บทที่ 7 ลงโทษ

หวืด หวืด

รามินทร์เหวี่ยงเข็มขัดไปด้านหน้า เข็มขัดหนังตัดผ่านอากาศส่งเสียงดังหวืด พิมพ์พลอยตัวงอลงทันที

“คุณรามินทร์อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ปล่อยหนูไปเถอะ” 

“คนทำผิดต้องลงโทษ ฉันคงปล่อยเธอไปแบบไม่มีแผลไม่ได้…” เขาจับเธอให้หันหลัง พิมพ์พลอยตัวสั่น

“เอามือกอดอกไว้!”

“ฮือ…” เธอทำตามที่เขาสั่ง รามินทร์เหวี่ยงแขนลงแรงไปเต็มที่

เพี๊ยะ!

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องปนกับเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นจากหญิงสาว รามินทร์ง้างเข็มขัดขึ้นอีก

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ

“กรี๊ด! อ๊าย! ฮือ…”

รามินทร์ใช้เข็มขัดฟาดก้นและแผ่นหลังซ้ำรอยเดิมของเธอไปสิบครั้ง พิมพ์พลอยทรุดกายลงนั่งกับพื้น เจ็บระบมไปหมดทั้งกาย เธอร้องไห้ออกมาจนหายใจติดขัด

“นี่แค่สั่งสอนเบาๆ หวังว่าคราวหน้าเธอคงจะไม่ทำอีก”

“ฮือ…”

“ถ้าเธออยากรู้ ฉันจะบอกเธอให้ก็ได้ ไอ้เพชรระยำเม็ดนั้นน่ะ นอกจากมันจะเป็นเพชรประจำตระกูลแล้ว มันถูกเจียระไนเป็นรหัสลับของสารเคมีที่ใช้ผลิตยาเสพติดชนิดหนึ่ง ปู่ของปู่ทวดฉันเคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นอัจฉริยะด้านการศึกษาค้นคว้าสารเคมีที่ใช้ผลิตยารักษาโรค แล้วบังเอิญได้สูตรยาชนิดนี้มาจากการทดลองทำยารักษาโรคทางจิตประสาท ไอ้ยาเสพติดชนิดนี้มันถูกตั้งชื่อว่า YOLL หากเสพไปในช่วงแรกจะมีความสุข สุขแบบลืมทุกข์ไปชั่วขณะ สุขแบบลุ่มลึกเกือบถึงขั้นนิพพาน ในบันทึกระบุหากเสพไปแล้วจะต้องเสพอีก เสพทุกวัน แค่วันละครั้งก็มีฤทธิ์อยู่ได้ถึง 24 ชั่วโมง คนเสพจะไม่ทำงานทำการ จะดื่มด่ำกับความสุขเงียบๆ คนเดียวในห้อง จะกินอาหารได้น้อยลง แต่ถ้าหากว่าขาดยาจะมีอาการคุ้มคลั่ง ควบคุมความคิด ควบคุมการกระทำของตัวเองไม่ได้ สัญชาตญาณดิบภายในตัวเองจะถูกปลดปล่อยออกมา ทำได้แม้กระทั่งสังหารคนที่รัก หากไม่ได้เสพยาเกิน 3 วันคนนั้นจะตาย” เขาเน้นย้ำถ้อยคำสุดท้าย พิมพ์พลอยเบิกตากว้าง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

“ตาย… ตายเลยเหรอคะ ไม่มีวิธีไหนรักษาเหรอคะ” 

“ไม่มี! ไม่มียาตัวไหนรักษาอาการนี้ได้ ถ้าไม่ได้เสพก็ตาย แค่นั้น…” 

“ทำไมบรรพบุรุษของคุณถึงได้สลักรหัสสารเคมีไว้บนเพชรแบบนั้นล่ะคะ ทำไมไม่ทิ้งสูตรนั้นไป” 

“เพราะมันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ไงล่ะ ไม่มีใครคิดยาร้ายแรงแบบนั้นได้นอกจากบรรพบุรุษของฉัน เลยต้องการจะเก็บไว้เพื่อให้ลูกหลานคนรุ่นหลังได้ศึกษาต่อ แต่… พอมีคนรู้มากขึ้น ใครๆ ก็อยากจะได้สูตรยานี้ไป บางคนอยากได้ไปศึกษา แต่บางคนอยากได้เพื่อไปผลิตยาเสพติดจำหน่าย ลองคิดดูสิ… ถ้ามีคนสุดโต่งสักคนผลิตยานั่นแล้วทำให้คนติดจะทำยังไง ต้องมีคนคลุ้มคลั่ง ลัก ปล้น ชิง ฆ่า เพื่อเอาเงินมาซื้อยาเสพติดมากมายขนาดไหน ต่อไปประเทศชาติจะเป็นยังไง ฉันถึงต้องเก็บรักษาดูแลเพชรเม็ดนี้อย่างดีที่สุด ไม่ให้คนพวกนั้นได้ไปไว้ในครอบครอง” รามินทร์จ้องมองไปที่แท่นไม้ ซึ่งเคยเป็นที่อยู่ของเพชรเม็ดดังกล่าว พิมพ์พลอยนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด

เพราะแบบนี้ใช่ไหมพ่อเธอถึงได้ถูกยิงตาย… 

เพราะแบบนี้ใช่ไหมรามินทร์ถึงได้แค้นพ่อเธอนัก… 

เพราะแบบนี้ใช่ไหมเธอกับแม่ถึงได้ถูกตามไล่ฆ่า… 

น้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มนวล เสียงสะอื้นน้อยๆ ดังขึ้นจากเด็กสาว ความไม่เข้าใจในตัวบิดาแล่นพล่านในหัวสมองเธอ

ทำไม… พ่อเธอขโมยเพชรเม็ดนั้นไปทำไม

เอาไปขาย… แน่นอนว่าถ้าขายต้องได้เงินจำนวนมหาศาล แต่พ่อไม่คิดเลยสักนิดเหรอว่าสูตรยาอันตรายแบบนั้นมันจะทำลายคนในชาติ

“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสับสนกับตัวเอง สับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอ แต่สิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับเธอคือ… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะดูแลเธอเอง แม้ว่าฉันจะดุร้าย ร้ายกาจ ชอบใช้ความรุนแรง แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาฆ่าเธอแน่นอน เพราะฉันรับปากกับพ่อเธอไว้แล้วว่าจะดูแลเธอตามที่พ่อเธอขอร้องไว้ก่อนตาย” รามินทร์เดินเข้ามาใกล้ประชิดตัวหญิงสาว พิมพ์พลอยก้มหน้างุด 

“หลังจากนี้ฉันจะต้องออกตามล่าเอาเพชรเม็ดนั้นกลับคืนมาเพื่อทำลายทิ้งให้สิ้นซาก เพราะฉะนั้นหากเธอพอรู้เบาะแส รู้ว่าพ่อเธอสนิทกับใคร เธอช่วยบอกฉันด้วย ฉันไม่ต้องการให้เพชรเม็ดนั้นไปอยู่ในมือคนชั่ว เข้าใจไหม” เขาจับปลายคางเธอเชิดขึ้นให้มองสบตาเขา พิมพ์พลอยพยักหน้าน้อยๆ เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น

“ค่ะ”

“ว่าง่ายแบบนี้ค่อยดีหน่อย เธอกลับไปนอนที่ห้องเธอได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะเรียกนุชให้มาทำแผลทายาให้” เขาตบไหล่เธอเบาๆ พิมพ์พลอยใจชื้น ถึงแม้ว่าเขาจะลงโทษเธอ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอตาย เขายังคงมีน้ำใจและเมตตาเธออยู่เสมอ

พิมพ์พลอยได้ไปเรียนตามปกติ รามินทร์แจ้งเหตุผลในการหยุดเรียนให้เธอว่าเป็นอีสุกอีใส พอมาถึงโรงเรียนเพื่อนๆ ตามถามด้วยความแปลกใจ เพราะมีเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกันพยายามจะโทรหา แต่ก็โทรไม่ติด ติดต่อไม่ได้ ซึ่งเธอก็ต้องหาเหตุผล บอกไปว่าโทรศัพท์เสียเอาไปเข้าศูนย์ซ่อมพอดี

