Masuk“เธอคงจะรักนนท์มากมั้งน้ำขิง...ความรักทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ฉันเองก็แรงกับเธอไปมากเหมือนกัน พอฉันมาคิดดู เจตนาของเธอมีอยู่เรื่องเดียวคือ นนท์ เธอรักนนท์มันคือเหตุผลทั้งหมดทั้งมวล” “งั้นเราหายกันนะ...ยัยตังเธอก็เลิกด่าฉันได้แล้วนะ” “อือ...ถ้าเธอไม่ทำเรื่องงี่เง่านะ...ฉันไม่ด่าเธอแน่น้ำขิง” “ฉันสัญญาก็แล้วกัน...อืม งั้นวันนี้เราไปฉลองกันมั้ย” “ห๊ะ! นี่เธอจะมาฉลองเรื่องอะไรอีก! ยัยน้ำขิง” “ก็ฉลองเรื่องของมิลินไง...มิลินกับท่านประธานคบกัน และอีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว ฉันดีใจด้วยนะมิลิน” “อืม...ขอบใจนะน้ำขิง” “เอิ่ม...ปล่อยให้เป็นเรื่องเขาสองคนเถอะน้ำขิง...ไอ่เรื่องฉลองเนี่ยข้ามไปก่อนได้ไหม...” “วันหลังก็ได้...หรือจะตอนปาร์ตี้สละโสดมิลินก็ได้นะ...ฉันจะได้เตรียมตัว เตรียมชุดไว้ก่อน และอีกอย่าง %&%$#@#@” “เธอนี่มันจริงๆ เลยนะน้ำขิง”................... @ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองกรุง... “ทำไมคุณถึงนัดผมมาที่นี่...จริงๆ ร้านอาหารก็ได้นี่”กันต์ธีรู้สึกงงกับณิศราที่วันนี้เธอมาแปลก
“แต่...” นุชวราพยายามจะโต้ตอบ แต่บางอย่างก็แล่นมาจุกอกของเธอ ‘ลูกของตาแม็กซ์ หลานของเธองั้นหรือ’ “คุณพ่อครับ...ผมจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างเองครับ คุณพ่ออย่าว่าคุณแม่เลยนะครับ เรื่องทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว ผมกับมิลินเราคุยกันแล้วครับพ่อ ผมรักเธอครับ ผมจะแต่งงานกันเธอเร็วๆนี้ครับ” “ดีมากแม็กซ์...ลูกเป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ เรื่องนี้พ่อจะไม่ติดใจอะไรกับลูก แต่พ่อต้องไปเคลียร์เรื่องนี้กับธีรยาด้วยตัวเอง เราทำผิดกับเธอมากเหลือเกิน พ่อต้องไปขอโทษเธอ”อดัมหันไปมองภรรยาของเขา ที่นิ่งเงียบไม่ยอมปริปากอะไรอีกเลย “ลูกด้วยค่ะคุณพ่อ ลูกจะไปกับคุณพ่อด้วย...ลูกเองก็ทำผิดเหมือนกันนะคะ” “ใช่...ริต้า...ลูกเองก็ต้องไปขอโทษธีรยานะ เพราะสิ่งที่ลูกชายเขาแค้นและทำกับลูก นั่นก็เพราะลูกทำกับครอบครัวเขาก่อน”กันต์ธีพึ่งจะสารภาพเรื่องทั้งหมดกับอดัมไปเมื่อวาน ทำให้เขาทราบเรื่องนี้ อดัมไม่โกรธกันต์ธีเลยที่ทำแบบนั้น ตอนแรกเขากะจะให้กันต์ธีทำงานกับลูกเลี้ยงเขา คอยสั่งสอนลูกสาวเขา แต่ไม่คิดว่ากันต์ธีจะเลยเถิดเกินเลยถึงขั้นมีอะไรกันเกิดขึ้น กันต์ธีคงรู้สึกผิดต่ออดัม ซึ่งเข
