ตอนที่ 17 การแก้แค้นสมบูรณ์

สามเดือนต่อมา...

          @ ร้านอาหาร...

          “มิลิน!”

          “ห๊ะ!!”

          “แกเป็นอะไร? ฉันเรียกแกตั้งนานแล้ว”

กันยกรมองเพื่อนสาวที่ยืนตะลึงกับภาพบางอย่างที่กำลังเคลื่อนเข้ามา ‘เขา’ กับ ‘ใครบางคน’ กำลังเดินมาที่เธอ

          “มิลิน! รับลูกค้าสิ”

เมวิกาเจ้าของร้านเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามา แล้วลูกน้องของเธอกำลังยืนมองโดยไม่ได้ออกไปต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น

          “ทำไมวันนี้แม็กซ์ถึงนัดไลลามาที่นี่คะ?”

กิริฎารู้ว่าคู่รักของเธอต้องการที่จะพาเธอมา เพื่อดินเนอร์พบเจอกันฉันท์คู่รัก หลังจากที่แม็กซ์เวลบอกกับเธอว่า เขาจะต้องไปอเมริกาแล้ว ตอนแรกพ่อของเขาวางไว้ที่หกเดือน แต่พ่อของเขาไม่อยากรอ เลยตัดสินใจให้แม็กซ์เวลและณิศราไปก่อนกำหนด กิริฎารู้สึกว่าเขาพามาร้านนี้ มันดูแปลกมากที่เขาเลือกร้านที่ไม่เหมาะกับการเป็นคู่รักเลย

          “ผมอยากพาคุณมาทานอะไรบ้านๆ เผื่อคุณจะชอบ”

แม็กซ์เวลมีจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ เขารู้ว่าเด็กสาวจะต้องอยู่ที่นี่แน่นอน ‘การแก้แค้น! ถือว่าสิ้นสุดลงในวันนี้! แม็กซ์เวลเอาคืนให้กับแม่เขาแล้ว’

          “มิลิน...เดี๋ยวฉันไปรับให้เอง”

กันยกรรีบเข้ามาช่วยเพื่อนทันที เมื่อเธอมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า ความเจ็บปวดในดวงตาของเพื่อนที่มองไปยังคู่รักสาวสวยหนุ่มหล่อนั้น กันยกรสัมผัสได้เป็นอย่างดี เธอสงสารปุณณดาเหลือเกิน

          “จะรับอะไรดีคะ?”

กันยกรปรากฎอยู่ตรงหน้าของชายหญิงทั้งคู่ เธอมองชายใจร้ายได้อย่างเต็มตาก็วันนี้ ความหล่อเหลาของเขาเปล่งมาพอๆ กับความร้ายกาจที่แสนจะโหดร้าย เขาข่มขืนเพื่อนเธอไม่พอ ยังทำร้ายจิตใจเพื่อนของเธออีก กันยกรสาบานไว้เลย! ว่าเธอจะเอาคืนชายใจร้ายคนนี้ให้ได้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแน่นอน...

          “พี่ไม่รู้จะต้องสั่งยังไง? อะไรอร่อยคะ?” กิริฎาหยิบเมนูมาดูพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มหวานและสุภาพ

          “เอ่อ…ที่นี่มีอาหารอร่อยหลายอย่างค่ะ ไม่ว่าจะเป็นอาหารจำพวกปลา อาหารทะเล หมู เนื้อ ไก่ คุณชอบทานอะไรเป็นพิเศษล่ะคะ?”

กันยกรมีน้ำเสียงที่เบาลง เมื่อเธอพบว่า หญิงสาวที่มากับชายใจร้ายนั้น เธอไม่ได้ดูร้ายแบบแฟนของเธอเลย เธอดูสุภาพน่ารัก และเป็นกันเองมาก สังเกตได้จากการใช้คำพูดของเธอ

          “แม็กซ์ทานอะไรดีคะ...คุณเคยมาทานใช่ไหม แนะนำไลลาหน่อยสิ...”

กิริฎาหันไปมองแฟนหนุ่ม แต่ทว่าเขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอนั้นถามออกมาเลย สายตาของเขากลับมองไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งไกลออกไป ‘เด็กสาวร่างบาง หน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ยืนอยู่ไม่ไกล’ กิริฎาพอจะเดาได้ในทันที แม็กซ์เวลพาเธอมาที่นี่เพราะอะไร

          “ผมไม่เคยทาน เคยแต่แวะมาเฉยๆ ผมเห็นว่าบรรยากาศที่นี่ดี แนวบ้านบ้าน ที่คุณไม่เคยทาน ก็เลยลองพาคุณมา เผื่อคุณจะชอบ คุณสั่งได้เลย ผมทานได้หมด”

ใบหน้าคมยกยิ้ม แต่ทว่าสายตาของเขากลับจ้องไปที่เด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนให้บริการลูกค้าอีกโต๊ะหนึ่งห่างออกไป

          “งั้น...ไลลาสั่งเลยนะคะ...อืม...หนูจ๊ะอาหารที่อร่อยที่สุดในร้านหนู ที่หนูชอบทานคืออะไรคะ?”

กิริฎาหันไปคุยกับเด็กสาวร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ตัดผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักแทน กิริฎาคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในเกมของแฟนเธออย่างแน่นอน

          “เอ่อ...คุณถามหนูหรือฮะ? เอ้ย...หรือคะ?”

