ตอนที่18 สลบคาเตียง

รณภพหายใจถี่กระชั้น อีกทั้งยังหน้าตาเนื้อตัวแดงก่ำ ไม่ต้องให้เดาเขาก็พอจะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตัวเอง และพอจะเดาออกว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจากฝีมือของใคร

“ผมว่า...” เอกภาพเห็นท่าทางของเจ้านายหนุ่มขณะพานั่งเรือกลับมาก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายตัวเอง

รณภพรู้ว่าเอกภาพจะพูดอะไร เพราะเขาเองก็รู้ตัวเองแล้วเช่นกัน “ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนบอกให้คุณมาหาผม”

“บัวครับ”

“อืม ส่งผมแค่นี้ก็พอ คุณไปดูแลที่งานเลี้ยงแทนผมด้วย”

“ครับนายหัว” เอกภาพยืนมองนายหัวหนุ่มจนเขาขึ้นบ้านไปเรียบร้อย ถึงยอมหันหลังกลับไปที่เรือได้ เพราะตอนนี้คนที่จะทำให้เจ้านายของเขาดีขึ้นได้ก็เห็นจะเมีเพียงแค่พิมแพรทองเท่านั้น

ว่าไปเขาก็แปลกใจไม่น้อยที่เจ้านายของเขายังคงไม่ปล่อยหญิงสาวไป ทั้งที่ก็ได้ทำตามแผนที่ต้องการแล้ว ไม่ใช่ว่าเรื่องที่เขาเคยคิดเอาไว้มันจะเป็นจริงตามที่สุด หากเป็นเช่นนั้นก็สุดแล้วแต่เวรแต่กรรมของปัญหาหัวใจ เพราะหากรณภพปักใจในตัวของพิมแพรทอง เขาคงไม่ยอมให้หญิงสาวหมั้นกับปฐวีง่ายๆ แน่ ถึงวันนั้นเขาจะคอยดูว่าเจ้านายของเขาจะเลือกหัวใจตัวเองหรือจะเลือกแก้แค้นกันแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก พิมแพรทองดีดตัวลุกขึ้นมาหลังจากล้มตัวลงนอนได้ไม่เท่าไร “ใครกัน” เธออุทานเสียงแผ่วเบา ทั้งสีหน้ายังเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เมื่อรู้สึกถึงอันตรายก็ไม่สายจะหาของติดไม้ติดมือเอาไว้ป้องกันตัวเอง สิ่งนั้นอยู่ไม่ไกล เป็นแจกันดอกไม้ใบเดิมที่ใช้ฟาดหัวรณภพ

“แพร เปิดประตูให้ผมหน่อย”

เมื่อได้ยินเสียงคนข้างนอกสาวเจ้าในเดรสชุดนอนแขนยาวก็วางแจกันลง ทว่าก็ยังมีสีหน้าแปลกใจไม่หายว่าทำไมเขาถึงได้กลับมาเร็วกว่าที่บอก “ไหนว่าคืนนี้จะไม่กลับ”

“นี่นาย!” สาวเจ้าตกใจอุทานเสียงหลง ไม่ทันที่เธอจะเปิดประตูได้เต็มที่คนตัวโตก็พุ่งเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น

รณภพรีบปิดประตูล็อคกลอนแน่นหนาแล้วดันตัวสาวเจ้าให้ถอยหลังไปนอนอยู่ที่เตียง พิมแพรทองเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง มันจะเกิดขึ้นกับเธออีกแล้วเหรอ

“อื้อ...” ไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามสิ่งใด ริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาจูบปิดปากเอาไว้ เป็นอีกครั้งที่เขาไม่นุ่มนวลกับเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวดั่งกองเพล เมื่อความกลัวคืบคลานเข้าในหัวใจน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลลงมาจากหางตาอัตโนมัติ

เสื้อผ้าของเธอถูกเขากระชากจนขาดวิ่น มือทั้งสองถูกตรึงเอาไว้บนเตียงนุ่ม เขากระทำกับร่างกายของเธออย่างป่าเถื่อนดั่งสัตว์ร้ายที่กำลังขย้ำเหยื่อ เป็นอีกครั้งที่พิมแพรทองต้องเจ็บปวดทั้งกายและใจเพราะเขา