“อือ...ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น...แล้วเรื่องแกกับพี่ไลลาล่ะว่ายังไงบ้าง เห็นแกบอกว่าได้คุยกับพี่เขาแล้วนี่ เล่ามาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ” “เรื่องฉันกับพี่เขาน่ะเหรอ...เวลาเท่านั้นมิลิน...ฉันกับเขามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่สำหรับฉันเองก็ทำใจไว้แล้ว นานแล้วด้วย ฉันเป็น LGBTQ ซึ่งมันยากมากที่คนทั่วไปจะยอมรับที่ฉันเป็นแบบนี้ ถึงแม้พี่ไลลาเขาจะรับได้ และใจตรงกันกับฉัน แต่พ่อกับแม่เขาสิ และอีกอย่างสังคมของพี่เขาอีก เขาเป็นหมอ เขามีหน้าที่การงานมีสังคมที่ดี สำหรับฉันมันไม่ใช่แบบนั้นเลยมิลิน” “ตัง...ฉันว่าแกอย่าพึ่งคิดมากนะ บางอย่างก็อาจต้องใช้เวลาอย่างที่แกบอกนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลยนะ แกอย่าพึ่งถอดใจนะ ฉันเชื่อว่าพี่ไลลาเขาก็คงมีวิธีที่จะอธิบายเรื่องของพี่เขาให้กับพ่อแม่ฟังนะ...เชื่อฉันสิ...วันหนึ่งถ้าแกไม่มีใครจริงๆ แกก็ยังมีฉันเสมอนะตัง ฉันไม่ทิ้งแกแน่นอน ฉันมีแก และแกก็มีฉันนะ” “ขอบใจแกมากนะมิลิน แกเองก็ดูแลฉันมาตลอด ถ้าไม่มีแกฉันก็คงเรียนไม่จบ เพราะไม่มีใครให้ลอกการบ้าน ^^ ฮ่า ฮ่า” “^-^”...........
“อุ้ย!” ปุณณดาคิดว่าเขากำลังหลับอยู่ ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ เขาก็ดันลืมตาขึ้นมาจนทำให้เธอตกใจ “ปล่อยเถอะค่ะ...เราคงต้องกลับกันแล้ว วันนี้คุณบอกว่าจะพาฉันกลับนี่คะ รีบลุกเถอะค่ะสายมากแล้ว”ปุณณดาหลบสายตาคมดุ พยายามดันตัวเองให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขา ‘การร่วมรักครั้งหลังที่เกิดขึ้น...มันไม่ได้เป็นเพราะการบังคับ...แต่มันเป็นการสมยอมของเธอด้วย’ ปุณณดาเขินอายกับการกระทำของตัวเอง “ได้สิ...วันนี้ผมพาคุณกลับถึงบ้าน พร้อมส่งที่หน้าบ้านแม่ของคุณแน่นอน” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเธอ “อุ้ย! คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ แม่ฉันต้องตกใจแน่เลยค่ะ ส่งฉันแค่ปากซอยเข้าบ้านก็พอค่ะ ฉันอยากค่อยๆ คุยกับแม่ก่อนค่ะ” “ก็ได้ครับ...ผมให้เวลาคุณอธิบายกับครอบครัวคุณ เพื่อนคุณ และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณหนึ่งสัปดาห์...ส่วนตัวผมก็จะกลับไปเคลียร์เรื่องทั้งหมดของตัวผมเองเหมือนกัน” “ทำไมคุณให้เวลาน้อยจังคะ ขอเวลาสักสองเดือนได้ไหม ไหนจะเรื่องงานอีกเยอะแยะเต็มไปหมดค่ะ” “ไม่น้อยเลยที่รัก สิบกว่าปีที่ผ่านมาผมทำเลวกับคุณไว้มากมาย เวลาต่อจากนี้ผมจะรักและดูแลคุณครับ”แม็กซ์พูดด้วย
