอยู่ที่นี่ ที่น่าตกใจมากไปกว่านั้นก็ตรงที่ตื่นมาแล้วเห็นตัวเองอยู่บนเตียงของปฐวี แล้วคนที่เห็นเธอในภาพนั้นก็ยังเป็นคุณย่าของชายหนุ่มกับดารกา ดาราสาวในสังกัดของปฐวีอีก

“พราวไม่ผิดครับ ผมผิดเองครับคุณยาย เมื่อคืนผมล่วงเกินเธอเองครับ”

ไหมพราวงามเบิกตาโพลง เธอลืมหายใจไปชั่วขณะก่อนจะลูบๆ คลำๆ ตัวเองอย่างไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ เหรอ

นี่เราเสียตัวให้พี่วีไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย เสียงในหัวค่อยๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของไหมพราวงามเรื่อยๆ  จากนั้นภาพทุกอย่างตรงหน้าของเธอก็มืดสนิทลง

“พราว!” ทองพญารีบประคองหลานสาวเอาไว้

“ทำไมถึงได้ขาดความเป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้ตาวี”

“ผมรักพราวครับ รักมานานแต่ไม่ได้บอกใคร เมื่อคืนเลยอดใจไม่ได้ครับ”

“โอ้ย ฉันจะเป็นลม”

ไม่เพียงแค่มณีพรรณที่จะเป็นลมเท่านั้น ทางฝั่งย่าและแม่ของปฐวีก็แทบลมจับไปตามๆ กัน แต่ดารกานั้นได้แต่นั่งเงียบแม้นอกจะแทบระเบิดก็ตาม

“ไหนๆ ก็เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว คุณแม่คะ ให้ทั้งสองคนแต่งงานกันให้เร็วที่สุดดีไหมคะ” ทองพญาเห็นทีจะไม่ได้ดองกับเพื่อนตามหวังแล้ว ทว่าหากหลานสาวของเธอได้ปฐวีเป็นคู่ครองก็เป็นเรื่องที่ดี แต่จะดีกว่าหากไม่เกิดเรื่องงามหน้าขึ้นก่อน

“ฉันก็เห็นด้วยค่ะคุณแม่ ยังไงฉันก็จะให้ตาวีรับผิดชอบหนูพราวค่ะ” ปานทิพย์เห็นด้วยกับความคิดของทองพญา หากลูกชายเธอกล้าพูดออกมาสักนิดว่าไม่ได้รักชอบพิมแพรทองแต่รักไหมพราวงามเธอก็จะไม่ตั้งหน้าตั้งตาอยากจะให้ปฐวีหมั้นกับพิมแพรทองแน่

“มันก็ต้องอย่างนั้น” มณีพรรณเอ่ยออกมาเสียงห้วน

“พี่วีไม่ผิดนะคะ เมื่อคืน” ไหมพราวงามรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้ก็รีบเอ่ยปากพูดยอมรับผิดด้วยตัวเอง เพราะเมื่อคืนหากจะมีคนผิดเธอก็ผิดด้วยที่มาที่นี่ได้อย่างไรก็ยังไม่รู้ตัว

ปฐวีรู้ว่าไหมพราวงามกำลังจะพูดอะไร เขาเลยเอ่ยตัดบทเธอดื้อๆ “เมื่อคืนผมผิดครับ ผมยอมรับครับ”

“พวกเด็กๆ ออกไปก่อน ยายจะคุยกันตามประสาผู้ใหญ่”

“ครับ” ปฐวีเข้าไปประคองไหมพราวงามพากันออกไปข้างนอกโดยมีดารกาเดินตามหลังไปติดๆ

“งานที่จะต้องคุยวันนี้คงไม่ได้คุยแล้วมั้งคะคุณวี” ออกมาจากห้องรับแขกได้ดารกาก็เอ่ยเสียงแข็งกับปฐวี หากเมื่อคืนปฐวีไม่ส่งข้อความมาหาเธอว่าอยากจะคุยงานกันที่นี่เธอไม่โผล่มาที่นี่แน่นอน อีกทั้งเขายังทำเรื่องน่าเกลียดให้เธอเห็น นี่หรือคนที่บอกว่ารักเธอนักหนา

“ขอโทษที่ทำให้คุณเสียเวลานะดาว วันนี้คุณกลับไปก่อนก็ได้”

“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นค่ะ” ดาราสาวสุดเซ็กซี่หันหลังขวับตรงไปยังประตูหน้าบ้าน

ปฐวีมองตามหลังดารกาด้วยแววตามีเลศนัย ทว่าเขาก็ต้องหันมาสนใจคนที่กำลังประคองในอ้อมแขนไปนั่งที่โซฟา

“พี่วีคะ ม่ะ...เมื่อคืนเราสองคน...คือ” ไหมพราวงามหันมาถามคนที่กำลังนั่งลงข้างกายด้วยแววตาฉงน จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคิดว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นเป็นความฝัน

ปฐวีมองออกว่าตอนนี้ไหมพราวงามท่าจะจำอะไรไม่ได้ ไม่เป็นไร เขาจะใส่ความทรงจำให้เธอเองก็ได้ “ใช่ เมื่อคืนพี่ล่วงเกินพราวจริงๆ พี่ชอบพราวมานานแล้ว แล้วเมื่อคืนก็เลยเผลอทำแบบนั้น พี่ขอโทษ แต่พี่จะรับผิดชอบพราวเอง พราวโอเคใช่ไหม”

ไหมพราวงามนั่งอ้าปากค้าง “ก็...” จะตอบยังไงดีไม่ให้น่าเกลียด จะบอกว่าเสียใจก็ไม่ใช่ จะว่าดีใจก็ไม่เชิง แต่ในเมื่อเรื่องราวของเธอกับเขาถึงหูถึงตาผู้ใหญ่ ยังไงเธอก็ต้องโอเคที่เขาอยากจะรับผิดชอบ

“คือ พราวก็ไม่ได้รังเกียจอะไรพี่วี แต่ว่า พราวยังงงว่าเมื่อคืนพราวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“เรื่องนั้นพี่เองก็ไม่รู้ เอาไว้เราค่อยหาคำตอบกัน แต่พราวเต็มใจแต่งงานกับพี่จริงๆ ใช่ไหม”

“ผู้ใหญ่ว่ายังไงพราวก็ต้องว่าตามค่ะ ในเมื่อทุกคนรับรู้ว่าเราสองคนนอนด้วยกัน”

ปฐวีอมยิ้มอ่อน จะว่าไปไหมพราวงามก็หัวอ่อนแล้วก็ว่าง่ายอยู่เหมือนกัน คราแรกคิดว่าเธอจะโวยวายเสียอีกเมื่อรู้ว่าเขาทำไม่ดีกับเธอ ดีแล้ว อะไรๆ ที่เขาคิดเอาไว้มันจะได้ไม่ยุ่งยาก

ไหมพราวงามจ้องหน้าปฐวีให้เต็มตาอีกรอบ “พราวไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหมคะ”

ปฐวีดึงมือของหญิงสาวมากุมเอาไว้ “ไม่ได้ฝัน นี่เรื่องจริงนะพราว”

“หา...” สาวเจ้าพิงหลังแหมะไปกับโซฟาตัวใหญ่ ในใจตอนนี้มีทั้งดีใจแล้วก็เสียใจ ดีใจที่จู่ๆ คนที่เธอแอบรักก็มาบอกว่ารักเธอเหมือนกัน ทว่าก็เสียใจที่ทำให้คนในครอบครัวต้องปวดหัวและขายหน้า