เหนื่อย… เป็นเด็กในสังกัดของเขานี่เหนื่อยจริงๆ 

เธอนั่งเท้าคางถอนหายใจเฮือกๆ ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ลมเย็นๆ พัดโชยมาทำให้ผมยาวสีดำขลับที่ถูกรวบเป็นหางม้าปลิวไสว พิมพ์พลอยเหม่อมองไปด้านหน้าจนไม่รู้ตัวว่ามีเพื่อนชายคนหนึ่งเข้ามานั่งใกล้ๆ

“เธอนี่เป็นอีสุกอีใสแล้วแผลหายไวดีจังเลยนะ ดูสิ… ที่หน้าไม่มีร่องรอยแผลหลงเหลืออยู่เลย” อะตอม… เพื่อนในห้องเดียวกันเปรยขึ้น พิมพ์พลอยสะดุ้ง กระเถิบกายถอยห่างโดยอัตโนมัติ เพราะรู้ว่าอะตอมเป็นเพื่อนที่ชอบเธอมาก ชอบถึงขั้นหลงรัก ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลไหนๆ จะมีของขวัญจากเขามาให้เธอตลอด ขนาดวันนี้… วันที่เธอหายป่วย เขายังเอาช็อกโกแลตกล่องใหญ่มาให้เธอเลย แถมยังเป็นคนที่รู้ใจเธอทุกอย่าง รู้ด้วยว่าเธอชอบกินไวท์ช็อกโกแลตมาก เลยซื้อแต่ไวท์ช็อกโกแลตมาให้

“พอดีว่าตอนเด็กฉันเคยฉีดวัคซีนป้องกันอีสุกอีใสน่ะ เลยเป็นไม่เยอะ ไม่ค่อยขึ้นที่หน้า ส่วนใหญ่จะไปขึ้นที่หลังมากกว่า” เธอเอาคำตอบที่รามินทร์คิดให้เมื่อเช้านี้มาตอบอะตอม จริงอย่างที่รามินทร์บอก มันต้องมีใครสักคนสงสัยว่าทำไมเธอเป็นอีสุกอีใสแล้วถึงไม่มีรอยแผลเป็น

“ดีแล้ว หน้าเธอสวยใสแบบนี้ ถ้ามีรอยแผลเป็นจากอีสุกอีใสนี่เสียดายแย่เลย” อะตอมเอามือยื่นมาด้านหน้า หวังจะจับแก้มเธอ แต่พิมพ์พลอยลุกขึ้นยืนพร้อมเดินหนีได้ทุกเมื่อ

“เอ่อ… ฉันลืมไปว่าวันนี้ฉันจะต้องรีบกลับบ้าน ต้องรีบกลับไปทำการบ้านส่งอาจารย์น่ะ หยุดเรียนไปเป็นอาทิตย์ๆ การบ้านเยอะมากเลย ไปก่อนนะ บาย!” เธอโบกมือบ๊ายบาย เอากระเป๋าเป้สะพายไหล่แล้วหอบกล่องช็อกโกแลตเดินลิ่วๆ ไป อะตอมมองตามด้วยความเสียดาย 

พอมีจังหวะก็ได้คุยแค่นิดเดียว… พิมพ์พลอยนี่ใจแข็งชะมัด ไม่เหมือนกับสาวๆ คนอื่นเลย ทั้งๆ ที่เขาเป็นหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน แต่เธอกลับไม่สนใจ ไม่ตื่นเต้นอะไรกับเขาเลย ทำไม… 

หรือว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว… 

สารพัดความคิดผุดขึ้นมาเต็มหัวสมองของเด็กหนุ่ม เขาหันหลังเดินคอตกกลับไปเตะบอลกับเพื่อนๆ เหมือนเดิม ต้องมีสักวันเถอะน่า… ต้องมีสักวันที่เขาจะเอาชนะใจพิมพ์พลอยให้ได้!