“เดี๋ยวตาแม็กซ์กลับมาคุณก็รู้เอง ตอนนี้ที่ผมบอกคุณ ก็เพราะอยากให้คุณทำใจไว้บ้าง ปล่อยให้เป็นเรื่องของลูกเถอะ คุณควรจะปล่อยวางเรื่องพวกนี้ได้แล้วนะวรา ก่อนที่คุณจะไม่เหลือใคร ผมบอกคุณเป็นร้อยครั้ง ว่าผมกับธีรยาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกัน แต่คุณก็ไม่เคยเชื่อ สุดท้ายเป็นยังไง คุณต้องโทษตัวเองมากกว่านะ ที่คุณทำให้ลูกต้องเป็นคนไม่ดี ไปข่มเหงลูกสาวธีรยา มันไม่ควรเลยที่แม็กซ์เวลจะไปรังแกเขาแบบนั้น”อดัมรู้เรื่องราวทุกอย่าง ทั้งลูกชายและลูกสาว ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เป็นเรื่องของเวรกรรม แต่มันเป็นเรื่องของพรหมลิขิตต่างหากที่ทำให้ลูกทั้งสองของเขาได้เจอกัน บนท่ามกลางความขัดแย้ง “วราไม่ยอมเด็ดขาด ตาแม็กซ์จะต้องเชื่อแม่ อีนังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นลูกของอีนังธีรยา วราจะไม่ยอมให้มันชนะวราได้อีก วราไม่ยอม!” “งั้นคุณอยากทำอะไรก็แล้วแต่คุณแล้วกันนะวรา ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี ผมรักคุณผมถึงบอกคุณ ถ้าคุณอยากจะใช้ชีวิตปั้นปลายที่เหลืออย่างมีความสุขล่ะก็ คุณต้องลดทิฐิลง ใช้ใจมองอย่าใช้อารมณ์และความรู้สึกของตัวเองจนเกินไป ถ้ายังไม่ปล่อยวาง ชีวิตคุณจะไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่สิ่งที่คุณรักมากที่สุด..
อะไรบางอย่างแล่นมากระทบใจเขาจนสั่นสะเทือน แม็กซ์เวลรู้สึกโทษตัวเองอย่างที่สุด เขาไม่ควรได้รับการอภัยจากใครทั้งนั้น สิ่งที่เขาทำนั้นมันมากเกินไปจริงๆ ความรู้สึกผิดหวังกับตัวเองพลันถาโถมสู่กลางใจ“ใช่ค่ะ และเธอก็เป็นพี่สาวที่ดีกับฉันมาตลอด ถ้าคุณจะทำร้ายจิตใจของเธอล่ะก็ ฉันไม่ยอมแน่นอนค่ะ”“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง...ผมต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำ ที่คอยดูแลคุณมาทั้งที่ควรจะเป็นผมมากกว่า...ผมกับไลลาเราไม่ได้รักกันตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว เพราะฉะนั้นผมกับไลลาไม่คิดที่จะแต่งงานกันอยู่แล้ว เพียงแต่เราไม่มีโอกาสที่มีเวลาได้เคลียร์กันก็เท่านั้น”“งั้น...คุณก็ควรไปเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยค่ะ และอีกอย่างฉันขอเวลาสักพัก ขอฉันได้มีเวลาคิดและทบทวนเรื่องต่างๆ นี้บ้างค่ะ...คุณพาฉันกลับบ้านเถอะค่ะ...ฉันอยากกลับบ้าน”“...” แม็กซ์เวลนิ่ง เขาต้องให้เวลาเธอใช่ไหม? เธอเจอเรื่องเลวร้ายที่สุดที่เขาเป็นคนกระทำ จริงๆ แล้วเขาไม่ควรได้รับการอภัยด้วยซ้ำ แต่จะทำอย่างไรดี? แม็กซ์เวลกลัวใจของเธอเหลือเกิน กลัวว่าเธอนั้นจะหันหลังให้กับเขาตลอดกาล......................@ แผนกไอที บริษัทเอ็กซ์คลูซีฟเอนจิเนียร์ จำกัด “สวั





![ความลับของมาเฟีย [มาร์ติน×วีนัส]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

