ตอนที่ 13 บอบช้ำ

ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูถูกเคาะจากด้านนอก

          “มิลิน! ลูกหลับหรือเปล่า! วันนี้หนูไม่ไปทำงานเหรอ?”

ธีรยากำลังร้องเรียกลูกสาว เธอออกไปข้างนอกเพื่อไปส่งผ้าให้กับลูกค้า และแวะไปเดินตลาดเพื่อเลือกซื้อของ กลับเข้ามาก็พบว่าห้องนอนของลูกสาวถูกปิดล็อค เธอเลยเรียก เผื่อว่าลูกของเธอจะนอนหลับจนเพลินลืมตื่น

          “ค่ะ...แม่” เสียงอันแหบแห้งพยายามเปล่งออกมาให้ดูปกติอย่างที่สุด ปุณณดากลับจากบ้านหลังนั้นด้วยสภาพที่อิดโรย ชายใจร้ายคนนั้นข่มขืนเธออย่างเลือดเย็น หนำซ้ำเขายังขู่ปุณณดาก่อนออกมาอีกด้วย

          ‘จะบอกใครฉันไม่ว่า! แต่ถ้าฉันเรียก! ต้องมา!’ เสียงดุดันนั้นยังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ เขาขู่เธอไว้ ถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาบอกอีก เขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกทุกคน รวมกระทั่งแม่ของเธอ

          “ลูกเป็นอะไร? ไม่สบายหรือเปล่า? เปิดประตูให้แม่หน่อย ตังเมโทรหาหนูหลายรอบแล้วไม่รับสาย...”

          “หนูลางานค่ะแม่...รู้สึกไม่สบายค่ะ”

ปุณณดาโกหกแม่ของเธอโดยไม่ยอมที่จะลุกขึ้นไปเปิดประตู ถ้าแม่ของเธอเห็นเธอในสภาพนี้ แม่จะต้องตกใจอย่างแน่นอน

          “ลุกมาเปิดประตูให้แม่ไม่ได้เลยเหรอ แล้วลูกกินยาหรือยัง แม่เป็นห่วงลูกนะมิลิน...เปิดประตูให้แม่หน่อย”

          “...” ปุณณดาไม่อาจที่จะทำแบบนั้นได้ สภาพของเธอตอนนี้ยับเยินสิ้นดี รอยแดงเป็นจ้ำๆ ตามร่างกายของเธอแทบจะไม่ว่างเว้น ริมฝีปากบางบวมเจ่อ เจ็บระบมไปทั่วร่างกาย

          “แม่คะ! มิลินเป็นยังไงบ้างคะ”

เสียงของกันยกรโผล่แทรกเข้ามา เธอโทรหาเพื่อนไม่รับสาย กันยกรจึงรีบบึ่งมาที่นี่ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอ ว่าปุณณดาจะต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน

          “อยู่ข้างใน แม่เรียกก็ไม่ยอมเปิด เห็นบอกว่าไม่สบาย ตังลองเรียกดูหน่อย เดี๋ยวแม่จะไปหาข้าวในครัวก่อน มิลินไม่สบายกินข้าวและกินยาจะได้พักผ่อน”

          “ค่ะ”

          “มิลิน! แกได้ยินฉันมั้ย! เปิดประตูให้หน่อย!”

          สองนาทีต่อมา...

          แกร็ก! เสียงประตูถูกเปิดออก

          “มิลิน!!” กันยกรรีบรับร่างของเพื่อนเอาไว้ เมื่อปุณณดากำลังเซถลาลงมา

          “แกปิดประตูก่อน ล็อคด้วยนะ”

เสียงอันแหบเบาสั่งเพื่อนทันที เรื่องนี้คนแรกที่ปุณณดาอยากให้รู้คือ กันยกรเท่านั้น

          “แกเป็นอะไร!! ใครทำแกมิลิน!!”

กันยกรตกใจสุดขีด เมื่อเห็นใบหน้าและเรือนร่างของเพื่อนเธอ สภาพของปุณณดาตอนนี้ราวกับโดนทำร้ายอย่างหนัก

          “แก...ช่วย”

ปุณณดาพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมา แต่ทว่าลำคอเธอกลับตื้นตัน ขอบตาร้อนผ่าว ปุณณดาผ่านการร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของชายคนนั้น

          “โธ่...มิลิน แกค่อยๆ บอกฉันก็ได้”

กันยกรสงสารเพื่อนจับใจ ร่างกายอันบอบช้ำ ดวงตาแดงบวมผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

          “ฉันโดนข่มขืน...”

ปุณณดาเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงอันสั่นเครือพยายามที่จะอธิบายกับเพื่อนของเธอ น้ำตาไหลเอ่อล้นออกมาจากดวงตาอันแดงช้ำ

          “ใครทำ แก!”

กันยกรตกใจเป็นรอบที่สอง เธอไม่คิดว่าสิ่งที่เพื่อนเธอเอ่ยออกมาจะเป็นแบบนี้

          “ลูกชายคุณนาย!”