คนตัวโตรับรู้ได้ถึงน้ำตาของหญิงสาว แต่จะให้เขาหยุดการกระทำลงเห็นจะเป็นไปได้ยาก คราวนี้เขาเล้าโลมให้เธอเคลอบเคลิ้มก่อนไม่ไหวเพราะฤทธิ์ของยาทำให้เขาอยากจะระบายอารมณ์ดิบออกมาเต็มทีแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะใช้เวลาละเมียดละไมถอดเสื้อผ้าของหญิงสาว แม้กระทั่งเสื้อผ้าของเขาเองก็ไม่อยากเสียเวลาถอด เมื่อปลดเข็มขัดกางเกงยีนส์ได้ก็ควักตัวตนที่กำลังผงาดใหญ่โตเสียบเข้าไปในร่องสวาทที่กำลังแห้งผาดในทันที

“อ๊าย...” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังเต็มสองรูหูในขณะที่เขากดสะโพกแกร่งพาตัวตนใหญ่ยาวของเขาเข้าไปในร่องสวาทของเธอคราเดียวจนมิดในขณะที่ไร้น้ำหล่อลื่นมาลดความเจ็บ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เขาก็เหมือนจะตายหากไม่ได้ระบายอารมณ์ออกในตอนนี้

นานสองนานที่รณภพขย่มคนตัวเล็กจนจมเตียง เขากระแทกกระทั้นพาแท่งร้อนฉ่ำวาวเข้าออกร่องสวาทอุ่นนุ่มเน้นหนักถี่รัวไม่เคยลดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า เตียงนุ่มส่งเสียงดังเป็นจังหวะการกระแทกคลอไปกับเสียงคำรามของรณภพ และเสียงร้องให้ของคนตัวเล็ก เป็นอีกครั้งที่กว่าศึกสวาทจะจบลงได้ก็เล่นเอาเสียจนสาวเจ้าสลบคาเตียง

สิ้นศึกสวาทรณภพก็เช็ดเนื้อเช็ดตัวเอาคราบเลือดกับคราบน้ำกามออกจากตัวหญิงสาว หลังจากที่เธอเริ่มลืมตาได้อีกครั้งเขาก็ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อน ส่วนเขาที่ยังหลงเหลือความหื่นกระหายอยู่บ้างก็เข้าไปจัดการกับตัวเองอยู่ในห้องน้ำ เพราะหากจะใช้ร่างกายของหญิงสาวระบายอารมณ์อีก เขาเดาได้เลยว่าเธอรับไม่ไหวแน่ๆ

เช้านี้เป็นเช้าที่รณภพค่อนข้างหัวเสียพอสมควร เพราะพิมแพรทองเอาแต่นอนร้องให้ ทั้งที่เขาก็อธิบายไปแล้วว่าเมื่อคืนที่เขาทำกับเธอแบบนั้นเพราะเหตุผลอะไร

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ” เขาพยายามอธิบายให้คนตัวเล็กที่นั่งกอดหมอนร้องให้ได้เข้าใจ

“ออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียว”

รณภพเดินคอตกถอนหายใจอ่อนออกไปจากห้องนอน “โถ้โว้ย...” เขาเดินหันซ้ายหันขวาหัวเสีย ทว่าก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกของพิมแพรทองขนาดนี้ก็ได้ คิดได้ดังนั้นก็กลับไปในห้องนอนตามเดิม

“จะเข้ามาทำไมอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

“บ้านผมผมจะอยู่ตรงไหนก็ได้” เอ่ยยังไม่ทันขาดคำหมอนใบใหญ่ก็ลอยมาปะทะที่ใบหน้าของเขา

สาวเจ้าผุดลุกออกจากเตียงก่อนจะเดินมาปาดน้ำตาต่อว่าคนตัวโตตรงหน้า

“ไอ้บ้า ฮื่อ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ...”

“แพร!” เขาช้อนรับร่างของคนที่สะอึกสะอื้นจนเป็นลมล้มพับก่อนจะรวบอุ้มเธอไปนอนที่เตียงดังเดิม

“บ้าจริง ทำไมผมต้องมาสนใจคุณขนาดนี้ด้วย” และแล้วก็เป็นอีกครั้งที่เขาต้องทำหน้าที่ปฐมพยาบาลให้กับเธอ