ตอนที่ 14 ติดใจทาสสวาท!

“คุยสิ...แต่พี่ไม่คิดว่านายท่านอดัมจะคุยกับกายด้วยนะ ใจจริงพี่ก็ไม่อยากรับความเมตตาจากนายท่านหรอกนะ แต่ถ้าพวกเราจะเรียนโดยไม่อาศัยนายท่านล่ะก็ ทั้งพี่และเธอคงไม่มีปัญญาที่จะหาเงินเรียนสูงระดับนั้นได้แน่นอน”

นายท่านอดัมเคยบอกปุณณดาไว้เช่นกันว่าจะส่งปุณณดาเรียน ‘หนูเรียนทางด้านเทคโนโลยีด้านคอมพิวเตอร์นะ...อนาคตลุงอยากให้หนูมาช่วยลุงทำงาน’ ปุณณดาซาบซึ้งถึงความเมตตาที่นายท่านอดัมมอบให้เธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก ปุณณดาอยากปฏิเสธ แต่ก็ทำไม่ได้ ลำพังชีวิตของเธอ ก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว ก็ได้แต่บอกนายท่านไปว่าปุณณดายินดีที่จะช่วยนายท่าน เป็นการตอบแทนบุญคุณที่นายท่านช่วยเหลือครอบครัวเธอมาตลอด

          “นายท่านอดัมใจดีมากเลยนะครับ ไม่เหมือนกับนายท่านผู้หญิง และลูกๆ ของเขา”

กันต์ธีซึมซับทุกเรื่องจากเหตุการณ์ทุกอย่างที่เขาเองก็ได้รับมาเช่นกัน การถูกมองด้วยสายตาที่เหยียดหยาม ภาพจำที่แม่ของเขาถูกทำร้าย สิ่งนี้มันอยู่ในความทรงจำของกันต์ธีไม่เคยไปไหน กันต์ธีรักและเคารพนายท่านอดัมเพียงคนเดียว แต่กับภรรยาและลูกๆ ของเขา กันต์ธีจะเก็บความแค้นนี้ไว้ วันหนึ่ง! เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม กันต์ธีจะสั่งสอนให้คนพวกนี้ได้รู้จักกับคำว่าเจ็บปวดและโดนข่มเหงมันเป็นอย่างไร

          “เวลากายติดต่อกับนายท่านอดัม ก็อย่าให้คนพวกนั้นรู้เด็ดขาดนะ...เพราะถ้าพวกนั้นรู้เมื่อไหร่...ก็จะเกิดเรื่องขึ้นอีก แม่ก็จะเดือดร้อนนะ กายจะทำอะไรก็ระวังด้วยนะ...”

ปุณณดาได้แต่สอนน้องชาย แต่ตัวเองก็ไม่ทันได้ระวังตัวเลยด้วยซ้ำ ถูกผู้ชายใจร้ายคนนั้นข่มเหง หนำซ้ำยังข่มขู่ปุณณดาอีกด้วย นี่เธอยังไม่ได้เปิดมือถือของเธอเลยตลอดสองสามวันมานี้ ‘ฉันเรียกเธอต้องมา!!’ เขาติดต่อเธอผ่านแอพพลิเคชันแชท เขาบันทึกชื่อของเธอเอาไว้ ข่มขู่เธอก่อนที่จะปล่อยเธอกลับมา

          “ครับ...กายจะระวังตัวครับ ส่วนใหญ่นายท่านอดัมจะไปเจอกายที่ร้านซ่อมรถของลุงเดชไม่ไกลจากบ้านของเราครับ และให้กายติดต่อท่านผ่านลูกน้องของเขา ไม่ค่อยได้เจอกันครับ นายท่านกังวลว่าพวกเราจะเดือดร้อนเพราะท่าน เหมือนวันนั้น วันที่แม่โดนนายท่านผู้หญิงทำร้าย เพราะนายท่านเรียกแม่ไปคุย”

          “อืม...ยังไงกายก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ...ชีวิตของพวกเราจะอยู่แบบนี้ไปอีกนาน ตราบใดที่เรายังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และออกจากที่นี่ไป”

          “ครับ...พี่มิลิน”

....................

เวลา 21.30 น.

ติ้ง! ติ้ง! เสียงแอพพลิเคชันแชทของปุณณดาดังขึ้น

เด็กสาวเหลือบมองสมาร์ทโฟน ก็พบว่า ‘เขา’ เป็นผู้ส่งมา ปุณณดาไม่กล้าที่จะเปิดดู ตั้งแต่วันนั้นผ่านมาหลายวันแล้ว ปุณณดายอมรับว่ากลัวเขาเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะข่มขู่เธอแค่ไหน แต่ปุณณดาก็ไม่กล้าที่จะกลับไปหาเขาอีก

“แกเป็นอะไรมิลิน...เสียงไลน์ดังหลายรอบแล้วนะ ทำไมไม่เปิดดู...ได้เวลากลับบ้านแล้ว เผื่อแม่แกสั่งซื้อของอะไรหรือเปล่า”

กันยกรเอ่ยกับปุณณดา เธอเห็นเพื่อนของเธอแอบมองมือถือหลายรอบแล้ว คล้ายกับมีเรื่องกังวลในใจ และไม่กล้าที่จะกดดู

“อ่อ...ไม่มีอะไรหรอก ฉันสั่งของในแอพน่ะ พอดีมันแจ้งเตือนเข้ามา”