          “ละ-แล้วเขา...” กันยกรตกตะลึงจนไม่สามารถที่จะเอ่ยอะไรออกมาได้เลย เธอรู้สึกช็อคเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เพื่อนของเธอบอก

          “ตัง...ฉันไม่อยากให้แม่ฉันรู้ แกช่วยฉันหน่อย”

ปุณณดาจับมือเพื่อนสาวเอาไว้ สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุด คือความเสียใจของผู้เป็นแม่เธอ แม่ลำบากมาตลอดตั้งแต่เธอจำความได้ ตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างเริ่มจะดีขึ้น รวมทั้งอาการเจ็บป่วยของแม่เธอ

          ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างทั้งสองสะดุ้งทันที

          “ค่ะแม่...ตังอยู่กับมิลินค่ะ” กันยกรตะโกนออกไป เพื่อป้องกันไม่ให้แม่ของปุณณดาเข้ามา

          “แม่จะมาบอกว่า แม่ทำข้าวต้มให้มิลินเสร็จแล้วนะลูก ออกมากินข้าวก่อนนะ”

          “ค่ะแม่ เดี๋ยวตังดูแลมิลินเองค่ะ”

          “อืม...” ธีรยาเดินจากไปทันที เธอรู้ว่าเพื่อนรักของลูกสาวเธอนี้ รักลูกของเธอมากเพียงใด ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน ธีรยาก็ยังเป็นเพื่อนกับมาลินีแม่ของกันยกรด้วยเช่นกัน แต่เธอกับเพื่อนก็ไม่ค่อยได้พบปะเจอกันสักเท่าไหร่ เพราะต่างคนต่างทำมาหากินจนไม่มีเวลา

          “แกเป็นไข้ใช่ไหม?”

กันยกรวางมือบนหน้าผากของเพื่อนสาว ความรักและความห่วงใยที่กันยกรให้กับเพื่อนคนนี้นั้นมากเหลือเกิน ปุณณดาคือเพื่อนรักของกันยกร เพื่อนเจ็บปวด กันยกรก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

          “ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงทำแบบนั้นกับแก...เขาใจร้ายกับแกมากเลยนะมิลิน...”

          “แกจะต้องช่วยฉันนะตัง แม่ฉันจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันสงสารแม่ ฉันกลัวแม่จะเสียใจ แม่เจ็บปวดมาตลอดกับการโดนกระทำ”

          “แล้วแกจะทำยังไง...กับเขา...ถ้าไม่ให้แม่แกรู้ ก็เท่ากับว่าเราจะแจ้งความจับเขาก็ไม่ได้งั้นสิ”

          “ไม่! ฉันทำไม่ได้ แม่ของเขารู้เรื่องนี้ล่ะก็ ฉัน แม่ และน้องจะต้องหาที่อยู่ใหม่แน่นอน”

          “แก...ฉันสงสารแกจัง แกเจ็บตรงไหนบ้าง วันนี้แกนอนพักไปก่อนนะ ฉันจะลางานให้แกเอง แกหยุดพักสักสองสามวันนะ”

          กันยกรไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกไปได้อีก ความรู้สึกทุกอย่างมันจุกอยู่ในอกของเธอไปหมดแล้ว เธอสงสารเพื่อนของเธอ ที่ต้องโชคร้ายเจอแต่เรื่องร้ายๆ มาตลอด

………………..

          สองวันต่อมา...

          “พี่มิลินไม่สบาย...ดีขึ้นหรือยังครับ”

กันต์ธีเอ่ยถามผู้เป็นพี่ เขาทราบจากแม่ว่าพี่สาวของเขาไม่สบาย วันนี้กันต์ธีไม่ได้ไปทำงานพิเศษ เลยมีเวลาว่างที่จะถามไถ่อาการของพี่สาว

          “อืม...ดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้พี่ว่าจะไปเรียน หยุดเรียนกับงานมาสองสามวันแล้ว...”

รอยฟกช้ำเริ่มเลือนหาย อาการของปุณณดาดีขึ้นตามลำดับ โดยเฉพาะส่วนนั้นของร่างกาย ซึ่งระบมแทบจะนั่งไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

          “ถ้าพ่อยังอยู่...พี่ก็คงไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ ถ้ากายโตขึ้น กายจะดูแลพี่กับแม่เองนะครับ”

          “อืม...กายต้องตั้งใจเรียนนะ ถึงแม้ว่าพี่อาจจะไม่ได้เรียนหนังสือต่อ แต่พี่เองก็จะส่งกายเรียนนะ...แล้วกายวางแผนไว้หรือยังว่าจบปวช.สายช่างที่กายอยากเรียน แล้วกายจะเรียนอะไรต่อ”

          “กายอยากเรียนต่อวิศวกรรมเครื่องกลครับ กายชอบเครื่องจักร อยากทำงานเป็นวิศวกร นายท่านอดัมเคยคุยกับกายไว้ครับ ว่าอยากให้กายเรียนสายนี้ ท่านบอกว่าจะส่งกายเรียนด้วยครับพี่มิลิน แต่นายท่านไม่ให้บอกใคร นายท่านกลัวว่าพวกเราจะเดือดร้อนครับ...แล้วนายท่านอดัมได้คุยกับพี่มิลินบ้างมั้ยครับ”