กันยกรเสียอาการทันที เมื่อเจอน้ำเสียงอ่อนหวานพูดจาไพเราะสุภาพ บวกกับความสวยละมุนของผู้หญิงคนนี้

          “อืม...ใช่สิ...พี่ไม่รู้จะทานอะไรนี่ เอาตรงๆ นะพี่ไม่เคยมาทานร้านแนวนี้เลยค่ะ พี่หมายถึงพี่ไม่ค่อยได้ทานข้าวนอกบ้านด้วย ส่วนใหญ่ทานแต่ในที่ทำงาน... ”

          “งั้น...หนูสั่งให้ก็ได้...ค่ะ”

กันยกรรู้สึกทึ่งกับรูปลักษณ์และการพูดจาของผู้หญิงคนนี้มาก เธอไม่ถือตัวและเป็นกันเอง และถือว่าเป็นหนึ่งในล้าน ที่สาวไฮโซหน้าตาสะสวย ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม จะมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีแบบนี้ กับคนระดับอย่างกันยกร

          “ได้เลย...หนูสั่งอะไรมา พี่ทานได้หมดค่ะ...”

กิริฎาส่งยิ้มให้กับเด็กสาวทอมบอย เธอรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร หรืออาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มของเด็กสาวที่ดูเป็นมิตรหรืออาจเป็นเพราะดวงตากลมโตที่จ้องมองกิริฎาตลอด จนทำให้รู้สึกเอ็นดู

          “ค่ะ รอสักครู่นะคะ...”

เด็กสาวเดินอมยิ้มกลับไปหลังจากรับจดรายการอาหารลงในกระดาษ เพื่อเอาไปส่งแม่ครัว

          “แก...ยิ้มอะไรตัง?”

ปุณณดาแอบมองเหตุการณ์อยู่เอ่ยถามเพื่อนทันที

          “อุ้ย! ฉันลืมว่ะ พอดีลูกค้าโต๊ะนั้นเธอน่ารักมาก ไม่เหมือนลูกชายคุณนายหน้าเหี้ยมตลอด...แกโอเคไหมมิลิน...”

          “โอเค...ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขานี่ สิ่งที่เขาทำกับฉัน ก็ถือว่าชดใช้กันไป...ที่เขามาวันนี้ ก็เพื่อจะบอกให้ฉันรู้มั้ง ว่าเขามีแฟนแล้ว ที่เขาทำกับฉันมันก็แค่การแก้แค้น อย่างที่เขาเคยบอกฉันตลอด ขอบใจแกนะตังที่ช่วยไปรับหน้าให้ฉัน”

ปุณณดารู้สึกเจ็บแปลบในใจ ‘เขา’ ข่มเหงเธอสารพัด ให้เธอเป็นแค่ระบายความใคร่ อย่างที่เขาเคยพูดทุกครั้ง

          “อืม...ไม่เป็นไร แกก็ต้องสู้ๆ นะมิลิน ตอนนี้เวรกรรมของแกอาจจะใกล้หมดแล้วก็ได้ แกจำไว้เลยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันจะอยู่เคียงข้างแกเสมอนะ”

          “อือ” ดวงตากลมโตจ้องไปยังภาพสองคู่รักนั้นอีกครั้งด้วยหัวใจที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ‘ทำไมเธอต้องรู้สึกเจ็บแบบนี้นะ?’

          @โต๊ะอาหาร...

           “ทำไมคุณลุงถึงเร่งรีบให้แม็กซ์ไปเร็วจังคะ...จากหกเดือนเป็นสามเดือนเอง แล้วแม็กซ์จะไปวันไหนคะ”

กิริฎาหันมาถามคู่รักของเธอ

          “อีกห้าวันถึงกำหนดเวลาเดินทาง เหตุผลที่คุณพ่อเร่งมา ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่พี่ริต้าน่าจะถามคุณพ่อครับ ดูแล้วรายนั้นน่าจะโวยวายอยู่พอสมควร เพราะพี่ริต้าไม่อยากไปอยู่แล้ว ส่วนตัวผมเองยังไงก็ได้ ผมไม่ติด”

ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เขาก็ต้องไปอยู่ดี การที่พ่อให้เขาไปเรียนต่อที่อเมริกา แม็กซ์เวลก็คิดว่าเป็นเรื่องดีซะอีก ที่เขาจะได้ไปเรียนรู้การทำงานโดยเฉพาะ ไม่ว่าเขาจะเรียนอะไรก็แล้วแต่ สุดท้ายแล้วแม็กซ์เวลก็ต้องมารับธุรกิจจากพ่อของเขาอยู่ดี เขาเลยไม่คิดที่จะขัดพ่อเขาอีกต่อไป

          “ห้าวันเหรอคะ...ไลลาคุยกับริต้าเมื่อคืน ริต้าบอกสิบห้าวัน เอ...หรือว่าไลลาจะฟังผิด ทำไมเร็วจัง แม็กซ์เตรียมตัวทันมั้ยคะเนี่ย”

กิริฎาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากมาย กับการไปเรียนต่อของคู่รักเธอเลย กิริฎาไม่รู้ว่าตัวเองทำไมถึงไม่รู้สึกอย่างนั้น ทั้งที่เธอควรจะรู้สึกมากกว่านี้ด้วยซ้ำ