ปุณณดาไม่กล้าบอกกันยกรตรงๆ เธอไม่อยากให้เพื่อนของเธอเป็นห่วงอีก แค่เรื่องของกันยกรเองก็ลำบากมากพอแล้ว ไหนจะมีเรื่องของเธออีก ปุณณดารู้สึกเกรงใจเพื่อนเธอเป็นอย่างมาก

“อ่าว...เหรอ...เก็บของเสร็จหรือยัง จะได้รีบกลับกัน”

“อือ...ใกล้เสร็จแล้ว”

ปุณณดาบอกเพื่อน พร้อมกับเลื่อนกดเข้าไปดูแชทที่เขาส่งมา ถ้าเธอไม่ดูอาจจะเป็นเรื่องอีกก็ได้

          ID777 : ถ้าวันนี้ไม่มา ฉันจะบุกไปหาเธอที่บ้านแน่นอน!

          ID777 : ที่เดิม! ฉันไป...ต้องเจอเธอ! 23.00 น.

          ID777 : (สติ๊กเกอร์เด็กผู้ชายหัวเราะ)

          มิลิน : (อ่าน...)

          “วันนี้แกรีบกลับมั้ยตัง...มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า”

          “มีดิ...ฉันยังทำการบ้านไม่เสร็จเลย พรุ่งนี้ลอกไม่ทันแน่ๆ เออ...แกส่งงานมาในแชทฉันยัง? กลับไปจะได้นั่งลอก อาจารย์สั่งให้เขียนด้วยฉันไม่ชอบเลย”

กันยกรบ่นถึงอาจารย์มหาโหด ชอบสั่งการบ้านเยอะๆ ซึ่งเธอมักจะอาศัยปุณณดาตลอด

          “ถ้าแกทำในคาบเรียนไปบางส่วน มันก็ไม่เยอะนะตัง...”

          “ฉันไม่ได้ขยันแบบแกนะมิลิน...เอ่อ...แล้วแกถามทำไมเหรอ? จะชวนฉันไปไหนต่อหรือเปล่า”

          “เปล่า...แค่จะชวนแกไปนอนที่บ้านฉัน...แต่ไม่เป็นไร วันนี้แกกลับไปทำการบ้านให้เสร็จเถอะ...”

ปุณณดาพยายามจะหาทางออก เพื่อที่ไม่ต้องไปเจอกับเขา ถ้ามีกันยกรอยู่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเข้มแข็งขึ้น แต่พอมาคิดอีกที ปุณณดาก็ไม่กล้าเสี่ยง ถ้าแม่ของเธอรู้เรื่องเธอกับเขาล่ะก็ แม่ก็จะต้องเสียใจกับเรื่องนี้อีก มันไม่มีทางออกไหนเลย ปุณณดากลุ้มใจอย่างที่สุด

          เวลา 22.20 น.

          “หนูไม่กินข้าวเหรอมิลิน แม่แบ่งกับข้าวไว้ให้ กลัวว่าหนูกลับมาจะหิว”

ธีรยาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นลูกกลับจากทำงาน ธีรยามักจะรอลูกสาวทุกวัน เธอจะเข้านอนก็ต่อเมื่อเห็นหน้าลูกสาวเธอเท่านั้น วันนี้ก็เป็นเหมือนกับทุกๆ วัน

          “หนูกินมาจากที่ร้านแล้วค่ะแม่ก่อนทำงาน แม่ไม่ต้องแบ่งไว้นะคะ และต่อไปไม่ต้องทำเผื่อค่ะ ที่ร้านใจดีให้ข้าวหนูกินก่อนทำงานทุกวันค่ะ”

          “อืม...เจ้านายลูกใจดีนะ...ช่วยงานเขาให้เต็มที่ล่ะ”

          “ค่ะแม่...เอ่อ...แม่เข้านอนก่อนเลยนะคะ เดี๋ยวหนูจะอาบน้ำและเข้านอน”

          “จ้า...รีบไปอาบน้ำ เข้านอนเถอะ แม่จะเข้านอนเหมือนกัน วันนี้นั่งเย็บผ้าทั้งวันเมื่อย..”

          “ค่ะแม่”

          เวลา 22.50 น.

          ปุณณดาเดินย่องออกจากบ้านของเธอออกทางด้านหลัง เธอกลัวว่าแม่ของเธอจะตื่นขึ้นมา ปุณณดาเลยล็อคห้องนอนของเธอเอาไว้ด้วย ‘ถ้าเธอไม่ไป...เรื่องของเธอก็จะถูกเขาเปิดโปงเอาได้ ปุณณดาไม่มีทางเลือกใดเลย นอกจากเป็นทาสรับใช้เขาอยู่แบบนี้’

          แกร๊ก!! ปุณณดาเปิดประตูห้องนอนเข้าไปในบ้าน

          “อุ้ย!!!” เด็กสาวสะดุ้งตกใจ เมื่อเธอหันไปเจอ ‘เขา’ นั่งอยู่บนเตียงกว้างอยู่ก่อนแล้ว สายตาคมเข้มจ้องมาที่เธอ ราวกับเสือกำลังจะตะครุบเหยื่อ ‘เขาใส่กางเกงนอนตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่า’ นี่เขาคงจะไม่ได้ทำแบบนั้นอีกใช่ไหม?